با قاچاقچیان گردشگری آشنا شوید
قاچاق شايد واژهي آشنايي براي صنعت گردشگري كه البته صنعت بودن آن در حرف است، نباشد؛ اما به اعتقاد فعالان حوزهي گردشگري، وقتي پاي افرادي كه بدون مجوز و پرداخت هزينههاي قانوني و آگاه كردن مشتريها به گردشگري باز ميشود كه اشتغال فعالان واقعي را به خطر مياندازند و به اين صنعت ضربه وارد ميكنند، ديگر موضوع قاچاق و قاچاقچي گردشگري نامأنوس نيست.
محمد منظرنژاد فعال و مدرس اکوتوریسم در یادداشتی که با موضوع «قاچاقچیان گردشگری» در اختیار بخش گردشگری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) قرار داده، به معضل فعالیتهای غیرمجاز گردشگری در بخش تور و خانههای استیجاری و خسارتهایی که به صنعت گردشگری وارد میکنند، پرداخته است.
در این مطلب آمده است: وقتی از قاچاق صحبت میشود، منظور فعالیتهایی است که به اقتصاد ملی ضربه وارد میکنند. زمانی که کالاهای مختلف مانند پوشاک و دیگر لوازم بهشکل قاچاق و بدون پرداخت هرگونه هزینهی گمرکی و مالیاتی به بازار وارد میشوند، بهدلیل برابر نبودن قیمت تولیدات داخلی، این کالاها نمیتوانند با کالاهای قاچاق رقابت کنند، پس کارخانههای تولید داخلی با شکست مالی روبهرو خواهند شد.
در گردشگری با نگاه به دوردست و اضافه شدن عنوان «صنعت» به فعالیت گردشگری، باید دیدگاه بر همین اساس باشد. باید مسؤولان مربوط به فعالان غیرمجاز این صنعت که بدون پرداخت هرگونه مالیات، بیمه و هزینههای جاری دست به برگزاری تورهای گردشگری و تفریحی میزنند، با این دید نگاه کنند که آنها قاچاقی فعالیت میکنند و در نهایت، صدمههای زیانباری را به این صنعت که در حال پیوستن به توسعهی جهانی است، وارد میکنند.
یک آژانس گردشگری که پروانهی اجرای سفرهای داخلی، خارجی و نیز رزرو اقامتگاه را از سازمان میراثفرهنگی و گردشگری گرفته است، با توجه به تمام تعهدات اجرایی و مسؤولیت در قبال حسن انجام کار، باید بسیار دقت کند تا سفر برنامهریزیشده، هیچ مشکل اجرایی نداشته باشد و تمام جوانب از قبل سنجیده شود.
این آژانس باید با تمام مسافران قرارداد سفر ببندد و تمام مسافران را بیمهی مسؤولیت مدنی کند. جدا از این موضوع، در این آژانس تعدادی کارمند بهصورت دائم و پارهوقت به فعالیت مشغولاند که در طول سال، همهی آنها برای اجرای تور تلاش میکنند. در این آژانس هزینهی آب، برق، تلفن و دیگر هزینههای جاری ساختمان باید ماهانه پرداخت شود، علاوه بر این، هزینهی بیمهی کارکنان باید هر ماه به ادارهی بیمهی تأمین اجتماعی پرداخت شود و هر سهماه یکبار گزارش فعالیت به اداره کل گردشگری استان بهصورت کتبی اطلاع داده شود. در پایان سال هم دفاتر توسط ادارهی مالیاتی مورد
بررسی قرار میگیرند و مالیات بر درآمد مقرر خواهد شد.
آیا مجریان گردشگری که بهصورت غیرمجاز و زیرپلهیی فعالیت میکنند و هیچیک از این هزینهها را پرداخت نمیکنند، به اقتصاد این صنعت لطمه نمیزنند؟ این فعالان غیرمجاز اگر مدعی فعالیت گردشگری هستند، با چارچوب سازمان میراثفرهنگی و گردشگری و در قالب قوانین و مقررات نظام به بازار رقابت وارد شوند.
معتقدم اگر همهی فعالان در چارچوب قوانین به بازار کار وارد شوند، دیگر اختلاف قیمت آنچنان که قابل توجه است، اتفاق نمیافتد و آن زمان، آژانسها روی کیفیت اجرای تور رقابت میکنند و گردشگران نیز به جای توجه به کمیت سفر، بیشتر به کیفیت سفر توجه میکنند.
برای مثال، وقتی مردم در مقام مقایسه قرار میگیرند، یعنی بین آژانسی که تور قشم را به مبلغ ۲۵۰هزار تومان میفروشد و در برنامهی سفر خود بازدید از تمام سایتهای گردشگری را لحاظ کرده است و بایدها و نبایدهایی را نیز در قراردادهایش با مسافران میگذارد و از سوی دیگر، فعالان غیرمجازی که این تور را با مبلغ ۱۸۰هزار تومان میفروشند و مدعی هستند تمام آن بازدیدها را دارند، بدون اینکه باید و نبایدی برای سفر داشته باشند، پس به این نتیجه میرسند که سفر ۱۸۰هزار تومانی را انتخاب کنند؛ ولی زمانی که با نارضایتی از سفر برمیگردند، دیگر با این دل چرکین حاضر به تکرار آن سفر
نیستند.
اطلاعرسانی به گردشگران از راهکارهای لازم برای این سفرهاست. مردم باید بدانند بستن قرارداد با آژانس به نفع خود آنهاست، چون در آن، بیمههای درمانی و سقف هزینهی بیمه لحاظ شده است. این حق مسافر است که از سقف هزینهی بیمهی درمانی و مقررات استفاده از آن مطلع شود.
این در حالی است که فعالان غیرمجاز فقط عنوان بیمه را در برنامهی تور اعلام میکنند؛ ولی نوع آن(بیمهی حوادثو بیمهی مسؤولیت مدنی) مشخص نیست. در اطلاعرسانی این افراد غیرمجاز هیچ اطلاعاتی دربارهی سقف هزینههای درمانی و بیمهی فوت داده نمیشود، در صورتی که در یکی از بندهای قراردادهای آژآنسهای گردشگری، تمام هزینههای درمانی و مقررات استفاده از بیمه گنجانده شده است. بنابراین باید آگاه بود که هزینههای بیمهی گردشگر با توجه به سقف هزینههای درمانی متفاوت است که این در هزینهی سفر بسیار تأثیر دارد.
امروزه برای راهاندازی یک آژانس گردشگری که مجوز و پروانهی گردشگری داشته باشد، دست کم باید حدود ۶۰ تا ۷۰میلیون تومان(با احتساب هزینهی رهن یک محل با توجه به قوانین سازمان میراثفرهنگی و گردشگری) سرمایهی اولیه داشت، در صورتی که فعالان غیرمجاز گردشگری در یک اتاق که میتواند قسمتی از منزل باشد با داشتن یک کامپیوتر و تلفن، تور تبلیغ و اجرا میکنند. آیا هزینههای استهلاک سرمایه و سود سرمایه نباید در نرخگذاری تور در نظر گرفته شود. این افراد واقعا اگر در این صنعت مدعی هستند، در چارچوب قوانین در این بازار رقابت کنند.
ضربههای اقتصادی ناشی از قاچاق، یکی از مباحثمورد توجه است. حال آیا افرادی که دارای مجوز نیستند و تور اجرا میکنند، محصولات خود را از طریق سایت، روزنامه و حتا اجارهی کانتر برخی از آژانسها که قادر به اجرای تور نیستند، به بازار گردشگری عرضه میکنند، به اقتصاد صنعت گردشگری که یکی از اجزای آن، آژانسهای گردشگری است، لطمه نمیزنند؟
این مسأله دربارهی خانههای محلی که مدتی است استفاده از آنها برای اقامت گردشگران رایج شده، صادق است. اقامت در این خانهها از ۳۵هزار تومان تا ۵۵هزار تومان برای هر نفر در هر شب(همراه با وعدههای غذایی) متفاوت است. حال آنکه برخی از آنها به استانداردها توجه میکنند و برای خانهی خود تسهیلاتی را مانند تخت خواب، سرویس بهداشتی و حمام ایجاد کردهاند؛ ولی برخی دیگر با دادن کمترین امکانات از مهمانان خود پذیرایی میکنند و به ظرفیت اتاقها توجه ندارند و قیمتهای عجیبی هم میدهند.
صاحبان برخی از این خانهها فقط به فکر درآمد خود هستند، در صورتی که این فعالیت با این اجرای نادرست میتواند به اقتصاد هتلها ضربه وارد کند. البته اقامتگاههای محلی میتوانند با رعایت قوانین و مقررات منصوب در امر هتلداری و استانداردهای لازم به بازار کار و رقابت وارد شوند.
در واقع، عملکرد فعالان غیرمجاز و توسعهی شبکهیی آنها میتواند سبب شکست مالی فعالان واقعی و اصلی گردشگری شود و اشتغال افراد را به خطر اندازد. در هر فعالیت و حرفهای، اگر بخواهیم بهصورت تخصصی نگاه کنیم، باید نخست استانداردهای لازم آن را مورد بررسی قرار دهیم و نسبت به استانداردها و جوانب آن آگاهی داشته باشیم، آن زمان است که میتوانیم آن حرفه و فعالیت را تخصصی دنبال کنیم. اشتغال در یک صنعت باید همراه با آموزش و اصول باشد. در آموزش، روشها و اصولی که توسط مجریان آن فعالیت قبلا تجربه شده است، آموزش داده و تدریس میشود و افراد را با نکات جزیی آشنا میکنند و در
نتیجهی آن فرایند، محصول با کیفیت بسیار خوبی به دست مشتری خواهد رسید.
نقش گردشگران در حمايت از صنعت گردشگري نيز بسيار اهميت دارد، زيرا انتخاب گردشگر ميتواند اين صنعت را حمايت کند.