برای آنها که از تونل های ساخته قالیباف میگذرند
فرزاد فتاحی
ما نسل سومی های غرب کشور نشین اگر چه بنا به اقتضائات سنی در جنگ نبودیم اما مزه جنگ را در آوارگی ها، در بمباران ها و در شهادت گاه و بیگاه عزیزانمان به خوبی چشیده ایم. خوب به خاطر می آورم جنگ، این پیامد وحشتناک دیوانگی صدام را حتی در بازیهای کودکانه مان راه داده بودیم. در آن ایام بر خلاف کودکان نسلهای امروز و دیروز الگوی بازیهای ما به جای هر هنرپیشه و ورزشکاری سرداران و فرماندهان جنگ بودند که شاید به خاطر نزدیکی دیارمان به جبهه ها اسم و رسمشان دهان به دهان در آن سامان می چرخید.
بروجردی، کاظمی، باکری، کاوه، عزیز جعفری، قالیباف، سلیمانی و … همه و همه نامهایی بودند که در آن روزگار گاه شاید ده ها بار در بازیهای روزه مره مان خود را به جای آنها قرار داده و بعد از کشتن دهها بعثی! پیروز از آن میدان بدر می آمدیم. چقدر دوستشان داشتیم، چقدر نزاع کردیم سر اینکه کداممان جای کدامشان باشیم، چقدر تلاش کردیم در حد نامشان بجنگیم.
عمر بازیهای ما کودکان نسل جنگ هشت سال بیشتر نبود اما عمر نام قهرمانانش گمانم به اندازه قرنها بیشتر از عمر ما باشد.
گذشت و گذشت… و قهرمانان بازیهای ما یک به یک یا پرکشیدند و رفتند و یا ماندند و حالا با محاسنی سفید به خدمتی دیگر مشغول شدند و دراین میان تحصیل و حتماً تقدیر مرا به اینجا، به تهران آورد.
بگذریم که دست روزگار چه سختی ها به پیش آورد ولی بازهم به مانند گذشته ها گذشت و گذشت تا که یکی از همان تبار، یکی از همان سرداران که در بازیهایمان نامش را برخود می نهادیم و به جنگ دشمن آنروز می رفتیم شد رئیس بلدیه تهران و قالیباف شهردار تهران لقب گرفت.
من و شک ندارم بسیاری چون من از همان روز در موفقیت قالیباف که در تمام این سالها او را با رخت سرداری می شناختیم تردید نمودیم اما اندک زمانی نگذشته بود که فهمیدیم ما نیز او را نشناخته ایم و شاهد بر این مدعا عمران و آبادی روز افزون تهران بود.
روزی نبود و نیست که در گوشه و کنار این شهر بزرگ کلنگ آغاز و یا قیچی افتتاح بر طرحی و مجموعه ای زده نشود.
و درست از همین زمان و همینجا بود که آنها که بزرگی خود را در ضدیت با قهرمانان می دانند و عادت دارند آب را خلاف مسیرش شنا کنند تمام قد در مقابل کسی که به گواه دوست و دشمن و بر طبق آمارهای داخلی و خارجی بهترین شهردار تاریخ پایتخت و نیز جزو برترین شهرداران دنیا شناخته شده بود ایستادند.
همانها که از پیاده شدن فرهنگ جهادی دفاع هشت ساله در کف خیابانها و بلندای برجها به هراس افتادند.
همانها که از دل تونل های ساخته همت قالیباف می گذرند و تهمتش می زنند.
همانها که از بوستان های ساخته فکر آینده نگر قالیباف استفاده می کنند و خدمتش را نمی بینند.
اما چه باک! که گذشت روزگاران نشان داده است تاریخ همیشه از آنها که یک شبه سر از میان زباله های سیاست بیرون آورده، قد برافراشته و در ضدیت با مردان بزرگ برای خود نامی دست و پا کرده اند زود گذر می کند ولی به نام و یاد قهرمانان همیشه وفادار بوده و ارج نهاده است.
اینان بدانند که اگر روزی ده بار تاریخ پر افتخار جنگ را وارونه کنند، اگر روزی صد بار تونل توحید را از خاک کینه ها شان پر کنند و اگر روزی هزار بار برج میلاد را وارونه در زمین فرو کنند قالیباف و قالیبافها ماندگارند و خود فراموش شدگان.
والسلام