ماجرای نامه یک کودک به قرائتی
حجت الاسلام و المسلمین قرائتی شب گذشته در برنامه درسهایی از قرآن، درباره رعایت حقوق همسر و دیگران و توصیههایی از اهل بیت پیامبر(ع) و آیات قرآنی سخن گفت.
برنا: وی درباره تاکید امام زین العابدین در سحرهای ماه رمضان و دعای ابوحمزه درباره رعایت حقوق دیگران گفت: در این دعا میخوانیم: «الهی وَ مِنْ أَیدِی الْخُصَمَاءِ غَداً مَنْ یخَلِّصُنِی» روز قیامت که طلبکارها دور من بنشینند، دور من را بگیرند بگویند حق من را بدهید، چه کسی میخواهد مرا از گیر طلبکارها نجات بدهد. مسأله چیست که سیصد بار شب نوزدهم، شب بیست و یکم، شب بیست و سوم، سه تا دعای جوشن هر دعای جوشنی صد بار، سیصد بار ما باید شبهای قدر بگوییم، «خلصنا من النار یا رب» مگر ما در آتش هستیم؟ نمیگوید: «لا تدخلنا» نمیگوید: خدایا مرا در جهنم نبر. میگوید: «خلصنا من
النار»، «خلصنا» یعنی چه؟ یعنی در جهنم هستیم. نجاتم بده. یا مثلاً شبهای سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم، میگوید: «اجرنا من النار»
حجت الاسلام قرائتی همچنین به ۲۷۰۰ نکته حقوقی که در قرآن کشف شده است اشاره کرد و گفت: این حق، خیلی مهم است. عرض کردم حدود ۲۷۰۰ نکته حقوقی در قرآن ما کشف کردیم و بخشی از آن حقوق خانواده است. خدا میداند که گاهی وقتها یک کسی میخواهد افطاری بدهد به خانمش دعوا میکند که آخر چرا بد پختی؟ چرا عجله نکردی؟ یاالله! داد میزند که من میخواهم افطاری بدهم.
افطاری دادن مستحب است، داد زدن سر خانم گناه است. به چه دلیل شما این کار را کردی؟ گاهی وقتها میخواهیم روضهخوانی کنیم. گاهی وقتها به نظر خودمان مثلاً میخواهیم یک کار عبادی کنیم. مردمآزاری میکنیم، راهبندان میکنیم، بیوقت بلندگو میگذاریم، بیوقت مداحی میکنیم. بیوقت عروسی میکنیم. اینها بالاخره چه خواهد شد؟ قرآن یک آیه دارد میگوید: «نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ»(یس / ۱۲) آثارش را هم مینویسیم. در دادگستری گاهی پرونده را میآورند، میگویند: این پرونده باز باشد تا تکمیل شود. خدا میگوید: ما پروندههایتان را تکمیل میکنیم. «نَکْتُبُ ما
قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ» یعنی آثار.
وی همچنین در ادامه سخنانش به خاطرهای از یک کودک اشاره کرد و گفت: نمیدانم برایتان گفتم یا نه؟ یک بچه مدرسهای، ابتدایی نامه نوشته قرائتی تو اسراف میکنی، خدا تو را دوست ندارد. چون گچ کوچک دستت بود، افتاد، خم نشدی برداری، یک گچ دیگر دست گرفتی. این گچ زیر پایت له شد. همین مقداری که گچ له شد اسراف کردی، اسراف گناه کبیره است. تو هم آدم بدی هستی. حالا باید از آن بچه تشکر کنیم، حالا اگر عیبهای مرا در بوق کنند، بگویند: هر کسی یک عیب پیدا کند. آنوقت معلوم میشود که اصلاً ما هیچی برای گفتن در قیامت نداریم. اولین سؤال صفر، آن هم نه صفر ساده، یک صفر اندازه در یک قوری. صفر
بزرگ! حالا فعلاً خدا ستار العیوب است.
حجت الاسلام قرائتی در ادامه سخنانش به عفو و مغفرت در برابر خطاهای همسر اشاره کرد و درباره آن گفت: گاهی وقتها آدم یک کسی را میبخشد، ولی میگوید: خوب بخشیدمت، اما دیگر از این غلطها نکنی، بسیار کار بدی کردی، خیلی غلط کردی. بابا ولش کن دیگر. اگر گذشتی دیگر به رویش نیاور. و لذا قرآن اول میگوید: هم بگذرید، غیر از اینکه بگذرید، سرزنشش نکنید، اصلاً شتر دیدی ندیدی! از ذهنت بیرون برود.
نکتهاش چیست؟ نکتهاش این است که آقایان و خواهرهایی که خوب هستید، به خوب کم قانع نباشید. نمیگوید: ببخشید! بالاتر، سرزنش هم نکنید. بالاتر، از فکرتان بیرون برود. اصلاً «تصفحوا» از صفحه هست. چرا به این کاغذها صفحه میگویند؟ صفحه کاغذ، صفحه یعنی ورق بزن برگردد. یعنی برگردان. یعنی ذهنت را ورق بزن.
حساب زن با بچه فرق میکند. با مردم قرآن میگوید: «وَ لْیعْفُوا وَ لْیصْفَحُوا» با همسر میگوید: «وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا». هیچ جای قرآن هم این سه لغت کنار هم نیامده جز برای همسرداری! آیین همسرداری چیست؟ آیین همسرداری گذشت، ترک سرزنش، از یاد بردن. یادت میآید یکوقتی بیپول بودی، پول روغن نداشتی، نمیدانم پی میخریدی آب میکردی، یادت میآید یک زمانی، یادت میآید… یادت میآید… چه دامادهای پستی آدم میبیند. چه عروسهای پستی میبیند. یک داماد پست را برای شما بگویم.
جهازیه خانمش را که دید، گفت: اِ… کمیته امدادی هستی؟ عروس به گریه زد. اولاً کمیته امداد بد نیست. کمیته امدادیها فرزندان امام هستند. امام خمینی به ما جهیزیه بدهد، افتخار میکنیم. طوری نیست. کمک کمیتهی امداد ننگ نیست، افتخار هم هست. پولی است از ولایت، از حکومت اسلامی، از مردم خیّر. حالا این پسر با این حرفش چه چیزی خواست بگوید؟ از آغاز زندگی دل عروس را شکست.
آنوقت خدا میشکند. سی تا آیه در قرآن داریم میگوید: همانطور که تو هستی من هم همانطور هستم. «فَاذْکُرُونی أَذْکُرْکُم»(بقره / ۱۵۲) «زاغُوا أَزاغ»(صف / ۵) «عُدْتُمْ عُدْنا»(اسرا / ۸) یعنی هرطور شکستی تو را میشکنم. شکستی تو را میشکنم. عین آن را هم خدا گاهی انجام میدهد. گاهی چنین کف مشت آدم میگذارد، میبینی عین عین عینش است.
یك كسی وسواسی بود. در ولا الضالین نمیتوانست بگوید، والضالین. هی میگفت: غیر المغضوب علیهم ولاالض... نشد! غیر المغضوب علیهم ولاالض...، ولاالض، ولاالض هی میگفت: ولاالض گیر كرده بود. پشت سری گفت: مرض! مرض! مرض! مرض! خوب همه مسجدیها خندیدند. همین آقایی كه مسخره كرد، مرض مرض گفت، خودش درلاوالض وسواسی شد. گاهی وقتها طوری هست كه مو نمیزند، پیداست... دامادی كه عروس را بشكند، عروسی كه داماد را بشكند، از عمویت پول گرفتی داماد شدی؟ عجب زن گدایی شدی! حالا از عمویش وامی گرفته داماد شده، تو چرا به او نیش میزنی؟ عفو، صفح، تغفروا، وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ
تَغْفِرُوا... با مردم وَ لْیعْفُوا وَ لْیصْفَحُوا. با همسروَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا. یعنی خانم یك چیزی بیش از باقی مردم. كلمات قرآن غوغا میكند.