بزرگترین عیب چیست؟
امام علی علیه السلام فرمودند: اَکبَرُ العَیبِ اَن تَعیبَ ما فیک مِثلُهُ
بزرگترین عیب آن است که آنچه را که مانند آن در خود توست عیب بشماری.
در آیینه روایات، توجه به عیوب دیگران و غفلت از لغزشهای خود، بزرگترین عیب برای انسان دانسته شده است.
امام باقر(ع) ضمن توجه دادن مردم به نقاط ضعف و لغزشهای خود، می فرماید: بزرگترین عیب برای انسان، این است که عیب دیگران را با کنجکاوی به دست آورد و خود، دارای همان عیب باشد، و آن را حس نکند "(کافی۴۵۹ ۲:).
از رسول خدا(ص) روایت شده: " خوشا به حال کسی که عیب خودش او را از پرداختن به عیب برادران مومنش باز دارد "(همان۱۶۸:۸).
امیرالمومنین علی(ع) نیز در بیان اوصاف اهل ایمان فرمودند: " مومن، سرگرم به عیبهای خویش و رها از عیوب دیگران است "(مستدرک الوسائل) همچنین فرمودند: " کسی که به عیب خویش بینا شود، عیب هیچ کس نگوید "(غررالحکم: ۲۳۴).
امیرالمومنین (ع) در کلامی دیگر به صراحت، ارتباط بین توجه و سرگرم شدن به عیبهای خود و بی توجه شدن به عیبهای دیگران را بازگو کرده، می فرماید: "عیب های مردم را جستجو مکن، پس همانا تو عیبهایی داری که اگر به آنها بیندیشی از بیان عیب دیگران مشغولت کند"(همان:۴۳۸ ).