پیام آیتالله صافی به مناسبت ماه ذیالحجه
آیت الله العظمی صافی گلپایگانی به مناسبت حلول ماه ذی الحجه ١۴٣٢ هجری قمری پیامی صادر کرد.
ایسنا: متن پیام این مرجع تقلید به شرح زیر است:
«بسم الله الرحمن الرحیم. قال الله تعالی: إِنَّ عِدَّه الشُّهُورِ عِنْدَ اللهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْراً فِی کِتَابِ اللهِ / توبه، ٣۶.
اکنون ماه ذیالحجه الحرام که یکی از اشهر حرام و از ماههای دوازدهگانهای است که رسمیت قرآنی و وحیانی دارد و عندالله و فی کتابالله، اثنی عشر، دوازده ماه است، مانند هر سال، روحی تازه و نشاطی نو و خودباوری جدید و شور و اشتیاق به سیر الی الله و عروج به معارج ملکوتی از شرق و غرب جهان، صدها هزار انسان در همایش حج در مسجد الحرام، در عرفات و در مشعر الحرام شرکت میکنند و برادری این امت بزرگ را به تمام جهان نشان میدهند.
همه بدون توجه به امتیازات ظاهری و عنوانهای دنیوی و فاصلههای دور و دراز و مرزهای جغرافیایی، یک زبان و با هم و در کنار هم، لبیکگویان، با خدا سخن میگویند و او را سپاس و ستایش میکنند.
حالی خوشتر از این حال و محیطی روحانیتر از آن نیست. خدا را به دل مییابند و خود را به او که به همه اقرب من حبل الورید است، نزدیک میبینند. پردهها و حجابها همه به یک سو رفته و بساط قرب، گسترده شده است.
آری! چه زیباست هلال ماه ذیالحجه الحرام. نور و جلوه آن، دلها را امیدوار و به حاجتمندان و توبهکنندگان و آمرزشخواهان، نوید قضای حوائج و قبول توبه و مغفرت میدهد که همه بیایید و بشتابید و نوای دلنواز «لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَه اللهِ إِنَّ اللهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً» را بشنوید و خود را برای اعاده حیثیت و عروج به معارج قرب الهی آماده سازید. هوشیار باشید. مبادا دقیقه و ثانیهای از این فرصت را به غفلت از دست بدهید.
چه حال خوش و پاکی است حال احرام؛ حال جدایی از گرفتاریهای مادی و ابتلائات حیوانی، برای اهل معرفت و باریافتگان به عالم قدس. حالی از آن لذتبخشتر نیست.
درسهای این همایش، همه نفی استکبار، نفی استعباد، نفی استعمار و استذلال و استحقار است. همه بنده یک خدا، شاگرد یک مکتب و مدرسه، لافضل لعربیهم علی عجمیهم، کلهم سواسیه کأسنان المشط.
پیام این همایش به همه جهانیان، «تَعَالَوْا إِلَى کَلِمَه سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَ بَیْنَکُمْ أَلا نَعْبُدَ إِلا اللهَ وَ لا نُشْرِکَ بِهِ شَیْئاً وَ لا یَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَاباً مِنْ دُونِ الله» است. پیام و معنایی که در سازندگی و اعتلای انسانیت، هیچ ماده و درس و معنایی، سازندهتر و جامعتر از آن نیست که در همان کلمه دعوت در آغاز اسلام، در آن جمله کوتاه، این معنای بزرگ درج است: قولوا لا اله الا الله تفلحوا.
پیام این همایش «إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللهِ أَتْقَیکُمْ» و «کُونُوا عِبَادَ اللهِ مُتَحَابّین» و پاکدلی از کینه و از خودکامگی و خودبینی است.
این مجالس را نمیتوان با این الفاظ ما تفسیر کرد. اطلاق مدرسه و دانشگاه و این اصطلاحات، در معرفی این همایش کافی نیست.
طواف خانه خدا و نماز در مقام ابراهیم، اعلام عبودیت فردی و جمعی و اعلام بندگی و پرستش خدا و نجات از استعباد و استحقار بشر و آزادی از عقاید خرافی شرک و بتپرستی است.
این مراسم، همهاش اعلام توحید و همدمی و همراهی با موحدان و برائت از متکبران و مستکبران و مشرکان است.
عرفات، آن صحرای بهشتی و آن حال عرض نیاز و فقر به درگاه الهی، حالی است که بشر در عمرش مگر باز در همانجا لذت آن را بچشد.
دعای عرفه حضرت سیدالشهداء علیهالسلام، آن مضامین و آن معانی بلند را که اگر انسان توفیق داشته باشد همه روزه آن را بخواند، سزاوار است.
همان افتتاح دعا اَلحَمدُللهِ الَّذی لَیسَ لِقَضَائهِ دَافِعٌ وَ لا لِعَطَائهِ مَانِعٌ، وقتی تلاوت میشود خواننده بر خود میبالد که چه خدا و صاحباختیاری دارم و چنانکه امیرالمومنین علیهالسلام به درگاه خدا عرض میکند که: إلهى کَفَى لی عِزّاً أن أکُونَ لَکَ عَبداً وَکَفَى لی فَخراً أن تَکُونَ لی رَبّاً، دعای عرفه و آن معانی، انسان را به این مقامات عالی میرساند.
باید در عرفات سعی شود که وجود شخص پر از توجه به خدا، پر از محبت خدا، پر از محبت اولیای خدا و پر از محبت بندگان خدا باشد. کینه کسی در دلش نباشد و از حسد و دنیاخواهی پاک باشد. حب جاه و ریاست را که آخرُ مَا یَخرُجُ مِن قُلُوبِ الصِّدّیقین حُبُّ الجَاهِ است، از خود دور سازد.
در مشعر الحرام و همهجای دیگر، برنامه همین است. تشبه به ملائکه روحانیین و دوری از عوالم حیوانی در منی و از آن تسلیم عظیم ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل در برابر خدا، درس بگیرند.
دین و مسلمانی و اسلام، تمامش و روحش تسلیم است؛ تسلیم به خدا، تسلیم به احکام خدا و پاکی از هوس و هوا.
در همه مشاهد حرمین شریفین باید فرصت را غنیمت شمرد و یاد و خاطرات عصر نبوی را گرامی داشت و مکه معظمه، غار حرا، مولد حضرت رسول اعظم صلیالله علیه و آله و مقابر مقدسه ویران شده حضرت عبدالمطلب سید بطحا و قریش، جد پیامبر اکرم صلیالله علیه و آله و حضرت ابوطالب، عمو و حامی بزرگ آن حضرت و حضرت خدیجه را باید زیارت کرد و از خدمات این بزرگواران به بشریت، تقدیر کرد و اما در مدینه طیبه که هر مسلمان واقعی یک دم و یک نفسکشیدن در آنجا را از عمر دنیا بهتر میداند، چگونه باید حضور داشت.
قابل توصیف نیست؛ مسجد رسول خدا و قبهالخضراء و مرقد مطهر شخص اول عالم خلقت، خانه و مسکن آن حضرت، خانه فاطمه زهرا سلامالله علیها و امیرالمومنین علیهالسلام و بقیع و مزار ائمه علیهمالسلام و مشاهد دیگر، همه مرکز نزول رحمت و برکات الهی است.
خوشا به حال آن افراد آگاه و بیداری که قدر نعمت عظمای تشرف به این مقامات را میدانند و در این مقامات، پیمان خود را با اسلام، با قرآن، با احکام قرآن و با ولایت ولی عصر حضرت صاحب الامر ارواح العالمین له الفداء تجدید میکنند که تا عمر دارند در خط اسلام و ولایت اهل بیت علیهمالسلام با استقامت، انجام وظیفه کنند.
در این مراسم شریف، آن حضرت را حاضر و ناظر بدانند و به روزی که دنیا تحت اداره آن وجود مقدس قرار میگیرد و از کنار دیوار خانه کعبه، اعلام ظهور موفور السرور و پایان ظلم و ستم و جهالت را اعلام میفرمایند، امیدوار باشند.