اینجامعهبه " آیتا… " واقعی احتیاجدارد
آیتا… = عالم ربانی = مردم را از رحمت خدا نومید نگرداند + از عذاب خدا ایمنشان ندارد.
فکر میکنم که حضور عالمان ربانی برای دیندار بودن یک جامعه مهم است، خیلی مهم است.
عالمانی که هم به نیکوکاران امید دهند، و هم گناهکاران را واقعاً بترسانند.
عالمانی هستند که بیشتر نوید میدهند تا بترسانند. بیشتر اجازه میدهند تا منع کنند. بیشتر لبخند میزنند و کمتر اخم میکنند.
و بر عکس، عالمانی هستند….
اینها، " عالم ربانی " یا " آیتا… " نیستند.
و در این میان، بنا بر منطق " تقوا "، و مضمون " اجتناب السیئه خیر من اکتساب الحسنه "، آنان که فقط امید میدهند خطرناکترند.
آنان که فقط امید میدهند، خطرناکترند.
آنان که الکی اهل بخیه هستند، خطرناکترند.
بسیار خطرناکند، عالمانی که فقط امید میدهند، ولی نمیترسانند؛ …
عالمانی که شبهای " احیاء "، بیش از بیداری، مجوز خواب صادر میکنند؛ …
عالمانی که اهل بخیه و سلماند، و به غاصبان بیتالمال اخم نمیکنند؛ …
عالمانی که فقط به توسعه فکر میکنند و خشمی در مقابل بیعدالتی در خود حس نمیکنند؛ …
عالمانی که خواستار شجاعت و جسارت مدیران هستند، و از ناپاکی کارگزاران نمیهراسند؛ …
…
خلاصه، یک جامعه دینی، به " آیتا… " و " عالم ربانی " واقعی احتیاج دارد تا ارتباط درست و متعادلی بین مردم و خدا برقرار کند.
تا به آنها گوشزد کند که هم بهشت هست و هم دوزخ:
وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ کَثیراً مِنَ الْجِنِّ وَ الآنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا یَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْیُنٌ لا یُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا یَسْمَعُونَ بِها أُولئِکَ کَالأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِکَ هُمُ الْغافِلُونَ
اعراف / ۱۷۹
کلمه " ذرء " به معنای آفریدن است، و در این آیه، خدای تعالی، دوزخ را نتیجه و غایت آفریدن بسیاری از جن و انس دانسته است.
و این، با مضمون کریمه ۱۱۹ سوره هود(" إِلاَ مَنْ رَحِمَ رَبُّکَ وَ لِذلِکَ خَلَقَهُمْ ")، که نتیجه آفرینش خلق را رحمت و بهشت آخرت شمرده است تعارضی ندارد.
توضیح اینکه، وقتی نجار بخواهد دری بسازد، نخست به چوبهایی که برای این کار تهیه دیده میپردازد، آن گاه آنها را ورانداز نموده، سپس به اره کردن و تیشه زدن و رنده نمودن آن میپردازد تا نهایتاً، در مورد نظر خود را میسازد. پس، کمال غرض نجار از این کارها که روی چوبها انجام میدهد، تنها و تنها به عمل آوردن در است.
از جهت دیگر، نجار از همان اول امر میداند که تمامی این چوبها صالح برای در شدن نیست. چون در هیئت مخصوصی دارد، غیر هیئتی که این الوارها و چوبها دارند. و برگرداندن هیئت آنها به هیئت یک جفت در، مستلزم این است که مقداری از آن ضایع گردد و به صورت هیزم در آید، چون این مقدار، از هندسه و نقشه عمل بیرون است، و این هیزم شدن مقداری از چوب و دورریز آن، در نقشه و قصد نجار داخل بوده، و نجار نسبت به آن، ارادهای داشته که باید آن را اراده ضروری نامید. پس این نجار نسبت به این الوار و تیرهایی که در جلو خود گذاشته دو نوع غایت در نظر دارد، یکی غایت کمالی است، و آن این است که این
چوبها را به صورت دربی در آورد، دوم غایتی است تبعی و آن این است که مقداری از این چوبها را در بسازد و مقداری را که استعداد در شدن ندارد، ضایع کرده و دور بریزد.
و همچنین زارع، او نیز زمین را زراعت میکند برای اینکه گندم درو کند، و لیکن در روز درو، همه کشتهایش عایدش نمیشود، بلکه مقداری از بذرش فاسد گشته در زمین میپوسد، یا کرمها آن را میخورند یا بعد از سبز شدن گوسفندان آن را میچرند، و حال آنکه غرض زارع از افشاندن بذر این بوده که همه آن عایدش شود، پس او نیز دو غرض دارد به دو وجه یکی همین که همه عایدش شود، دیگر اینکه مقداری از آن عایدش گشته ما بقی ضایع شود(ترجمه المیزان، ج. ۸، ص. ۴۳۵).
در نتیجه…
* بهره ۶۴. این خداست که هدایت هر فرد و قومی را رقم میزند و افراد و مردم یک جامعه باید بدانند که در عین تلاش برای یافتن هدایت و دین، باید از خدا در این راه کمک بخواهند. فقدان چنین رابطه عاطفی و درک بایستهای از هدایتآفرینی حضرت حق، جامعه، روابط اجتماعی، و فرد را به سوی وضعیت سکولار سوق میدهد.
تا کنون، شصت و چهار رهنمود از مصحف شریف آموختیم. صد و بیست و یک رهنمود دیگر باقیاست. تا پایان ساخت این الگو برای فهم عوامل بیدینی با ما همراه باشید…
دکترحامدحاجیحیدری
منبع: روزنامه رسالت