کیفیت خودرو؛ گم شدهٔ کهنسال …
در یکی از جلسات بررسی مشکلات ترافیکی، تا بحثبه کیفیت خودروهای داخلی رسید، یکی از مسئولین حاضر در نشست گفت: «چند وقت پیش که درباره لاستیک زیرپایی یکی از خودروهای وارداتی که گاه زیر پدال گیر میکرد یادآور و خواستار رفع مشکل شدیم، نماینده رسمی کارخانه سازنده، شخصا مراجعه کرد و با کمال ادب، نسخهای از دستورش را به نمایندگیهای سراسر کشور نشانم داد که فراخوان شرکت برای تعویض لاستیکهای زیرپایی در آن محصول بود».
به گزارش تابناک، کیفیت از آن دست مسائلی است که پس از گذار از دوران انقلاب صنعتی، همواره مورد توجه مدیران قرار داشته است، تا جایی که امروزه شاهد انواع و اقسام آیین نامهها و استانداردهای گوناگون در این زمینه هستیم که البته گاهی به قوانین هم راه پیدا کرده و اجباری شدهاند؛ اما بیشتر در زیرمجموعه دستورالعملهایی (پروتکل) چون انواع گواهینامههای ایزو قرار میگیرند.
به هر حال، در برههای از زمان هستیم که پیشرفتهای بزرگ علمی، ما را با دنیایی روبهرو کرده که رویاهای بسیاری برایمان نمانده و به جز سفر زمان و چند مورد دیگر، بسیاری از آرزوهایی که شاید تا چندی پیش نیز محال به نظر میرسیدند، امروزه وسیلههای روزمره زندگی ما شدهاند و مثل تلفن همراه، به جایی رسیدهاند که هم تولید انبوه میشوند و هم به جایی رسیدهاند که تنها تفاوتهای موجود در آنها، خلاقیتهای جزیی کارخانه سازندهشان است و بس.
این موضوع شاید یکی از دلایل اهمیت پیدا کردن رضایت مشتری است که البته با کیفیت محصول گره خورده است. اینجاست که کیفیت تبدیل به یک ارزش نهادینه شده در تولید میشود و همه تولیدکنندگان که سایه رقیبان را در کنار خود میبینند و حتی بسیاری از آنهایی که خروجیشان یک فرآورده انحصاری است، نیز کیفیت را سرلوحه کارهایشان قرار داده و خود خواسته به سراغ ارتقای آن میروند؛ به عبارتی بهتر، مدیری که به فکر سود بیشتر باشد، سعی در جلب مشتریان بیشتر خواهد داشت و در این راه، نه تنها منتظر تبدیل بدیهیات امر به صورت قوانین خواهد شد، بلکه برای دستیابی به کیفیت بالاتر، از هیچ
هزینهای دریغ نخواهد کرد.
کافی است، تبلیغات تلویزیونی همین چند سال گذشته را در ذهن مرور کنیم تا به یاد انبوه گواهینامههای ایزو چند هزار کارخانههای گوناگون بیفتیم که متأسفانه بیشتر در سنگ بنای این استاندارد جا ماندند و جز ژست کیفیت محوری، کاری انجام ندادند!
این در حالی است که برخی مدیران که از قضا محصول بسیار مهمی هم تولید میکنند، به همین حد هم تن ندادند و هنوز مشغول تولید محصولی هستند که جز چند تغییر کوچک و سطحی(که به باور عمومی جامعه، بیشتر برای افزایش نرخ محصول بوده است)، همچنان به رویه سالهای دور ساخته و عرضه میشود و از خدمات بعدی مناسبی هم برخوردار نیست.
همین سن طولانی محصولات کافی است که خودروهای خروجی کیفیت بسیار پایینی داشته باشند تا جایی که مشکلات همراه با محصول، دچار روزمرگی شده و حتی گاه مطرح کردن آنها هم آزار دهنده باشد؛ حجم ایرادات ریز و درشتی که از درزهای بزرگ روی بدنه خارجی آغاز میشود و تا سر هم بندی کاریهای داخل خودرو ادامه خواهد یافت.
ین البته هنگامی است که سن وسیله نقلیه شما کم باشد که در غیر این صورت، نه خبری از گارانتی خاص* خواهد بود و نه دوام قابل عرضی در قطعات به کار رفته در خودروی گران قیمت خریداری شده دیده خواهد شد.
اما در حالی که طی چند سال اخیر، بحثبر سر کیفیت خودروهای تولید داخل بالا گرفته است، متأسفانه اخباری به گوش میرسد که نشان از پسرفت شدید در این امر دارد تا جایی که چند روز پیش صحبت از خودروی صفر کیلومتری به میان آمد که دنده عقب نداشت! ایرادی که هر جور بخواهیم به آن نگاهی بیندازیم، خیلی بیشتر از جا ماندن یک چرخ دنده در جعبه دنده معنا خواهد داشت، چرا که اساسا وسیله نقلیهای که قادر به حرکت(البته در یک سمت) نباشد که دیگر اسمش چیز دیگری خواهد شد؛ آن هم محصولی گران قیمت که بسیاری توان خریدنش را ندارند!
اینجاست که انبوه اخبار فراخوان شرکتهای بزرگ خودروسازی دنیا مبنی بر گردآوری یک نوع خاص از محصولاتشان، در جلوی چشمانمان رژه میرود و به یاد میآوریم که اسباببازی فروشها هم وسایل برقی را پیش از تحویل به مشتری تست میکنند؛ اما ...!