با یک بلیت به ماه بروید
زمانی که برادران رایت برای نخستین بار هواپیمایی موتوری را به پرواز درآوردند بسیاری رویای سفر به آسمان را دست یافتنیتر دیدند. همین امر باعثشد تا در کمتر از یک قرن شگفتیهای فراوانی در عرصه هوانوردی رخ دهد. انسان در حالی که اندکی بیش از نیم قرن از پرواز اولین هواپیمای موتوردار میگذشت، توانست خود را از قید و بند گرانش زمین رها کند و برای نخستینبار قدم از جو زمین بیرون بگذارد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از جام جم،ماجراجويي فضايي اين شانس را به شما ميدهد تا به يك ماموريت برويد. اما اين ماموريت نه كاري است نه زميني، بلكه سفري است تفريحي به ماه. در طول اين سفر فضايي يك هفتهاي كه با سرعت باورنكردني ۱۷۰۰۰ مايل انجام ميشود و فاصله افراد با زمين به ۲۵۰ هزار مايل ميرسد، ميتوانيد ستارگاني را ببينيد كه خيلي دورتر از ماه هستند.
داوطلبان رفتن به این سفر فضایی باید ۴ ماه زیر نظر فضانوردان مرکز آموزش کیهاننوردی یوری گاگارین در روسیه آموزش ببینند. در سال ۲۰۰۰ میلادی گردشگری فضایی در دنیا مد شد و آژانس فضانوردی روسیه برای اولین بار تورهای تک نفره گردشگری در فضا را راه انداخت که در آن، ماجراجوهای ثروتمند با پرداخت فقط ۲۰ میلیون دلار برای ۱۰ روز به فضا میرفتند، اما رقم بالای این سفر باعثشد فقط ۶ نفر(از جمله انوشه انصاری از ایران) آن را تجربه کنند. به همین دلیل ریچارد برانسون مغز متفکر اکتشافات و ماجراجوهای فضایی با تاسیس شرکت virgin calacti تورهای دسته جمعی را طراحی کرد که مسافران با پرداخت
۲۰۰۰ دلار ناقابل(قبول کنید که مفت است) به فضا میرفتند. اگر همه به بالا بودن قیمت شک دارید، باید به اطلاع برسانیم که در عرض یک سال، بیشتر از ۱۰۰ هزار نفر برای شرکت در این تور ۳ روزه ثبت نام کردهاند و بیصبرانه منتظرند نوبتشان بشود.
نخستین گردشگران فضایی جهان
در دهه ۸۰،۴۰ درصد از بزرگسالان، یعنی چیزی در حدود ۸۰ میلیون نفر از مردم ایالات متحده آرزو داشتند به فضا سفر کنند. تحقیقات نشان داده است در ژاپن و ایالات متحده در سالهای اخیر دهها میلیون تن از مردم علاقه داشتهاند به فضا بروند و حاضر بودهاند در این راه پول خرج کنند اما بزرگترین مانعی که اغلب مردم به آن اشاره میکنند هزینه سرسامآور چنین سفرهایی است.
از زمان اولین پرواز انسان به فضا، این فکر که دسترسی به فضا برای تمام مردم امکانپذیر شود، مطرح بوده است. فعالیتهای انجام گرفته در این زمینه طی این مدت چشمگیر نبوده است و از بین تمام کسانی که به فضا رفتهاند تنها چند فرد معمولی دیده میشوند. از ابتدای عصر فضا که از ۴ اکتبر ۱۹۵۷ با پرتاب اولین ماهواره ساخت دست بشر آغاز شد تاکنون تعداد زیادی به فضا رفتهاند اما از بین آنها تنها چند نفری افراد عادی بودهاند و بقیه را فضانوردان و دانشمندان تشکیل میدادهاند.
در بین این چند نفر مسافر فضا، تنها ۳ نفر هزینه سفر خود را پرداختهاند و هزینه سایر فضاگردها(فردی که به منظور سیاحت راهی فضا میشود) را موسسات و شرکتهایی تقبل کردهاند که با اهداف تجاری یا تبلیغاتی همراه بوده است.
تا قبل از انهدام ایستگاه فضایی میر، ۲ نفر از افراد عادی به این ایستگاه سفر کردند. در دسامبر سال ۱۹۹۰، تویوهیرو آکییاما، خبرنگار ۴۸ ساله ژاپنی از شرکت ژاپنی TBS برای ماموریت یک هفتهای، با هزینه ۱۲ میلیون دلار به میر فرستاده شد. به این ترتیب، او عنوان اولین خبرنگار جهان در فضا را از آن خود کرد.
پس از او هلن شارمن ۲۷ ساله در سال ۱۹۹۱ به میر پرواز کرد. او یک شیمیدان انگلیسی بود که پس از برنده شدن در مسابقهای که بانک نارودنی مسکو در لندن ترتیب داده بود، با فایق آمدن بر ۱۳۰۰۰ رقیب، شانس مسافرت به فضا را به دست آورد. بخشی از هزینه ۱۰ میلیون دلاری سفر ۸ روزه شارمن به ایستگاه فضایی میر را بیمهگر پروژه و بقیه را بانک نارودنی پرداخت.
اما غیر از این افراد خوششانس که بدون پرداخت هزینههای سنگین یک سفر فضایی از جیب خود و بدون اینکه فضانورد، محقق، دانشمند یا فردی سیاسی باشند، شانس رفتن به فضا برایشان فراهم شد، تاکنون ۳ نفر از شهروندان عادی جهان با هزینه شخصی به فضا سفر کردهاند. این سه نفر که هزینه سفر را خودشان پرداخته و با میل و رضای شخصی به این اقدام دست زدند، نخستین گردشگران فضایی جهان و گشایندگان دروازههای این عرصه جدید محسوب میشوند.
فردایی پرجاذبه در ماه
سفر به ماه آنقدر آسان نیست که هرکسی قادر به انجامش باشد. مردم میخواهند، شرایطی فراهم شود که بتوانند براحتی به آژانس مسافرتی خود مراجعه و بلیت سفر به مدار زمین را تهیه کرده و با سفینهای فضایی به آنجا بروند.
این موضوع اگرچه برای بسیاری از ما رویایی دور و دراز بهشمار میرود، اما برای آیندهنگرها داستانی است که از همین امروز شروع شده است. توریستهای آینده میخواهند همانند چند گردشگری که تاکنون به فضا رفتهاند اقامتی طولانی و مثلا یک هفتهای را در مدار زمین تجربه کنند و اینجا جایی است که حداقل در شرایط فعلی تنها ایستگاه بینالمللی فضایی امکان و پتانسیل آن را دارد و این ایستگاه نیز با توجه به هزینههای زیادی که برای آن شده، پس از تکمیل باید فهرست طولانی از آزمونهای علمی برنامهریزی شده را با خدمهای حرفهای به انجام برساند. به همین دلیل از هماکنون
سرمایهگذاران به دنبال ساخت هتلهای فضایی هستند.
چند شرکت بزرگ در این زمینه مشارکت کردهاند و هماکنون نمونههای اولیه هتلهای فضایی خود را به مدار زمین فرستادهاند. این هتلهای فضایی هماکنون به نام پروژه جنسیس در مدار زمین قرار دارند و شامل محفظههای بادی هستند که فعلا پذیرای مسافران نیستند و برای آزمودن شرایط ایمنی در مدار قرار دارند.
این هتلهای بادی اولین گام به سوی مرحله بعدی خواهند بود؛ مرحلهای که در آن هتلهای بزرگ و دارای امکانات بسیاری در مدار زمین جایی در ارتفاع تقریبی ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلومتری قرار داده میشوند و مسافران میتوانند با هزینه معقول برای مدت یک هفته در آنها اقامت کنند. البته برای رفت و آمد به این هتلها نسل جدیدی از وسایل نقلیه مداری نیز لازم است که رقابت در بخش خصوصی میتواند باعثسرعت در ساخت آنها شود.
این هتلها مرزهای جدیدی برای توریسم فضایی تعریف خواهند کرد، اما مهمتر از آن این مساله است که ورود بخش خصوصی به فضا خواهد توانست بار دیگر شتابی بینظیر به این بخش هیجانانگیز از فناوری بدهد، همان پیشرفتی که وقتی بخش خصوصی وارد بازار IT شد این بازار آن را تجربه کرد و از قبل آن توانست رشد بینظیر فناوری را شاهد باشد. شاید رویای سفرهای ارزان فضایی باعثتوسعه دادن مرزهای دوردستتر فضا نیز بشود.