اندر احوالات بخش اورژانس یک بیمارستان
یکی از بینندگان الف با ارسال نامه به اين سايت نوشته است:
روز پنجشنبه مورخ ۲۷/۸ / ۸۹ به طور اتفاقی باخبر شدم که یکی از اقوام طی وقوع یک فقره تصادف اتومبیل توسط اورژانس تهران به بخش اورژانس بیمارستان دکتر شریعتی واقع در بزرگراه جلال آل احمد منتقل شده است. ساعت ۱۸:۱۵ به بیمارستان رسیدم. اوصاف بخشهای اورژانس بیمارستانهای دولتی را شنیده بودم؛ اما با دیدن صحنه های دلخراش اتاقها، راهرو و محوطة اورژانس بهت زده شدم. ۲۴ تخت این بخش به طور کامل اشغال بود و با توجه به خلوتی شهر تهران در تعطیلات سه روزه عید قربان انتظار وجود بیشمار تختهای بیماران را در فضای راهروهای تاریک، آلوده و پر از گرد و غبار را نداشتم. سرپرستار می گفت هرگونه
شکایتی دارید به ریاست بیمارستان مراجعه کنید. با وجود فضای شلوغ و پر از بیماران رنجور، عملیات تغییر کاربری در بخش مرکزی اورژانس و در کنار واحد اعصاب و قلب در حال اجرا بود و کارگر ساختمانی فارغ از هر گونه اضطراب و تأمل که بیمار در این موقعیت نیاز به آرامش روحی و روانی دارد، پتک بر دیوارهای زخم آلود بخش می کوبید و هر ضربه، رنجش بیماران و همراهان را دو چندان میکرد.
مجروحین تصادفی یکی پس از دیگری به بخش وارد می شدند و مسوؤلین بخش مدام در این اندیشه که با این همه تصادفی چه کنند. بیماری را دیدم که در اثر ضربه، هوشیاری نداشت و مدام دچار تهوع میشد و حتی نام خویش را به یاد نمی آورد اما دریغ از توجه پزشکان انترن و رزیدنت و پرستاران وبهیاران. مانند یک شیء بی ارزش که روی تخت افتاده باشد و اصلاً مگر جان آدمی در این مکان اهمیتی دارد؟ پیرمردی را دیدم که قبل از جراحی به علت بی توجهی پرستاران از روی تخت به زیر افتاد و صدای ناله اش را کسی نشنید.
با ترس و لرز موفق شدم با کمک تلفن همراه صحنههایی کوتاه از این فضای رقتبار را تهیه کنم و برای دوستان ارسال نمایم تا شاید کسی، مسوؤلی، وزیری، وکیلی دلش به رحم آید که شاید روزی فرزندش، همسرش، مادرش و … روی این تختها فریاد زنند و دریغ از یک مرهم و دلسوز. در فیلم نخالههای ساختمانی روی زمین مشهود است و صدای پتکهای پی در پی نیز شنیده میشود.
اندیشیدم که نهادهای مدیریت بحران و به ویژه، سازمان مدیریت بحران شهر تهران در صورت وقوع حوادثغیر مترقبه چگونه به اورژانس بیمارستانهای دولتی تهران می توانند اتکا کنند. اوضاعی که از دیدگانتان در صحنه های کوتاه فیلم می گذرد بی تشابه به شرایط جنگ و اضطرار نیست.
به این امید که وزیر بهداشت پس از تبلیغات فراوان به هنگام اخذ رأی اعتماد مجلس، سری به یکی از بخشهای اورژانس پایتخت بزند و فریاد این هموطنان را بشنود و چاره ای بیندیشد. وای به حال شهرهای محروم و دورافتاده.
در فیلم دوم، راهرو دیده می شود که بیماران در شرایط غیر بهداشتی و به صورت کاملاً غیر استاندارد تحت مراقبت قرار دارند.
امید که ایده هر شهروند یک خبرنگار، باعثشود تا مشکلات و کاستیهای اجتماعی کاهش یابد و این گونه انتقادات هرگز به معنی نادیده گرفتن زحمات بی دریغ اکثر پرسنل زحمت کش کادر درمانی کشور نیست.