درباره شمر بن ذی الجوشن بیشتر بدانیم
شمر فرمانده چهار هزار سرباز بود.۱ او از ابتدا هوادار بنو اميّه و در خدمت ابن زياد بود، به طورى كه وقتى ابن زياد احساس كرد عمر سعد در اطاعت از دستورش كوتاهى مى كند، نامه اى به شمر داد و گفت كه به دست عمر سعد برساند و مراقب و مواظب اعمال او باشد.
شمر در بنو امیّه ذوب شده بود. تاریخ نگاران شیعه و سنّى مى نویسند: ابن زیاد به شمر گفت:
إذهب فإن جاء حسین وأصحابه على حکمی وإلاّ فمر عمر بن سعد أن یقاتلهم، فإن تباطأ عن ذلک فاضرب عنقه، ثمّ أنت الأمیر على الناس; ۲
برو و اگر حسین تسلیم حکم ما شد که هیچ وگرنه به عمر سعد دستور بده که او را بکشد و اگر عمر سعد از این فرمان کوتاهى کرد، گردن او را بزن; سپس خودت بر همه لشکر امیر هستى.
درباره شمر گفتنى است که ابن حجر مى نویسد: شمر در نماز جماعت حاضر مى شد و بعد از نماز توسّل مى کرد و مى گفت:
اللّهمّ إنّک تعلم أنّی شریفٌ فاغفرلی; ۳
خدایا! تو مى دانى که من فرد خوبى هستم، پس مرا بیامرز!
راوى مى گوید: به او گفتم: چگونه از خدا انتظار دارى که تو را ببخشد، در حالى که تو فرزند دختر رسول خدا صلى اللّه علیه وآله را به قتل رسانده اى؟
شمر در پاسخ گفت: تو چه مى گویى؟ چه کار باید مى کردم؟ آنان که به ما امر کردند، امیران ما هستند و اگر ما مخالفت مى کردیم، از این حیوانات هم بدتر بودیم; زیرا که امیران ما واجب الاطاعه هستند!
ابن حجر عسقلانى به رغم این که خود نیز از متعصّبان است، بعد از نقل این مطلب مى گوید:
إنّ هذا لعذر قبیح، فإنّما الطاعة فی المعروف; ۴
این عذر بسیار ناپسند است; چرا که وجوب اطاعت از حاکمان فقط در امور پسندیده است.
۱. الأمالى شیخ صدوق: ۲۲۰; بحار الأنوار: ۴۴ / ۳۱۵.
۲. البدایة والنهایه: ۸ / ۱۹۰.
۳. تاریخ مدینة دمشق: ۲۳ / ۱۸۹; میزان الاعتدال: ۲ / ۲۸۰; لسان المیزان: ۳ / ۱۵۲.
۴. لسان المیزان: ۳ / ۱۵۳; میزان الاعتدال: ۲ / ۲۸۰.