تبلیغات
کد خبر: ۱۶۳۶۹۰

پژو به قطعه سازان ایرانی نقشه اشتباه می داد

آینده منتظر ما نمی ماند، صنعت خودروی ایران در سال های آینده با چالش روبه رو خواهد بود. این صنعت یا باید با روش درست راه خود جهت تکامل را طی کند یا نابود شود. راه دیگری نیز وجود دارد و آن هم بازگشت به مونتاژ است؛ همان روشی که همه راه های پیموده شده را نابود می کند البته اگر صنعت خودروی ایران بهترین روش را انتخاب کند می تواند مانند هیوندای کیاموتورز رشد کند و زنده بماند.

به گزارش افکارنیوزبه نقل از اقتصادایران آنلاین: زمانی بود که پژو به قطعه سازان ایرانی نقشه غلط می داد تا این که همچنان قطعات اصلی را ایران خودرو از پژو بخرد. این روند بعدا با انجام پروژه سمند و در ادامه همکاری مشترک شرکت های ایرانی با رنو بر پایه پروژه ال ۹۰ یا همان تندر ۹۰ تغییر کرد.

در پروژه تندر ۹۰ رنو قطعه سازان خود را به قطعه سازان ایرانی وصل کرد تا قطعات تندر در ایران داخلی شود همین فعالیت هم سبب شد پژو سیاست خود را در قبال قطعه سازان ایرانی تغییر دهد حالا پژو هم مانند رنو دفتری را برای همکاری با قطعه سازان ایرانی در تهران دارد.

در ایران تا کنون از استراتژی خودروی ملی در غالب خودرو سمند تا همکاری مشترک با شرکت های خارجی در غالب پروژه تندر ۹۰ اجرا شده است؛ سیاست هایی که درست است در زمان هایی به طور مقطعی کارساز بوده اند اما مقطعی بودن این استراتژی ها همیشه از مشکلات صنعت خودرو بوده است.

پس از تولید خودروی سمند، بسیاری عنوان می کردند که زنجیره ارزش خودروسازی ایران تکمیل شده و ما دارای یک خودروساز کامل شده ایم. در طرف مقابل بسیاری بر این عقیده بودند که صنعت خودروی ایران دارای گمشده های فراوانی از جمله نبود دانش ساخت و طراحی پلات فرم است. صنعت خودروی ایران از سال ۶۸ پس از ۱۰ سال درجا زدن به فکر افتاد که فاصله عقب افتاده از شرکت های کره ای را به تندی طی کند. در آن سال و در شرایطی که هنوز بسیاری از قطعات پیکان وارداتی بود، فکر طراحی خودرو خنده دار به نظر می رسید.

در سال های بعد از جنگ تحمیلی و تحریم اقتصادی ایران، کمتر شرکتی حاضر به انتقال دانش فنی به شرکت های داخلی بود؛ آن ها حتی برای همکاری تحت کلاس با شرکت های ایرانی بیم داشتند، چه برسد به همکاری مشترک با آن ها. در چنین فضایی شرکت های قطعه سازی که بسیاری از آن ها نیز تازه شکل گرفته بودند و چندان سازمان منظمی هم نداشتند، سعی کردند با توجه به مهندسی معکوس و کپی کاری، قطعات پیکان و سپس پژو و پراید را تولید کنند اما بسیاری از قطعات از نظر مواد به کار رفته و روش تولید با قطعات اصلی فرق داشت.

پژو هم که چندان مایل به داخلی شدن خودروهای خود به دلیل از دست رفتن درآمد حاصل از فروش قطعات به ایران نبود، نقشه های فنی غلط در اختیار ایران قرار می داد اما در اواسط دهه ۷۰ به تدریج قطعه سازان با تیراژ های مناسب به وجود آمدند و به آرامی مراکز R&D در خودروسازان درحال شکل گیری بود. خودروی سمند روی پلت فرم ۴۰۵ طراحی شد؛ به طوری که در قطعات پلت فرم ۴۰۵ تغییرات کمی ایجاد و خودروی سمند متولد شد. بسیاری بعد از طراحی سمند عنوان می کردند که ما هم اکنون یک خودروساز کامل هستیم اما واقعیت چیز دیگری بود.

در ایران هنوز دانش تولید بسیاری از قطعات پلت فرم به درستی وجود نداشت و دانش طراحی پلت فرم نیز در اختیار خودروسازان نبود. حال پس از یک دهه خودروی پیکان باید از گردونه مصرف خارج می شد. ابتدا خودروی سمند قرار بود با نام پیکان جدید تولید و جایگزین این خودرو شود اما هزینه طراحی آن قدر بالا رفت که دیگر قیمت آن قابل مقایسه با پیکان نبود. پس از یک دهه باید تیراژ تولید آن قدر بالا می رفت تا قطعه سازان بزرگی شکل می گرفتند که بر مبنای تولید اقتصادی، مراکز طراحی و آزمایشگاه های مختلف را شکل می دادند.

این عوامل سبب شد که برای جایگزینی پیکان و به دست آوردن دانش ساخت علمی و دقیق قطعه براساس تکنولوژی روز و داشتن یک پلت فرم روز و در عین حال ارزان قیمت که بتوان آن را جایگزین پیکان کرد، خودروهای دیگری مانند سمند را توسعه داد. با توجه به کسب دانش طراحی بدنه در سمند، این امتیاز نیز باید به وسیله ای حفظ می شد که در این زمان پروژه پلت فرم مشترک مطرح شد و در میان خودروسازان مختلف، گروه رنو نیسان که سعی می کرد نفوذ خود را در بازار خاورمیانه و غرب آسیا و شمال آفریقا تقویت کند، با شعار «به شرق برویم» پروژه X۹۰ را به ایران پیشنهاد داد.

در همین زمان شرکت هایی مانند شرکت تحقیقات موتور ایران خودرو نیز برای به دست آوردن بخشی از دانش طراحی پلت فرم و طراحی موتور ملی با شرکت های طراحی در ایتالیا و آلمان به توافق رسیده بودند که هر ۲ پروژه بعد از مدتی به امضا رسید. مدتی بعد این سوال مطرح شد که آیا پروژه X۹۰ یا به عبارت دیگر همان ال ۹۰ سبب از بین رفتن مسیر طراحی خودرو در ایران نمی شود؟ در این باره نجفی منش، دبیر انجمن قطعه سازان معتقد است که این ۲ قرارداد و طراحی مدل های جدید سمند و همکاری در پروژه X۹۰ با رنونیسان مکمل یکدیگرند.

پروژه X۹۰ سبب رشد صنعت قطعه سازی، اتصال به زنجیره جهانی تامین کنندگان قطعات خودرو و کسب بسیاری از دانش های فنی نداشته در تولید قطعات خودرو می شود و از سوی دیگر با ادامه پروژه هایی مانند موتور ملی و پلت فرم داخلی سمند، دانش طراحی خودرو در ایران نیز راه خود را ادامه می دهد. تجربه کره در خودروسازی نیز نشان می دهد شرکت هایی مانند هیوندای و کیاموتورز، این مسیر را توامان با هم طی کرده اند.

شرکت های کره ای از طرفی با شرکت مشاوره ای در اروپا مانند ریکاردو جهت طراحی موتور و آموزش طراحان قرارداد امضا می کردند و از طرفی دیگر خوروهای طراحی شده در آمریکا را در کره با نام کره ای تولید می کردند. شاید بیان این مطلب جالب باشد که پراید مدتی قبل از آن که در کیاموتورز تولید شود در آمریکا و در شرکت فورد با نام فوردفیستا تولید می شد اما این خودرو را هم اکنون همه در ایران با نام کیا می شناسند و شرکت کیاموتورز نیز به این روش پول های سرشاری را از حق لیسانس راهی شرکت خود کرد. بدقولی شرکت های خارجی بر ذهنیت مردم ایران تاثیر گذاشته است. در گذشته به دلیل آن که فضای رقابتی در بازار خودروی ایران وجود نداشت، پژو تقریبا تنها بازیگر میدان بود.

همین عامل نیز سبب شده بود پژو به بسیاری از تعهدات خود عمل نکند. البته قضیه در مورد رنو نیسان کمی با پژو در ایران تفاوت دارد. پژو تاکنون با ایران سرمایه گذاری انجام نداده بود و پلت فرم ۴۰۵ که تاریخ مصرف آن گذشته بود را نیز به سختی به ایران خودرو داد تا سمند را روی آن طراحی کند. پژو حتی به بسیاری از قطعه سازان داخلی برای داخلی سازی قطعات نقشه اشتباه می داد اما در مورد رنو نیسان حداقل تاکنون این گونه نبوده است. مدیرعامل یک شرکت قطعه سازی عنوان می کند که رنونیسان تاکنون برخلاف پژو از همان ابتدا تمام موارد از قبیل دانش تولید و روش تولید نوع قطعه را در اختیار ما قرار داده اما با تمام موارد عنوان شده چگونه می توان کاری کرد که تجربه تلخ پژو تکرار نشود؟

روش اول که شاید بهترین روش هم باشد، ایجاد رقابت در بازار داخلی است. باید توجه کرد نباید مانند قبل بیشتر بازار فقط در اختیار یک شرکت باشد. با این همه شاید صنعت خودرو ایران بیش از حد فرانسوی شده باشد و این نبود رقیب قدر غیر فرانسوی در بازار که سطح همکاری های خود را از مونتاژ در ایران بالاتر برده باشد سبب شده شرکت های فرانسوی چندان به تعهدات خود پایبند نباشند و از یک زمان به بعد احساس شود بازار را به گونه ای بین خود تقسیم می کنند.

آينده منتظر ما نمي ماند، صنعت خودروي ايران در سال هاي آينده با چالش واردات، پيوستن به WTO و رقابت شديد در بازار ايران روبه رو خواهد بود. اين صنعت يا بايد با روش درست راه خود جهت تكامل را طي كند يا نابود شود. راه ديگري نيز وجود دارد و آن هم بازگشت به مونتاژ است؛ همان روشي كه همه راه هاي پيموده شده را نابود مي كند البته اگر صنعت خودروي ايران بهترين روش را انتخاب كند مي تواند مانند هيونداي كياموتورز رشد كند و زنده بماند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات