تبلیغات
کد خبر: ۱۱۷۸۳۴

پیش بینی‌هایی که درست از آب درآمد

کنفرانس بین المللی سوریه دیروز در حالی در ژنو سوئیس بدون نتیجه پایان یافت که برگزار کنندگان غربی آن، با حذف نام ایران از بین دعوت شدگان نشان دادند، نه به دنبال حل بحران سوریه بلکه درپی پیشبرد منافع و خواسته های خود بودند.

به گزارش افکارنیوز به نقل از باشگاه خبرنگاران؛ روز گذشته مقر سازمان ملل متحد در ژنو ميزبان كنفرانس بين المللي سوريه بود . نمايندگان پنج كشور عضو دائم شوراي امنيت سازمان ملل متحد يعني، آمريكا، فرانسه، انگليس، چين و روسيه به همراه نمايندگاني از كشورهاي كويت، قطر، تركيه و عراق در اين نشست گردهم آمدند تا در خصوص بحران سوريه با يكديگر بحث و تبادل نظر كنند.

نشست ژنو در حالی برگزار شد که از قبل هم نسبت به سرانجام آن و دستیابی طرف های شرکت کننده به یک توافق جدی تردیدهایی مطرح بود.

یکی از دلایل اصلی که پییش بینی می شد نشست ژنو نتیجه بخش نباشد، عدم حضور ایران در این نشست بود.

با وجود آنکه کوفی عنان، دبیرکل سابق سازمان ملل متحد و نماینده ویژه این سازمان و اتحادیه عرب در مسئله سوریه، بر نقش ایران تاکید داشته و خواستار حضور ایران در نشست مذکور شده بود، اما مخالفت های آمریکا باعثشد دعوتنامه ای برای ایران ارسال شود.

سازمان ملل هم که همه معترفند، نهادی در خدمت آمریکا است ترجیح داد بدون حضور ایران، نشستی را در مورد بحران سوریه برگزار کند.

کیست که نداند سازمان ملل ابزاری است در دست غرب به خصوص آمریکا تا واشنگتن با توسل به آن و مهر تائید این نهاد سلطه جویی ها و منافع خود را در سراسر جهان پیگیری کرده و به قلدری های خود با پشتیبانی سازمان ملل ادامه دهد.

با در نظر گرفتن این مطلب، دلیل عدم دعوت از ایران برای حضور در نشست ژنو کاملا روشن است.

اما باید دید چرا آمریکا مخالف حضور ایران در نشست ژنو بود؟

این مسئله را می توان در سه محور تشریح کرد:

۱ - دعوت از ایران به معنی پذیرفتن جایگاه ویژه ایران در منطقه است. غرب از مدت ها قبل تلاش کرده با همراهی و همکاری عمله های عربش در منطقه خاورمیانه و خلیج فارس، ایران را تضعیف شده نشان داده و چنین القاء کند که ایران جایگاه قدرتمندی در منطقه ندارد، در حالیکه خود می داند تلاش هایش " آب در هاون کوبیدن " است.

موقعیت جغرافیایی _ سیاسی(ژئو _ پلتیک) ایران در خاورمیانه و در کنار آن نقش آفرینی های جمهوری اسلامی در مسائل مهم منطقه _ از افغانستان گرفته تا عراق و سوریه و فلسطین _ نشان دهنده اهمیت ایران و شان جمهوری اسلامی است.

ایران در حالی به نشست ژنو دعوت نشد که به اعتراف دوست و دشمن _ یکی از تاثیرگذارترین بازیگران در مسئله سوریه است، به طوری که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه هفته گذشته گفته بود؛ " عدم حضور نمایندگان ایران در نشست ژنو، روند امور را پیچیده تر خواهد کرد ".

آمریکا و متحدان غربی و عربی اش نیز به نفوذ ایران در سوریه معترفند، اما از دیدگاه خصمانه خود آن را تعبیر و تفسیر می کنند. آنها مدعی هستند ایران در کنار ارتش سوریه به سرکوب غیرنظامیان می پردازد.

مقامات کشورمان دخالت مستقیم در سرکوب مخالفان سوریه را تکذیب کرده اند، اما به صراحت می گویند از حکومت بشار اسد که در " خط مقاومت " در برابر اسرائیل است، حمایت می کنند.

سرگئی لاوروف وزیر خارجه روسیه نیز عدم دعوت از ایران به نشست ژنو را " اشتباه " خوانده بود.

وی گفته بود: " ایران یکی از بازیگران کلیدی است و حضور نیافتن نمایندگان ایران در کنفرانس بین المللی سوریه اشتباه است. "

از سوی دیگر، ایران همواره سد راه زیادی خواهی ها و سلطه جویی های آمریکا در منطقه بوده و به ویژه در مسئله سوریه، مخالف هرگونه مداخله خارجی است.

۲ - آنچه که در ۱۵ ماه اخیر بحران سوریه مشخص شده، این است که غرب به رهبری آمریکا و حکام عربی، هرگز به دنبال حل مسالمت آمیز مسئله سوریه نیستند، بلکه به فکر تحقق اهداف و دستیابی به خواسته های خود هستند.

همواره در مسئله حل بحران ها و درگیری ها به شیوه " مسالمت آمیز " روال کار به این صورت است که از نمایندگان طرفین درگیر دعوت به عمل می آید تا با بحثو مذاکره، اختلافات را کنار بگذارند و به راه حلی فراگیر دست یابند.

اما در این کنفرانس، چنین اتفاقی نیفتاد و به همین جهت است که می گوییم این کنفرانس درصدد حل بحران، به شیوه مسالمت آمیز نبود.

در حالیکه نمایندگان یکی از طرفین درگیری در سوریه یعنی شورشیان و مخالفان در ژنو حضور پررنگی داشتند. از سوی دولت سوریه که یکی دیگر از طرفین درگیری است، نماینده ای در کنفرانس مذکور حضور نداشت.

از طرف شورشیان، کشورهایی مانند ترکیه، قطر، آمریکا، انگلیس، فرانسه که در طی این چند ماه با ارسال سلاح و تامین منابع مالی از آنها حمایت کرده اند، در ژنو حاضر بودند.

اما از طرف سوریه نماینده ای وجود نداشت. حتی ایران هم که گفته می شود در کنار دولت سوریه است، به این نشست دعوت نمی شود تا کنفرانس مذکور یکطرفه به قاضی برود و بدون حضور مخالفی تصمیمات مدنظر خود را بگیرد.

این موضوع کاملا نشان می دهد که قرار نبود در این کنفرانس راه حلی صلح آمیز برای حل بحران سوریه ارائه شود و غرب فقط قصد داشت توجیه و مشروعیتی برای مداخله نظامی خود بگیرد.

آنها حتی پیش از برگزاری نشست ژنو سعی کردند با شایعه پراکنی روسیه را نیز با خود همراه کنند.

هفته گذشته برخی رسانه های غربی از تغییر موضع روسیه که هم پیمان راهبردی سوریه محسوب می شود خبر دادند تا به این ترتیب در کنفرانس ژنو عملا روسیه را در کنار خود داشته باشند، اما مسکو این خبر را تکذیب کرد و گفت هیچ تغییری در موضع مسکو در قبال دمشق ایجاد نشده است.

به همین جهت بود که لاوروف وزیر خارجه روسیه پس از آن که متوجه اندیشه ها و نقشه های حاضران در ژنو شد ترجیح داد در دور دوم مذاکرات شرکت نکند.

وی گفت: هدف ما در این نشست انتقال قدرت و حذف هیچ قدرتی از دولت ائتلاف ملی نبود.

لاوروف تصریح کرد: از نتیجه این نشست شوکه شدم. بنا به تصمیم دشمنان سوریه، رئیس جمهور این کشور نباید بخشی از دولت انتقالی باشد که روسیه سخت مخالف این موضع است.


۳ - همانطور که پیشتر گفته شد، ایران دولت سوریه را در " خط مقاومت " در برابر رژیم صهیونیستی می بیند.

" ایران، سوریه و حزب الله " محور مقاومت در برابر رژیم اسرائیل هستند و طبق دیدگاه ایران، سوریه در پیشاپیش این جبهه قرار دارد.

بنابراین، تمام تلاش آمریکا و دنباله های نادان عربی آن در هم شکستن این جبهه و فروپاشی این محور به نفع رژیم اسرائیل است.

از سوی دیگر، غرب که نتوانسته با فشار و تحریم و تهدید ایران را در مسئله هسته ای به زانو درآورد، سعی دارد با مداخله نظامی در سوریه و از بین بردن هم پیمان راهبردی ایران _ دمشق _ فشارهای خود علیه ایران را افزایش دهد.

برخی کارشناسان و تحلیلگران معتقدند؛ هدف از دخالت غرب به خصوص آمریکا در سوریه، ایران است.

پس جای هیچ گونه تردیدی باقی نمی ماند که ایران نباید به این کنفرانس فرمایشی دعوت می شد.

برخی کارشناسان و خبرنگاران سازمان ملل متحد با انتقاد از وضعیت موجود می گویند؛ آمریکا با آگاهی از اینکه ایران با ارائه پیشنهادهای مشخص برای کمک به طرح شش ماده ای کوفی عنان به منظور بازگشت صلح و ثبات به سوریه در ژنو حاضر می شد، به بهانه های نامرتبط و واهی و به منظور جلوگیری از روشن شدن حقایق مانع از ارسال دعوتنامه به ایران شد.

جمهوری اسلامی ایران بارها از طرح کوفی عنان حمایت و مخالفت خود را با هرگونه ارسال اسلحه و پول از سوی برخی دولت های غربی و عربی برای مخالفان دولت سوریه اعلام کرده است.

بسیاری از کارشناسان معتقد بودند؛ بدون حضور ایران در ژنو، بعید است این نشست به موفقیت بیانجامد چرا که به گفته بان کی مون و کوفی عنان، ایران جزئی از راه حل سوریه است.

همانطور که دیدیم این پیش بینی ها درست از آب در آمد و نشست ژنو بدون نتیجه مشخصی پایان یافت.

یک کارشناس امور خاورمیانه در مورد علت عدم موفقیت نشست هایی مانند نشست ژنو، گفت: با توجه به اینکه این نشست ها عموما در بر گیرنده مواضع همه کشورهای جهان به ویژه کشورهای منطقه ای و به طور خاص کشورهایی که روابط ویژه ای با سوریه دارند، از جمله ایران نیست، بعید است توافقی که در آن حاصل می شود همه گیر و همه جانبه و دارای یک راه حل دقیق باشد.

وی افزود: برای دستیابی به توافق در این نشستها باید امکان حضور فعال همه افکار و عقاید پیرامون تحولات سوریه فراهم شود.

در حالیکه جمع حاضر در نشست ژنو را عمدتا کشورهایی تشکیل می دادند که مخالف حکومت بشار اسد هستند و آنها نیز طرح و برنامه هایی را ارائه می کنند که در نهایت به سقوط بشار اسد منجر شود و این امر نیز ناشی از عدم اطلاع دقیق آنها از جامعه سوریه است.

همانطور که عنوان شد؛ قرار بود در نشست دیروز ژنو راه های " انتقال قدرت " از دولت اسد به گروه های مخالف، مورد بررسی قرار بگیرد.

این طرح هرگز مورد موافقت دولت اسد و حتی دولت روسیه نیست؛ زیرا برخلاف آنچه رسانه های غربی تبلیغ می کنند، بخش عمده ای از مردم سوریه طرفدار بشار اسد هستند و آنها در مقابل مخالفان حکومت وزن بیشتری دارند، بنابراین حمایت بخش زیادی از توده مردم از اسد سبب شده، غرب نتواند نسخه ای مشابه آنچه که در لیبی تجویز شد را در خصوص سوریه، تجویز کند.

در حقیقت روسیه با این امید در نشست ژنو شر کت کرده بود که بتواند غربی ها را به لزوم حفظ نظام سیاسی و امنیتی سوریه و ادامه سایه اقتدار و حاکمیت دولت مرکزی را بر فرایند اصلاحات و دوره فرایند انتقال قدرت متقاعد کند و اجلاس ژنو را به محملی برای نجات طرح ۶ ماده ای طرح عنان تبدیل کند که در آن هیچ اشاره ای به لزوم تغییر نظام سیاسی سوریه و کناره گیری بشار اسد از قدرت نشده است.

اما ترک زود هنگام نشست ژنو از سوی لاوروف باردیگر نشان دادکه ظاهرا تغییری در مواضع و رویکرد غربی ها ایجاد نشده است، یا حداقل به جمع بندی مشترک در این زمینه نرسیده اند. از اینرو روشن می شود که غربی ها با این هدف در نشست ژنو شرکت کرده بودند که بتوانند در مواضع حمایتگرانه روسیه و چین از سوریه شکاف ایجاد کنند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات