«نیک هاملتون» (Nick Hamilton)، روزنامهنگار تحقیقی باسابقه نشریه تایمز (The Times) و تحلیلگر ارشد حوزه خلیجفارس در دیلیمیل (Daily Mail)، اخیراً با انتشار گزارشی، ابعاد تازهای از وضعیت حاکم بر دبی پس از آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران و حملات ایران به پایگاههای نظامی و منافع آمریکا در امارات را فاش کرده است.
هاملتون که به واسطه سالها فعالیت حقوقی در سازمان «بازداشتشدگان در دبی» (Detained in Dubai)، اشراف دقیقی بر لایههای پنهان امنیتی امارات دارد، در این گزارش که تحت تدابیر شدید تهیه شده، به تشریح شکاف عمیق میان «واقعیت میدانی» و «روایت رسمی دولت امارات» میپردازد.
او معتقد است مدل حکمرانی دبی که بر پایه ثبات مطلق برای جذب سرمایه استوار بود، اکنون با یک بنبست راهبردی روبرو شده است.
فرودگاه دبی؛ بازی با جان مسافران
در پی آغاز درگیریها در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، دبی که همواره خود را بهشت امن گردشگران مینامید، ناگهان به کانون اضطراب تبدیل شد. فرودگاه بینالمللی دبی، علیرغم اصابت پهپادهای انتحاری به مخازن سوخت وابسته به آمریکاییها در نزدیکی باند پرواز، به فعالیت خود ادامه داد. هاملتون افشا میکند که اصرار مقامات اماراتی بر باز نگه داشتن شلوغترین فرودگاه جهان، برخلاف تمامی استانداردهای ایمنی بینالمللی و تنها برای حفظ ظاهر «عادی» شهر بوده است. در حالی که آتشنشانان در میان دود غلیظ انفجارها میجنگیدند، هواپیماهای مسافربری همچنان به زمین مینشستند و برمیخاستند؛ قماری خطرناک که تنها با هدف جلوگیری از فرار سرمایهها انجام میشد.
ارتش اینفلوئنسرها و فریب افکار عمومی
یکی از ابعاد عجیب این بحران، بهکارگیری ارتشی ۵۰ هزار نفره از اینفلوئنسرها (بهویژه بریتانیاییها) برای تبلیغ هشتگ «دبی امن است» (#DubaiIsSafe) بود. هاملتون این اقدام را یک «عملیات فریب سیستماتیک» توصیف میکند. در حالی که موشکها و پهپادها پایگاههای آمریکایی را هدف قرار میدادند، این چهرههای مجازی با چهرههایی خندان، زندگی بدون مالیات و تجملی دبی را تبلیغ میکردند. طنز تلخ ماجرا اینجا بود که بسیاری از همینها، مخفیانه در حال خروج از کشور بودند و فرار خود را «سفری از پیش برنامهریزی شده» توجیه میکردند.
دولت پلیسی و سرکوب گردشگران
گزارش هاملتون تصویری از یک «دولت امنیتی اورولی» ارائه میدهد؛ جایی که داشتن تصویر از یک انفجار در تلفن همراه، حکم زندان دارد. مقامات اماراتی با هدف سانسور کامل اخبار جنگ، بیش از ۱۰۰ اتباع خارجی و گردشگر را تنها به جرم ارسال تصاویر خسارات به بستگانشان بازداشت کردهاند. در این فضای خفقانآور، حتی اگر خانوادهای تصویرِ خسارات وارده به خانهاش را برای بستگان خود ارسال میکرد، به اتهام تضعیف امنیت ملی بازداشت میشد. رسانههای بینالمللی نیز از این سرکوب در امان نمانده و تیمهای فیلمبرداری با خشونت پلیس و بازداشت در مراکز بدنامی چون «بَر دبی» روبرو شدند.
قربانیان خاموش: کارگران مهاجر
در لایههای زیرین آسمانخراشهای لوکس، فاجعهای انسانی در حال وقوع است. کارگران مهاجر که ستون فقرات اقتصادی شهر هستند، اکنون در وضعیت بلاتکلیفی مطلق قرار دارند. بسیاری از آنها مجبور به مرخصیهای اجباری بدون حقوق شده یا به دنبال راهی برای خروج از کشور هستند. هاملتون با اشاره به تبعیض نژادی در اعلام آمار قربانیان که دولت امارات اغلب آنها را بنگلادشی، پاکستانی یا فلسطینی معرفی میکند، تأکید مینماید که در نگاه سیستماتیک حاکم، ارزش جان یک کارگر ساده بسیار کمتر از تصویر برند شهر است.
فرار سرمایه و پایان یک رویا
رستورانهای مجلل منطقه «جمیره» خالی ماندهاند و کارشناسان فروش املاک در کیوسکهای لوکس خود به فضای خالی خیره شدهاند. اگرچه برخی ثروتمندان با پرداخت مبالغ نجومی (تا ۱۵۰ هزار پوند) برای پروازهای اختصاصی فرار کردهاند، اما کسانی که ماندهاند با اضطراب و نگرانی به آیندهای نامعلوم چشم دوختهاند. تخلیه کارمندان مؤسسات مالی غربی و خروج گسترده سرمایهگذاران، نشاندهنده پایان دورانی است که دبی را جزیرهای دور از تنشهای منطقهای به دنیا معرفی میکرد. هاملتون نتیجه میگیرد که اکنون «وحشت و ترس» است که جایگزین «خوشبختیِ ساختگی» در امارات میشود.
