نیویورک تایمز نوشت که در آستانه حمله ۹ اسفند به ایران، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، نه تنها در اتاق وضعیت همراه رئیسجمهوری آمریکا بود، بلکه مباحث را هدایت می کرد.
تنها چند هفته بعد، پس از آنکه این اطمینانبخشیهای خوشبینانه نادرست از آب درآمد، این روابط به کلی تغییر کرد. ۲ مقام دفاعی اسرائیل گفتند که تل آویو چنان توسط دولت ترامپ به حاشیه رانده شده که مقام های ارشد آن تقریباً به طور کامل از مذاکرات آتشبس طرفین کنار گذاشته شدند.
این ۲ مقام گفتند که اسرائیلیها که از نزدیکترین متحد خود اطلاعات کافی دریافت نمی کنند، مجبور شدهاند تا حد امکان از طریق ارتباطات خود با مقامات و دیپلماتهای منطقه، اطلاعات مربوط به روابط واشنگتن و تهران را جمعآوری کنند.
نزول از کابین خلبان به کلاس اقتصادی، پیامدهای بالقوه قابل توجهی برای اسرائیل و به ویژه برای نخست وزیری دارد که امسال با یک نبرد دشوار برای انتخاب مجدد روبرو است.
ظرف ۲ هفته پس از آغاز جنگ مشخص شد که این درگیری آنطور که ترامپ امیدوار بود، به پیروزی منجر نخواهد شد. کاخ سفید و برخی از مقام های ارشد اسرائیل تنها توجه خود را به پایان دادن به جنگ معطوف کردند. مقام های آگاه آمریکایی گفتند که او نتانیاهو را متحد جنگ و نه شریک مذاکره می داند. در واقع، او نتانیاهو را کسی میداند که باید هنگام حل و فصل مناقشات مهار شود.
اسرائیل خیلی زود از یک شریک برابر به یک پیمانکار فرعی ارتش آمریکا تنزل مقام یافت. نتانیاهو مدتها بود که نزد رای دهندگان خود را محرم ترامپ نشان می داد که به نحو منحصر به فردی قادر به جلب و حفظ حمایت رئیسجمهوری آمریکاست. اوایل جنگ او در یک سخنرانی تلویزیونی خود را به عنوان همتای رئیسجمهور به تصویر کشید و اطمینان داد که "تقریباً هر روز" با ترامپ صحبت کرده، ایدهها و توصیههایش را تبادل کرده و "با هم تصمیم گیری میکنیم".
بسیاری از نزدیکان ترامپ همیشه ایده تغییر حکومت ایران را پوچ میدانستند. طولی نکشید که اولویتهای آمریکا و اسرائیل، به ویژه پس از بسته شدن تنگه هرمز، افزایش شدید قیمت نفت و فشار بر ترامپ برای موافقت با آتشبس، بیشتر از پیش از هم فاصله گرفتند.
جمهوری اسلامی ایران به هیچ وجه شکست نخورده است.
نتانیاهو در آغاز جنگ ادعای سه هدف را داشت: سرنگونی رژیم، نابودی برنامه هستهای ایران و از بین بردن برنامه موشکی آن. هیچکدام محقق نشدهاند. تنها پیشنهاد اخیر آمریکا خواستار تعلیق یا توقف ۲۰ ساله فعالیت هستهای ایران شده و این بازه زمانی ممکن است در پیشنهادهای بعدی کوتاهتر شود. این امر این احتمال را افزایش میدهد که توافق نهایی میتواند شبیه برجام باشد، توافقی که ترامپ از آن خارج شد.
