سخنان اعجاب انگیز کودکی از اسیران کربلا در شام
شیخ کفعمی و شیخ بهایی و محدث کاشانی گفتهاند که اهلبیت(ع) سر مقدس سیدالشهدا(ع) را روز اول صفر به دمشق آوردند و آن روز عید بنیامیه و روز ماتم ما محبان اهلبیت(ع) است.
از مقتل ابیمخنف نقل شده است، چون سر مبارک حسین(ع) و اسیران نزدیک دمشق رسید، ام کلثوم به شمر فرمود، ما را از دروازهای کم جمعیت به شهر وارد کن و به اینها بگو سرهای مقدس شهدا را از کجاوهها دور کنند، تا کمتر مردم ما را با این حال تماشا کنند.
شمر ملعون در جواب او دستور داد که سرهای مقدس را میان کجاوهها ببرند و قافله را از میان انبوه تماشاچیان حرکت دهند آنها را با این وضع تا مسجد جامع دمشق که توقفگاه اسیران بود رسانیدند.
*ما خویشان پیامبریم
شیخ صدوق در امالی نقل میکند، شیخی از مشایخ شام نزد اهلبیت(ع) آمد و گفت: حمد خدا را که شما را کشت و نابود کرد و آشوب را خاموش نمود، آن مرد شامی هر چه توانست به اهلبیت(ع) گفت و چون سخن او تمام شد، امام زینالعابدین(ع) به او فرمود، قرآن خدا را خواندهای گفت: آری، حضرت فرمود «قُلْ لَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى(سوره شوری آیه ۲۳) را خواندهای»؟
گفت: آری. حضرت فرمودند: «ما همان خویشانیم که مزد رسالت پیامبر(ص) دوستی با آنان است.
پس حضرت فرمود: آیا آیه «وَآَتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ»حق «خویشان پیامبر(ص)» را بپردازرا نخواندهای، شیخ شامی گفت: چرا، حضرت فرمود: ما همان خاندان اهلبیت(ع) پیامبریم و سپس فرمود آیا آیه «إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً»،خداوند هر رجس و پلیدی را از شما اهلبیت(ع) دور کرده و شما را پاک قرار داده است» را نخواندهای گفت: چرا حضرت فرمود ما همان اهلبیتیم.
آن مرد شامی دو دست به آسمان برداشت و گفت: بار خدایا من از دشمنان آل محمد و کشندگان آنان بیزاری جستم، من همیشه قرآن میخواندم، ولی تا امروز این نکته را دریافت نکرده بودم.
شیخ طوسی از امام صادق(ع) نقل کرده است که چون علیبنالحسین(ع) و اهلبیت(ع) به شام رسیدند، ابراهیمبنطلحه(از دشمنان حضرت علی و خاندان عصمت و طهارت) نزد آن حضرت آمد و با طعنه و استهزا به حضرت گفت: ای علیبنالحسین ظفر با که بود؟ آن حضرت که در میان محمل بود فرمود: اگر خواهی بدانی که ظفر با که بود وقت نماز، اذان و اقامه را بشنو.
در تاریخ آمده است چون اسرای اهلبیت(ع) را نزد یزید آوردند، از شدت پریشانی آنان، حتی زنان و اهل حرم یزید نیز ناله و شیون سردادند، هنگامی که سر حسین(ع) را جلو یزید نهادند، حضرت سکینه(س) میفرماید؛ به خدا سخت دل تر از یزید ندیدم، کافر و مشرکی بدتر و جفا جوتر از او نیست، یزید نگاهی به سرمبارک انداخت و سپس گفت:
لیت اشیاخی ببدر شهدوا جزع الخزرج من وقع الاسل
کاش شیوخ و بزرگان من در(جنگ) بدر، جزع خزرج را از دم شمشیرها میدیدند.
در اثبات الوصیه(مسعودی) آمده است؛ چون حرم اهلبیت(ع) و سیدالساجدین(ع) را به نزد یزید آوردند، پسرش ابیجعفر(امام محمد باقر(ع) که آن زمان دو سال و اندی داشت)(همراه او بود، یزید گفت: ای علیبنالحسین(ع) وضع را چگونه دیدی؟ حضرت فرمود: آن چه را خدای عزوجل پیش از آنکه آسمانها و زمین را بیافریند، مقدر کرده بود).
یزید با اهل مجلس خود درباره آن حضرت مشورت کرد و آنها رای به کشتن آن حضرت دادند، در این هنگام امام پنجم که کودکی حدود سه ساله بود شروع به سخن کرد، خدا را حمد و ثنا نمود و فرمود: اینها تو را بر خلاف یاران فرعون بر کشتن ما تشویق کردند، زیرا وقتی فرعون درباره موسی و هارون(ع) با یاران خود مشورت کرد، گفتند: به آنها مهلت بده، ولی یاران تو رای به کشتن ما دادند، این علتی دارد یزید گفت: علت آن چیست؟ حضرت فرمود: آنان از زنان نجیب بودند، ولی اینها زادگان زنان نا نجیب هستند، زیرا پیغمبران و اولاد آنها را جز زنازادگان نکشند در اینجا یزید سر به زیر انداخت.