قدرت های نوظهور جای آمریکا را می گیرند
یک رسانه آمریکایی در گزارشی تصریح کرد زوال قدرت آمریکا و غرب اجتناب ناپذیر شده است.
به گزارش افکارنیوز، کیهان نوشت: نشریه آمریکایی نشنال اینترست در مقاله ای که به قلم کریستوفر لین به نگارش درآمده، به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه زوال غرب و آمریکا اجتناب ناپذیر شد؟ نویسنده یادآور می شود: وقتی قدرت های بزرگ با افول جایگاه جهانی خود روبرو می شوند، سردمداران آن این وضعیت جدید را انکار می کنند. در آستانه سده بیستم، بریتانیا، افول هژمونی جهانی کشور خود را به طور مبهمی تشخیص دادند. لرد سالیسبوری، سیاستمدار انگلیسی، سایه روشنی از یک ایده را ترسیم کرد که بیانگر ناگزیری روند زوال از یک سو و در عین حال انکار آن از سوی دیگر بود. او
گفت که «زمانه میل به ادبار دارد. از این رو، نفع ما در آن است که حتی المقدور کمتر رویدادی رخ دهد.» ما امروز شاهد پدیده ای مشابه در آمریکا هستیم، در این جا نیز مسئله افول، سران ما را نگران کرده است. کلینتون و اوباما و رامنی و دیگران با وجود مخالف خوانی، به هرحال، نمی توانند مانع دگرگونی های واقعی جهانی بشوند؛ دگرگونی هایی که در کلیت خود، نظم بین المللی پس از ۱۹۴۵ را به مبارزه طلبیده اند. عصر استیلای آمریکا رو به پایان است و متناسب با کاهش قدرت آن، توانایی اش نیز در اداره اقتصاد و امنیت جهانی رو به ضعف می نهد.
تحلیلگر نشنال اینترست(منفعت ملی) تصریح می کند: درست آن است که گفته شود «عصر آمریکایی» به پایانش نزدیک می شود و قدرت و نفوذ آمریکا در ساختار سیاسی بین المللی به طور چشمگیری کاهش خواهد یافت. نظم کهنه پس از جنگ دوم در حال رنگ باختن است و البته طبیعی است که مقامات ما آن را منکر شوند یا در صحبت با مردم آن را کمرنگ نشان دهند.
وی با اشاره به تحلیل رفتن قدرت اقتصادی و سیاسی آمریکا نوشت: ما شاهد واکنش های سیکلی و پی درپی هستیم که به موجب آن قید و بندهای محدودکننده داخلی، به فهرست مشکلات آمریکا در صحنه جهانی افزوده می شود. آمریکا با بحران فزاینده مالی که او را وادار به کاهش هزینه ها می کند و ظهور قدرت های نظامی و اقتصادی نظیر چین مواجه است. افزون بر این، رابطه حساسی میان وضعیت اقتصادی و نظامی یک قدرت بزرگ از یک طرف و میزان اعتبار و قدرت نرم و ظرفیت مذاکره و برنامه ریزی آن از طرف دیگر وجود دارد. همچنان که شالوده های مادی نظم آمریکایی رو به فرسایش می نهد، ظرفیت این کشور برای شکل دهی نظم بین
المللی از طریق تاثیر گذاشتن، سرمشق شدن و دست و دل بازی کردن نیز نقصان می یابد. و این به ویژه در مورد آمریکایی که از بحران مالی ۲۰۰۸ و رکود اقتصادی بزرگ ناشی از آن به تک و تا افتاده است، صدق می کند.
کریستوفر لین خاطرنشان کرد: با توجه به آسیب دیدگی موقعیت آمریکا، جسارت قدرت های نوظهور برای تاثیرگذاری بر نظم موجود و بازسازی آن جهت تامین منافع و هنجارها و ارزش های خود بیشتر خواهد شد. پایان قریب الوقوع سلطه آمریکا و غرب در نظم کهنه جهانی، حاکی از گذاری نگران کننده و مبهم در عرصه سیاست بین المللی است.
تحلیلگر نشنال اینترست بحران اقتصادی پس از سال ۲۰۰۸ را نشانه صحت باور معتقدان به دوره زوال قدرت آمریکا و غرب ارزیابی کرده و می نویسد: در دهه آینده چشم انداز تیره و تار مالی، آمریکا را تهدید می کند. همچنین فراتر از معضلات ایالات متحده، پهنه جهان در حال برکشیدن ملت هایی است که مصمم به بهره گیری از جابجایی قدرت از غرب هستند و این قدرت به کشورهایی انتقال می یابد که زمانی دراز محکوم به پیروی از قواعد بازی قدرت های جهانی بوده اند.
کریستوفر لین با تاکید مجدد بر اینکه آمریکا طی دو دهه آینده با تصمیمات دشواری روبرو خواهد شد و مجبور است بین بد و بدتر انتخاب کند، می افزاید: ساختار قدرت جهانی در شرف تغییر است و به همراه آن استراتژی بزرگ ایالات متحده نیز اجبارا تغییر خواهد کرد. آمریکاییان هوشمند باید با این واقعیت کنار بیایند که غرب نمی تواند برای همیشه از یک سلطه مقدر در سیاست های بین المللی برخوردار باشد. آینده به احتمال بسیار در شرق شکل خواهد گرفت.
نويسنده خاطرنشان مي كند: تاريخ بي وقفه پيش مي رود.جهان ديگر آن روزهاي سرمست كننده پس از جنگ جهاني دوم نيست كه ايالات متحده رداي سروري جهان را بر دوش افكند و نظامي جهاني را پي ريخت كه حدود ۷۰ سال دوام آورد. و نيز آن دوره شگفت انگيز ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ نيست كه اتحاد شوروي فرو ريخت و آوار آن ذهن آمريكاييان را با توهمات نيرومند آمريكايي و عصر هژموني تك قطبي آمريكا انباشته ساخت. اكنون نظم كهنه دستخوش بحران و به پايان خود نزديك شده است حتي اگر ما نگاهي رمانتيك به آن داشته باشيم.