سرنخ ترورها در لبنان از سنتجرج تا اشرفیه؛
دست نامرئی صهیونیسم در دستکش عربی
اشتراکات فراوان بین دو حذف فیزیکی " رفیق الحریری " و " وسام الحسن " در لبنان، نشاندهنده عاملان و انگیزههای مشترک این زنجیره تروریستی است هر چند که تاریخ هم روزی، عاملان این ترورهای کور را با دلایل متقن، رسوا میکند.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از مشرق، ساعت سه و نیم بعد از ظهر جمعه گذشته بود که انفجار مهیبی، منطقه مارونینشین " الاشرفیه " در پایتخت لبنان را لرزاند. این انفجار به قدری مهیب بود که بخش شرقی بیروت با صدای آن به لرزه درآمد و حتی ساختمان حزب " الکتائب " لبنان نیز که در ۲۰۰ متری محل انفجار قرار داشت، از تخریبهای ناشی از آن، در امان نماند. در این انفجار، ۹ نفر از جمله " وسام الحسن " رئیس اداره اطلاعات امنیت ملی لبنان کشته شدند.
انفجار تروریستی جمعه در بیروت که پس از مدتها آرامش نسبی در این کشور ایجاد شد، زلزله سیاسی شدیدی را در این کشور ایجاد کرد که نشانههای آن از همان ساعات آغازین پس از انفجار خود را نشان داد. این انفجار، تازهترین حلقه از سلسلهانفجارها و ترورهای سیاسی در لبنان است که از نیمقرن پیش در این کشور سابقه داشته و آخرین آن مربوط به ترور " رفیق الحریری " نخستوزیر اسبق لبنان است که در سال ۲۰۰۵ میلادی روی داد.
بررسی ابعاد مختلف انفجار جمعه در اشرفیه بیروت نشان میدهد که این انفجار از جنبههای مختلفی با انفجار تروریستی سال ۲۰۰۵ میلادی در بیروت شباهت دارد، این شباهت تا جایی است که برخی کارشناسان لبنانی بهصراحت اعلام میکنند که به احتمال فراوان، هر دوی این انفجارها ازیک منبع نشأت گرفته است.
نوع انفجار و حجم بالای مواد منفجره
نخستین موضوعی که لبنانیها را به یاد ترور حریری در انفجار سال ۲۰۰۵ میلادی انداخت، حجم بالای مواد منفجره استفادهشده در انفجار الاشرفیه بود. " اشرف ریفی " مدیرکل نیروهای امنیت داخلی لبنان در گفتوگو با " السفیر " اعلام کرد که احتمالاً حدود ۷۰ کیلوگرم تیانتی در این انفجار استفاده شده است. شدت انفجار به حدی بود که جنازه " وسام الحسن " و " احمد صهیونی " همراه وی از روی برخی لوازم جانبی آنها از جمله کفش و بخشهایی از سلاح کمری و ساعت مچی " الحسن " و تلفن همراه صهیونی شناسایی شد. روزنامه الاخبار لبنان نیز گزارش داد که به علت شدت انفجار، تقریباً هیچ چیز از خودروی " وسام
الحسن " باقی نمانده است. مردم لبنان هرگز فراموش نمیکنند که ترور حریری نیز با حجم بالای مواد انفجاری روی داده بود تا کوچکترین سرنخی از عاملان جنایت برجای نماند. بنا بر اعلام منابع ذیربط، در ترور حریری، انفجاری معادل یک تن " تیانتی " در مسیر کاروان رفیق حریری روی داده است.
لشکرکشی خیابانی ۱۴مارس و اتهامزنی به سوریه
مواضع جریان ۱۴ مارس، لشکرکشیهای خیابانی و متهمکردن زودهنگام دولت سوریه را میتوان از دیگر اشتراکات دو ترور سیاسی اخیر در لبنان دانست. این جریان غربگرا که همواره سعی در استفاده سیاسی و ابزاری از تحولات منطقهای و داخلی لبنان دارد، در حالیکه کوچکترین اظهار نظر رسمی و قضایی در مورد تحقیقات انجام شده در انفجار بیروت صورت نگرفته، انگشت اتهام خود را به سوی سوریه دراز کرده است و دولت بشار اسد را در این ترور متهم می کند، این همان خطی است که جریان غرب گرای المستقبل و هم پیمانان آن در پی ترور رفیق الحریری در پیش گرفتند؛ البته بعدها با تغییر روند منافع غرب در منطقه و
افشای برخی اسناد مهم در زمینه بی گناهی سوریه در این انفجار آنها نیز مانند غربیها تغییر موضع داده و حزب الله را به دست داشتن در ترور حریری متهم کردند.
البته شکی نیست که این اتفاقات تروریستی به نفع گروه های هشت مارس نیست، اما نکته جالب در هر دو انفجار این است که یکی از سران برجسته جریان المستقبل در هر دوی این انفجارها قربانی پیشبرد سیاستهای غرب و رژیم صهیونیستی در لبنان شدهاند. بدین ترتیب آنها بدون اینکه خود بخواهند به شهدایی تبدیل شدند که نام آنها باید در راستای اجرای برخی سیاستهای خاص در لبنان باشد.
دست بالای سوریه در تحولات منطقه پیش از ترورها
دست بالای سوریه در تحولات منطقهای پیش از هر دو انفجار تروریستی بیروت در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۱۲ میلادی، وجه اشتراک دیگری است که میتوان در بررسی این دو انفجار به آن اشاره کرد؛ انفجار روز جمعه بیروت در شرایطی به وقوع پیوست که موفقیتهای ارتش ملی سوریه در عقبراندن تروریستها از شهرهای ناآرام این کشور، قدرتهای مداخلهجو را وادار کرده بود برای برونرفت آبرومندانه از این بحران به دنبال انتخاب گزینههای آتشبس و ادامه مذاکرات سیاسی و دیپلماتیک در این راستا باشد؛ در همین راستا " اخضر ابراهیمی " فرستاده سازمان ملل در کشورهای منطقه پس از یک دوره سفره منطقهای ایده
آتشبس در سوریه همزمان با عید سعید قربان را مطرح کرده بود که غیر از گروهکهای مسلح و تروریستهای داخل سوریه تقریباً همه جریانها با آن موافق بودند؛ صرف نظر از اینکه ترور وسام الحسن، درست در زمانی روی داد که انجام سفر الاخضر الابراهیمی به دمشق قطعی شده بود. در سال ۲۰۰۵ میلادی نیز حضور نظامی سوریه در لبنان مانع از اجرای توطئههای غرب علیه این کشور میشد و از سوی دیگر، حمایت همهجانبه دمشق از نیروهای مقاومت در عراق، خشم مقامات سیاسی واشنگتن را برانگیخته بود؛ بدین صورت غرب با اجرای این طرح در صدد برآمد تا هم گوشمالی سیاسی به سوریه بدهد و هم عرصه لبنان را برای
دوره پس از خروج نظامیان سوری آماده کند.
دستداشتن دستگاههای جاسوسی در عملیات
موضوع دیگری که در هر دوی این اقدامات ترویستی قابلمشاهده بود، این است که جریانها و افراد عادی نمیتوانند در پس پرده این اقدام تروریستی باشند و دستکم یک یا چند سازمان اطلاعاتی دولتی باید در این اقدام تروریستی دست داشته باشند. این موضوعی بود که در تحقیقات جنایی انجامشده برای ترور رفیق الحریری به آن اشاره شده بود. پیچیدگی اقدام تروریستی جمعه گذشته نیز بهگونهای بود که احتمال دستداشتن دستکم یک سازمان جاسوسی خارجی در آن قطعی به نظر میآید. در این زمینه میتوان به اظهارات " اشرف ریفی " مدیرکل امنیت داخلی لبنان اشاره کرد که در مصاحبه با روزنامه " السفیر "
لبنان گفت که حتی وی نیز به عنوان نزدیکترین دوست و همکار " وسام حسن "، از حضور وی در لبنان اطلاع نداشته و تصور میکرده که الحسن، پس از بازگشت از سفر آلمان، به فرانسه رفته و به بیروت بازنگشته است.
رصد دقیق تحرکات مردم مرموز اطلاعاتی لبنان که بنا به اذعان محافل امنیتی تحرکات وی بسیار حسابشده و دقیق و به دور از دید حتی شخصی مانند " اشرف ریفی " مسؤول مستقیمش انجام میشد، نیازمند فعالیتهای اطلاعاتی بسیارپیچیدهای است که در حد و اندازههای یک دستگاه عریض و طویل جاسوسی در ابعاد موساد است و گروههای تروریستی کوچک نمیتوانند این جنایت را با برنامه قبلی ترتیب داده باشند. از سوی دیگر، انفجار این خودروی بمبگذاری شده در محل عبور کاروان، حسن نشان میدهد که وی از مدتها پیش زیر نظر بوده و تمام تحرکات و نقل و انتقالهایش در لبنان به صورت کامل و احتمالاً با
رادار و ماهوارههای جاسوسی رصد میشده است.
بهرهبرداری انتخاباتی از هر دو ترور
مشابهتهای موجود در دو ترور سیاسی در لبنان به همین جا ختم نمیشود و ابعاد گسترده تر این مشابهت را در روزهای آینده و رویکردهای جریان حامی غرب در لبنان بهتر می توان دید، از همین روی پیش بینی میشود بار دیگر موضوع کشیده شدن ترور وسام حسن به دادگاه حریری و متهم کردن حزب الله لبنان و سوریه به دست داشتن در این ترور مطرح باشد، پروژه ای که در آستانه انتخابات پارلمانی در لبنان به دنبال تاثیرگذاری بر آراء مردمی و پدید آمدن شرایطی برای موفقیت هواداران غرب در این انتخابات در سایه قانون ناعادلانه انتخاباتی است.
۱۴ مارس با بهرهگیری از تعصبات دینی و مذهبی لبنان سعی دارد برای خود در آستانه انتخابات پارلمانی لبنان بازارگرمی کند تا از یک سو مردم را به دور خود جمع کند و از سوی دیگر تحرکات دولت لبنان برای ایجاد قانون انتخاباتی عادلانه برای انتخابات آتی را تحت تأثیر قرار دهد. این همان چیزی است که حتی " ولید جنبلاط " در سخنان خود به آن اشاره کرده است؛ او تأکید کرده که همان طور که مردم در تشییع جنازه حریری حاضر شده و آن را به عنوان تریبونی برای تبلیغات سیاسی خود به کار بردند این بار نیز قصد تکرار همان بازی را دارند. این جریان میخواهد با مصادره " وسام الحسن " به سود خود، از احساسات
ملیگرایانه لبنانیها سوء استفاده کرده و علاوه بر متحدسازی جریانهای واگرای داخلی و پر کردن شکافهای موجود، بازی باخته انتخابات را به سود خود به پایان برده و برگ برندهای را در تقابل خود با گروههای هوادار دولت به دست آورند.
در ترور حریری چه گذشت
با توجه به مشابهتهای موجود در دو ترور سیاسی اخیر در لبنان که به فاصله هفت سال از هم انجام شده، بررسی ابعاد ترور رفیق حریری میتواند جنبههای ناشناخته ترور وسام حسن و انگیزههای عاملان این جنایت را روشن کند.
در ۱۴ فوریه ۲۰۰۵ میلادی، با انفجار یک بمب قوی در مسیر کاروان حفاظت " رفیق حریری " نخستوزیر پیشین لبنان در بیروت، او از صحنه سیاسی لبنان حذف شد. پس از این ترور، بلافاصله موج محکومیتها آغاز شد و بدون اینکه کوچکترین تحقیقی در مورد این ترور انجام شده باشد، انگشت اتهام غرب و رژیم صهیونیستی و هواداران داخلی آن که در آن زمان قدرت سیاسی را در کشور در اختیار داشتند، به سوی سوریه و حزبالله لبنان نشانه رفت. لشکرکشیهای خیابانی به بهانه تشییع جنازه شهید حریری و سالگردهای آن و گفتمان تحریکآمیز سیاسی و تهدید مخالفان دستور کار اصلی جریان المستقبل و سایر همپیمانان آن
در حوادثپس از این ترور بود. از سوی دیگر، " فؤاد سنیوره " نخستوزیر وقت با نقض قوانین داخلی لبنان بدون مشورت با ریاستجمهوری و پارلمان اجازه آغاز تحقیقات بینالمللی در مورد این ترور را صادر کرد و مدتی بعد، دادگاه بینالمللی حریری تأسیس شد.
این دادگاه نیز که اساس آن در مغایرت با قوانین حقوقی و قضائی است؛ تحقیقات جهتداری را آغاز کرد و همواره به دنبال کشف قرائنی برای متهمکردن سوریه برآمد اما نبود ادله و تغییر سیاستهای غرب در قبال منطقه باعثتغییر رویکرد دادگاه شد و روی اتهامات از سوریه به سمت حزبالله بازگشت، در سپتامبر ۲۰۱۰ میلادی، " سعد حریری " نخستوزیر وقت لبنان در همین راستا، با تجدیدنظر در مواضع پیشین خود، اتهام به سوریه در ترور پدرش را اشتباه و اتهامی سیاسی خواند.
دادگاه بینالمللی که هرگز علاقهای به بررسی فرضیه احتمال دستداستن رژیم صهیونیستی در ترور رفیق الحریری نداشت با وجود ادله فراوان از ادامه تحقیقات در این روند خودداری کرد. قرائن مستدل و محکم ارائهشده ازسوی " سید حسن نصرالله " دبیرکل حزبالله لبنان در مورد دستداشتن رژیم صهیونیستی در این انفجار نیز نتوانست این دادگاه را مجبور به بررسی نقش رژیم اسرائیل در این ترور کند و دادگاه همچنان بر تصمیم سیاسی خود در متهمکردن چهار تن از اعضای حزب الله اصرار ورزید، تصمیمی که حزبالله آن را بیاساس خوانده و به علت عدم مشروعیت دادگاه حریری کوچکترین توجهی به آن نکرد.
اگر بخواهیم به طور خلاصه دلایل سیاسیکاریهای دادگاه حریری در جریان تحقیقات و نیز نقش رژیم صهیونیستی در ترور حریری را بررسی کنیم، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
اول: جستوجوی طرف برنده در ترور حریری
با بررسی اوضاع سیاسی در آستانه ترور رفیق حریری و دوره بعد از آن میتوان به راحتی متوجه شد که عاملان جنایت ترور حریری به دنبال ضربه زدن به موقعیت حریری بوده نه شخص وی؛ و در ورای آن از طریق این ترور به دنبال محقق ساختن هدفی بزرگتر بوده اند.
غرب در آن زمان برای گسترش نفوذ و قدرت خود در لبنان و سوریه و کسب جایگاه در خاورمیانه جدید به دنبال حذف نظام سوریه در لبنان بود، چرا که به اعتقاد آنها " عقبنشینی نیروهای سوریه از لبنان در نهایت منجر به سقوط نظام سوری خواهد شد. " آمریکا نیز به نوبه خود در تلاش بود سوریه را به سمت کاستن از شدت مواضع سخت خود در قبال عراق بکشاند.
بررسی رخدادهای سیاسی بعد از ترور حریری نیز نشان میدهد که این حوادثهرگز به نفع سوریه نبوده است و جایگاه منطقهای و جهانی این کشور را با چالش مواجه کرده است.
دوم: بررسی چگونگی ترور
یکی از مهمترین مسائلی که در پی ترور حریری در لبنان جنجالی شد، فرضیههای چگونگی آن ترور بود. در این مورد، سه فرضیه مطرح شد که انفجار با خودروی بمبگذاریشده، کاشت بمب در زیر زمین و حمله هوایی، این سه مورد را تشکیل می داد. برخی اسناد و قرائن میدانی شامل ایجاد حفره در محل انفجار به ابعاد ۱۵ در ۹ متر و با عمق سه متر، پرتابشدن خودروها تا طبقه سوم ساختمانهای اطراف، قدرت بالای انفجار در روی زمین و تبدیلنشدن آن به یک موج زیر زمینی، ایجاد خرابی در ساختمانهای اطراف، غیر ممکنبودن کاشت بمب در مکان شلوغ انفجار بدون جلب توجه و … نشان میدهد که دو عامل انفجار از طرق
خودروی بمبگذاریشده و کاشت بمب در زیر زمین ناممکن بوده است و تنها راه انجام این ترور، حمله هوایی بوده که تنها رژیم صهیونیستی به این مورد دسترسی داشته است.
سوم: نوع ماده منفجره
از سوی دیگر، نحوه ایجاد انفجار و آتش گرفتن محل انفجار بعد از انجام آن نشانگر استفاده از مقادیر اندکی از اورانیوم غنی شده در این انفجار بوده است، این موضوع را پزشکان بیمارستان نظامی فرانسه در معاینه " باسل فلیحان " تنها نجاتیافته این حادثه نیز متوجه شده و دریافتند وی در معرض تشعشع اورانیوم غنیشده قرار گرفته است. این موضوع عاملان بمبگذاری را محدود به کشورهایی میکند که قدرت استفاده از اورانیوم و غنیسازی آن در ابعاد نظامی را دارند و میتوانند از آن در سلاحهای مختلف نظامی استفاده کنند.
چهارم: اعتراف سران رژیم صهیونیستی
از تمامی این اسناد متقن که بگذریم، اعترافات تلویحی برخی مقامات صهیونیست از جمله رئیس اطلاعات نظامی اسرائیل گواه مستدلی بر دست داشتن رژیم اسرائیل در این ترور است. وی در سخنانش رسماً اذعان کرده که دستگاه امنیتی وی بسیاری از ترورها و انفجارهای لبنان را مدیریت میکند. او ضمن اعتراف به اینکه حادثه ترور حریری نقش بسزایی در راهاندازی بسیاری از طرحهای رژیم صهیونیستی در لبنان داشته است، اشاره کرده که توانسته کارهای بزرگی با هدف دور کردن اطلاعات و ارتش سوریه از لبنان و محاصره حزبالله به ثبت برساند.
" عاموس هارئیل " روزنامهنگار یهودی در گزارش خود که روزنامه اسرائیلی " هاآرتص " آن را در شماره ۲۵ ماه می ۲۰۱۰ میلادی منتشر کرد، آورده که رئیس " امان " در پایان سال ۲۰۰۱ میلادی یعنی بیش از سه سال قبل از ترور پروندهای تهیه کرده بود که در آن انتظار میرفت حریری به دست حزبالله به قتل برسد.
به فاصله نهچندان زیادی از این ماجرا روزنامه اماراتی " الاتحاد " دیگر روزنامهای بود که گزارشی محرمانه از آکادمی صهیونیستی مطالعات خاورمیانه منتشر کرد که در آن آمده بود تلآویو در انفجارهای پیدرپی لبنان دست داشته است. طبق این گزارش آریل شارون نخستوزیر اسبق رژیم صهیونیستی بعد از ترور رفیق حریری اعلام کرد: اوضاع لبنان تحت کنترل است و تلآویو ارتباطات ویژهای با احزاب چه در داخل یا خارج لبنان که رابطه و قدرت لازم برای ایجاد تحرک در لبنان برای پایاندادن به حضور سوریه را دارند برقرار کرده است.
از کار انداختن سامانه هشدار و پارازیت کاروان حریری، رصد تحرکات کاروان حریری از سوی هواپیماهای شناسایی صهیونیستی، حضور هواپیماهای صهیونیستی در زمان انفجار در آسمان بیروت، ممانعت آمریکا از ارائه اسناد و تصاویر هوایی ماهوارههای خود در زمان انفجار به دادگاه حریری و حضور برخی مزدوران شناختهشده رژیم صهیونیستی در صحنه جنایت از دیگر اسناد قطعی دستداشتن این رژیم در ترور حریری است.
لبنان ۲۰۱۲، مانع پیشبرد توطئهها
حال باید منتظر بود تا گذشت زمان اسنادی از دست داشتن رژیم اسرائیل در ترور " وسام الحسن " را نیز در ویترین تاریخ به نمایش بگذارد؛ هر چند دادگاههایی سیاسی مانند دادگاه حریری و جریانهای منفعتطلبی مانند ۱۴ مارس ممکن است به این اسناد توجهی نکنند اما افکارعمومی لبنانیها با هوشیاری و دقت بالای خود پیچهای مهم تاریخی کشورشان مانند انتخابات را با توجه به این اسناد و شناخت دقیق دوستان و دشمنان واقعی لبنان بهتر و بهتر طی خواهند کرد.
از همه چیزهایی که گفته شد، به دست میآید که توطئه علیه لبنان و محور مقاومت و تلاش برای ایجاد جنگ یا فتنه داخلی در لبنان بار دیگر به شرایط سال ۲۰۰۵ میلادی بازگشته است و غرب و رژیم صهیونیستی میخواهد این بار نیز سناریوی تکراری خود را در لبنان به اجرا بگذارد البته غرب توجه به این نکته اساسی را از یاد برده است که در سال ۲۰۰۵ میلادی که شرایط آنها برای اجرای توطئههای خود در لبنان بسیار بهتر از اوضاع کنونی بود. آنها در رسیدن به اهدافشان در ضربهزدن به مقاومت و خلع سلاح آن و همچنین ایجاد فتنه داخلی در این کشور ناکام ماندند.
حال در لبنان ۲۰۱۲ که مقاومت با انگیزه و روحیه و تجهیزاتی مضاعف در کنار دولت متحد و حامی خود قرار دارد، طبعاً توطئههای غرب به شکست خواهد انجامید و این بار نیز کاری از پیش نخواهد برد.