روایت دیپلمات انگلیسی از علت بن بست مذاکرات هسته ای
سفیر اسبق انگلیس در ایران می گوید توافق هسته ای با ایران امکانپذیر است مشروط بر آن که عادات بد تغییر کند
به گزارش افکارنیوز به نقل از کیهان، ريچارد دالتون از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ دوره آغاز تنش غرب با ايران به بهانه برنامه هسته اي، سفير انگليس در تهران بود و هم اكنون عضو برنامه خاورميانه و شمال آفريقا در موسسه مطالعاتي چتم هاوس است. وي ضمن تحليلي كه از سوي ماهنامه جهان امروز (د ورلد تو دي) وابسته به موسسه چتم هاوس منتشر شده، به بررسي چشم انداز مذاكرات هسته اي غرب با ايران پرداخت و نوشت: ايران و درياي چين جنوبي در رأس مسائل سياست خارجي آمريكا در سال ۲۰۱۳ قرار دارند و تنش هاي فزاينده موجب قرار گرفتن آنها در كانون توجهات جهاني مي شود. باراك اوباما در تاريخ ۲۱ ژانويه (۲ بهمن)
دومين دوره رياست جمهوري خود را آغاز مي كند.
یک مسئله حتمی است و آن اینکه اوباما در دو سال آینده باید تصمیمی خطیر اتخاذ کند مبنی بر این که آیا با ایران بر سر برنامه هسته ای این کشور وارد جنگ شود یا جهان را به سوی پذیرش توافق با ایران ببرد؛ توافقی که بعید است اسرائیلی ها را راضی کند. مسئله دیگری نیز که به همین اندازه حتمی است این که واشنگتن مایل است تعهدات خود را در خاورمیانه کاهش دهد تا بتواند تمرکز خود را بر منطقه آسیا - اقیانوسیه قرار دهد؛ جایی که مناقشه بالقوه تهدیدی برای جهان به شمار می رود.
وی با ابراز امیدواری نسبت به این که در مذاکرات آتی، تحریم ها بتواند به اهرمی در دست غرب تبدیل شود، به موفقیت مذاکرات در صورت تغییر عادات قدیمی می پردازد و می نویسد: تمام طرف ها موافقت کرده اند که حل و فصل موضوع را براساس معامله به مثل، رویکرد مرحله و شروط معاهده ان پی تی دنبال کنند. ایران سال ۱۹۶۸ این معاهده را امضا کرده است. ایران باید به هراس خود از تعامل با آمریکا غلبه کند همان گونه که در سال ۲۰۰۱ چنین کرد، هنگامی که با سرنگونی طالبان در افغانستان همکاری کرد.
دالتون در این قسمت البته به یک سؤال مهم توضیح نمی دهد که همکاری دولت وقت(اصلاحات) با غرب چه در موضوع افغانستان و چه تعلیق کامل برنامه هسته ای، جز طلبکاری و اتهام پراکنی بیشتر آمریکا و اروپا، چه چیزی عاید ایران کرد؟ و متعاقب از آن عملکرد یکسویه، چه اعتمادسازی بیشتری از جانب ایران می تواند صورت بگیرد در حالی که بیشترین بازرسی ها از تاسیسات اتمی ایران، فراتر از تعهدات قانونی - انجام گرفته و کمترین سند دال بر انحراف برنامه هسته ای ایران به دست نیامده است.
دیپلمات انگلیسی در ادامه مقاله خود نوشت: سیاست های مبهم در غرب و اسرائیل موجب آسیب رسیدن به اعتبار آنها در چشم ایرانی ها شده است. به عنوان مثال، غرب می گوید که هیچ دعوایی با مردم ایران ندارد سپس از طریق تحریم نفت و تحریم های مالی، اقتصاد ایران را به رکود می کشاند و موفقیت جنگ سایبری، خرابکاری و ترورها را اعلام می کند.
وی با اذعان به اختلاف شدید میان گروه ۱ + ۵ می نویسد: ناکامی ۶ کشور مزبور در نشان دادن وحدت حول یک مجموعه مشخص از هدف های مذاکراتی نیز به حل مسئله کمک نکرده است. بطور منطقی، چین و روسیه از اصل یک توافق مرحله ای حمایت کرده اند که طبق آن ایران می تواند یک برنامه هسته ای غیرنظامی طبیعی و تحت نظارت کامل داشته باشد. غرب نیز با چنین ایده هایی بازی کرده اما در عین حال به دنبال تعلیق غنی سازی و - در مورد اسرائیل - پایان دادن همیشگی به غنی سازی بوده است. این امر به یک مانع دیگر منجر می شود و آن عبارت است از عدم تمایل برای قدرت دادن به فرستادگان و نمایندگان در مذاکره است.
به گفته دالتون، غرب در زمان آغاز مذاکرات در سال ۲۰۰۳، به طور ثابت و مداوم شاهد پیشرفت فعالیت های هسته ای ایران بوده است.