آخرین قسمت از خودشیرینیهای ترکیه برای غرب:
چرا دستهای ترکیه خالی ماند؟
وبسایت روزنامه اشپیگل در روز شنبه ۲ مارس ۲۰۱۳(۱۲ اسفند) از اوجگیری اختلافات داخلی در میان سربازان آلمانی و افسران ارتش ترکیه در مرز سوریه - ترکیه خبر داد. اما براستی منشأ این اختلافات چیست؟
به گزارش افکارنیوز، عملیاتهای ارتش آلمان در مرز ترکیه و سوریه، بههم ریختگی در سربازخانه " پاتریوت " را درپی داشته است.
به نقل از روزنامه اشپیگل، ارتش آلمان، عدم همکاری افسران ترکیه را مشکلساز عنوان کرد و گفت: با وجود اینکه ما به دعوت دولت ترکیه به این کشور آمدهایم، ترکها به هیچ وجه با ما رفتار خوبی ندارند و نمیشود روی طرف ترکیهای حساب کرد. حدود چند هفتهای از حضور تقریباً ۴۰۰ نفر از سربازان آلمانی و همچنین هلندی در شهر " قهرمانماراس "(Kahramanmaras) میگذرد که به بهانه محافظت از خاک این کشور در مقابل حمله احتمالی از جانب سوریه با موشکهای دفاعی پاتریوت استقرار یافتهاند؛ شرایط زندگی برای آنان مساعد نبوده و طاقتفرساست؛ مخصوصاً اینکه آنان حق خروج از کمپ تعیینشده را
ندارند.
سفر سران اروپایی به مرز نظامی و پرماجرای ترکیه - سوریه
پس از سفر چند روزه آنگلا مرکل صدراعظم آلمان به محل استقرار موشکهای پاتریوت و سربازان آلمانی در قالب نیروهای ناتو در مرز ترکیه و سوریه، گزارشی از سوی " هلموت کونیگزهاوس "(Hellmut Königshaus)، مأمور فرستاده ارتش منتشر گردید که نشان میدهد آزار و اذیت آلمانیها توسط ارتش ترکیه، عمدی است. طرف ترکیهای، برقراری هرگونه ارتباط با خارجیها را برای نظامیان خود ممنوع کرده و در عملیاتهای مشترک ناتو نیز همکاری چندانی میان این دو دیده نمیشود. این گزارش، مورد پیگیری و رسیدگی وزارت دفاع آلمان قرار گرفته است.
این وضعیت کدورتآمیز، در دیداری که توماس دمایزیر(Thomas de Maizière) وزیر دفاع آلمان، ۲۳ فوریه ۲۰۱۳ از جنوب ترکیه ترتیب داد، مشهود بود؛ فرمانده اردوگاه ترکیه، پیش از ملاقات سیاستمداران، به سربازان، دستور جمعآوری پرچمهای آلمان را داد و گفت اینجا هنوز پادگان ترکیه است.
این تنشها، تنها اندکی پیش از ورود دمایزیر، به درگیری فیزیکی میان یک ژنرال ارتش ترکیه و یک سرباز جوان آلمانی انجامید. این در حالی است که دمایزیر بدون توجه به اختلافات ایجادشده در مرز ترکیه، به بشار اسد هشدار داد: هدف از عملیات ناتو این است که دولت سوریه، به فکر حمله به ترکیه نیفتد. نیروهای ناتو اجازه نخواهند داد که درگیریها به ترکیه، به لبنان و به اسرائیل کشیده شود. در این بازرسی، علاوه بر دمایزیر، " ایسمت ییلماز "(Ismet Yilmaz) و " جینین هنیس پلاسشرت "(Jeanine Hennis - Plasschaert) به ترتیب وزرای دفاع ترکیه و هلند نیز حضور داشتند.
اهداف ناتو، از استقرار سامانه موشکی پاتریوت در ترکیه چه بوده است؟
روزنامه اشپیگل در گزارش روز ۲۳ فوریه ۲۰۱۳ خود به نقل از دمایزیر نوشت: «موشکهای پاتریوت ارسالی از آمریکا، هلند و آلمان، در مکانهای متعددی مستقر بوده و اگر سوریه بخواهد فکر خطایی بکند، نه فقط ترکیه یا آلمان یا هلند، بلکه کل ناتو در برابرش خواهند ایستاد. نیروهای ارتش فدرال، تا هر زمان که نیاز باشد، در سوریه حضور خواهند داشت.» وی با وجود این تصریح کرد: «ریسک چنین حملهای از طرف سوریه بسیار پایین است.» ییلماز نیز چنین عقیدهای داشته است.
این تناقض نشان میدهد که ناتو در ورای دلسوزی برای ترکیه، اهداف دیگری را دنبال میکند:
۱. اعمال فشار بر دولت بشار اسد و تسلط از پشت دیوار مرزها بر تحولات سوریه
۲. فریب افکار عمومی ترکیه و تبیین نقش ناتو، به عنوان حافظ ثبات و منافع ترکیه
تحقق اهداف ناتو یا سرخوردگی ترکیه، بعد از خودشیرینی؟
دولت ترکیه در سالهای اخیر، راهبردها و عملکردهای خود در عرصه سیاست بینالمللی را هرچه بیشتر به غرب نزدیک نموده و کوشیده است تا با جلب اعتماد سران اروپایی به ویژه آلمان، امتیازاتی را در اتحادیه اروپا و در حوزههای اقتصادی از آن خود کند. مفتضحترین این همکاریها، از تصویب قانون ممنوعیت حجاب در دانشگاهها آغاز شد؛ سپس با تحولات خاورمیانه، موج بیداری اسلامی و نهایتاً در خلال تشدید بحران سوریه، با استقرار موشکهای پاتریوت در مرز این کشور با ترکیه، به اوج خود رسید. اما دستهای ترکیه خالی ماند و بر خلاف انتظار، با پیامدهای زیر مواجه شد:
۱. عدم پشتیبانی متقابل اروپا: اتحادیه اروپا در قبال همکاریهای ترکیه، نه تنها پالس مثبتی از خود نشان نداد بلکه سران کشورهای اروپایی، بار دیگر با مخالفت نسبت به عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا، این کشور را در این کشمکش نفسگیر، غافلگیر کردند. همچنین حمایت اقتصادی دولتهای آلمان و فرانسه از گروهک تروریستی پ. ک. ک ترکیه را در هالهای از سردرگمی قرار داده است.
۲. فشار افکار عمومی مردم ترکیه بر دولت: دومین هدف ناتو از انتخاب ترکیه برای استقرار موشکهای پاتریوت، نتیجه عکس داد، چرا که مردم این کشور، طبق نظرسنجیهای جدید، مخالفت شدید و گسترده خود را نسبت به آن ابراز کردهاند.
در مجموع، ترکیه علیرغم امتیازدهی بیش از حد در برابر غرب، هیچ توفیقی در اهداف خود مبنی بر پیوستن به اتحادیه اروپا نداشت. حتی تحریک افکارعمومی مردم علیه سیاستهای غربگرایانه آنکارا، نتیجه ناگواری بود که شاید دولت اردوغان، هرگز پیشبینی نمیکرد.