آخرین شعار پای چوب دار " زنده باد استعمار "
افکارنیوز: در حالی که او را سوار بر ویلچر میآوردند، از چشم راست او که تنها عضو سالم در بدنش بود، اشک جاری میشد و با زبان عامیانه، زیر لب میگفت: " خدا لعنت کند انگلیس رو، اگر…
ملت درد كشيده عراق كه پس از سالها تحت استعمار بودن و چشيدن درد فقر و ظلم و جور حاكمان مستبد، به دام صدام حسين افتاد، با مشاهده فجايعي كه نظام بعث در طول بيش از ۳۰ سال حكومت، اعمال كرد، شعار "زنده باد استعمار" را سر ميدهند زيرا كه به نظر آنان مستعمران از صدام و حزب او دلسوزتر و مهربانتر بودند.
به گزارش سرویس بینالمللی «فردا» به نقل از روزنامه الشرق الاوسط، «خالد القشطینی»، نویسنده عراقی، که از مقاله نویسان روزنامه بین المللی عرب(الشرق الاوسط) است، مقالهای تحت عنوان «انگلیس پشیمان است» نوشته و آن را در این روزنامه بینالمللی منتشر کرده است.
القشطینی در این مقاله نوشت: در یک جشن بسیار بزرگ که در سفارتخانه کشور سلطنتی عمان، به مناسبت روز ملی این کشور، برگزار شده بود، یکی از دیپلماتهای بازنشسته انگلیسی به سخنرانی پرداخت. برای من که مقیم انگلیس هستم، یک آرزو بود که دیپلماتی انگلیسی از ظلم و جرایمی که کشورش در حق ملل تحت استعمار اعمال کرده بود، اظهار تاسف کند.
وی افزود: دیپلمات انگلیسی اظهار کرد که کشورش پس از استعمار عراق در قرن گذشته، با خروج از آن، اشتباه تاریخی بسیار بزرگی را مرتکب شده است؛ انگلستان به جای خروج باید تمام مخالفان را از بین میبرد و به اشغال و استعمار تاریخی آن ادامه میداد.
این نویسنده عراقی الاصل که به اصالت عراقی خود افتخار میکند، در این مقاله مینویسد: با شنیدن سخنان این دیپلمات پیر، بسیار ناراحت شدم، ولی نه به خاطر اظهارات وی؛ بلکه به این خاطر که انگلستان به قول خودش نعمت استقلال و حق تعیین سرنوشت را به مردم عراق داد! و آنان را با گرگهایی مانند صدام، که در کمین نشسته بودند تنها گذاشت، بسیار ناراحت شدم.
القشطینی در ادامه یادآور میشود: اگر انگلیس که مستعمر و خونخوار ملت عراق بود و برای سالیان دراز ثروتهای آن را به تاراج میبرد و ملت عراق را در جهل و بدبختی خود نگه داشته بود و همچنین اجازه کوچکترین پیشرفتی به آن نمیداد، به عنوان مستعمر باقی مانده بود و صدام بر سر کار نمیآمد شاید مردم کرد عراق با سلاح شیمیایی از بین میرفتند.
وی در ادامه مینویسد: هنوز جمله آن جوان ساده عراقی را به یاد دارم، که در جنگ علیه ایران به عنوان سرباز، به اجبار، اعزام شده و مجروح شده بود. این جوان برای آنکه یکی از خویشان دورش عضو حزب بعثبود برای معالجه با هواپیمای عراقی به لندن اعزام شد. پس از رسیدن به آنجا در حالی که او را سوار بر ویلچر میآوردند، از چشم راستش که تنها عضو سالم در بدن وی بود، اشک جاری میشد و با زبان عامیانه، زیر لب میگفت: " خدا لعنت کند انگلیس رو، اگر ما تا حالا تحت استعمار اون بودیم این اتفاق برای من نمیافتاد ".
به نظر نویسنده این تنها یکی از جوانان عراقی است که به اجبار در جنگهای به ناحق صدام با کشورهای همسایه شرکت کردند، بود. غیر از وی هزاران جوان دیگر مانند او بودند که در این جنگ از بین رفتند.
وي در پايان مينويسد: تاريخ مشرق زمين مملو از نام كساني است كه در پاي چوبه دار با شعار "زنده باد وطن" جان خود را به كشور خود هديه كردند ولي من و هموطنانم كه تلخي حكومت حزب بعث را تجربه كرديم بايد پاي چوبه دار، شعار "زنده باد استعمار" را سر بدهيم؛ زيرا كه حكومت استعمار بسي مهربانتر از صدام و حزب خونخوارش بودند.