تبلیغات
کد خبر: ۲۱۹۵۴۹

" گوانتانامو " تجلی حقوق بشر آمریکایی

پایگاه خبری و تحلیلی " اینفورمیشن کلییرینگ هاوس " در تازه ترین گزارش خود به تشریح جنایات گوانتانامو و نقض آشکار حقوق بشر در این زندان از زبان یکی از زندانیان که مدتهاست در اعتراض به شرایط غیرانسانی آن دست به اعتصاب غذا زده، می پردازد.

" گوانتانامو " تجلی حقوق بشر آمریکایی

به گزارش افکارنیوز، شاکر عامر آخرین شهروند انگلیس در گوانتانامو از شکنجه و تحقیر زندانیان می گوید. این سعودی تبار مقیم انگلیس در نامه ای به " دیلی میل " وضعیت اسفبار خود در گوانتانامو را توصیف می کند:




" از ۱۲ فوریه اعتصاب غذا کردم تا دردهای جسمی ام را از یاد ببرم: درد زانویم که در اوایل زندانی شدنم ضربه دید، اوضاع کمرم که با هر شکنجه وخیم تر می شد، مشکل کلیه ام که با آب آلوده ی اینجا بیشتر می شد و ورم زانویم که در اثر پوشیدن پابند ایجاد شده بود. با آغاز اعتصاب غذا، گرسنگی، این دردها را تاحد زیادی از یادم برد.
پس از اعتصاب غذا، در اوایل آوریل شیوه ی درمانی مرا تغییر دادند. به تدریج مرا از تمام وسایل درمانی ام محروم کردند. پتوی اضافه ای که برای کاهش درد رماتیسمم استفاده می کردم را برداشتند. کمربند طبی ام را نیز بردند. بعد از آن نوبت مسواک و تشک و کفش هایم شد. تنها چیزی که برایم باقی گذاشتند نقاشی بچه هایم بود.
مرا تنهای تنها رها کردند. روزنه ی درب سلول تنها برای دادن غذا باز میشد. غذاها همه گوشه ی سلول می ماند و مایه ی شکنجه ی من می شد.
وقتی تقاضای آب میکردم ساعت ها بعد به دستم می رسید؛ آن هم فقط یک بطری. می گفتند اگر آب میخواهی باید شکنجه شوی. شکنجه می کردند و آب هم نمی دادند. مسئولان این زندان انسان نیستند.
شکنجه های بی دلیل دیگر بخشی از زندگی مان شده؛ به گونه ای هر روز منتظر گروه شکنجه هستیم و امید دیگری نداریم. گروه شکنجه همان ۲۲ سربازی هستند که هربار دست و پای مرا روی زمین قفل می کنند و با زانو روی کمرم می روند. "



این همان صندلی شکنجه ایست که گوانتانامو از آن برای غذاخوراندن به زندانیان معترض استفاده می کند. زندانیانی که اعتصاب غذا کرده اند را روی این صندلی نشانده و لوله ی پلاستیکی ضخیمی از راه بینی به معده ی آنها وارد می کنند و پس از تزریق غذا آن را وحشیانه بیرون می کشند.
پزشکان مخصوصی برای تزریق غذا به گوانتانامو فرستاده می شوند. انجمن پزشکی امریکا این اقدام را محکوم کرده است.
شاکر عامر در ادامه می افزاید: " ما را از همه چیز محروم می کنند تا جایی که حس کنیم دیگر هیچ نیستیم و حقی نداریم. می خواهند از ما برده بسازند؛ برده ای که تنها " چشم " گفتن بلد باشد.


با این حال، من برای حفظ روحیه ام با آنان مخالفت می کنم. مثلا وقتی هفته ای دوساعت اجازه ی بیرون رفتن از سلول به ما می دهند، من برای اعتراض در سلول می مانم. بعلاوه، برای تضعیف روحیه شان تا جایی که می توانم در شکنجه ها واکنشی نشان نمی دهم.
اینجا برای هر زندانی ۱۰ سرباز گماشته شده. هر سال ۱ میلیون دلار برای نگهداری هر زندانی در اینجا هزینه می کنند؛ یعنی ۴۰ برابر هزینه ی یک زندان رده بالای امنیتی در امریکا. با این حال، از این هزینه ها هیچ چیز جز شکنجه به ما نمی رسد.
حکم آزادی من ۶ سال پیش داده شد و با این حال نمیدانم چرا مرا اینجا نگه داشته اند. با اینهمه، امید رهایی از کابوس گوانتانامو را از دست نخواهم داد. "
شاکر عامر ۴۴ ساله در سال ۲۰۰۱ در افغانستان به اتهام رهبری یک واحد از جنگجویان این کشور ربوده شد و در سال ۲۰۰۲ به این پایگاه نظامی تحت کنترل امریکا منتقل شد.
تاکنون هیچ مدرکی علیه عامر به دست نیامده است. آزادی عامر در سال ۲۰۰۷ در زمان ریاست جمهوری جورج بوش و نیز در سال ۲۰۰۹ در زمان ریاست جمهوری باراک اوباما تایید شد. اما همچنان عامر آزاد نشده است. به گفته ي امريكا، عامر در صورتي آزاد مي شود كه به عربستان باز گردد .

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات