تبلیغات
کد خبر: ۲۵۱۴۱

سخت‌ترین تصمیم زندگی جورج بوش

وقتی که به اتاق هتل برگشتم، ‌ به لورا گفتم که دیگر مشروب نخواهم خورد. جوری به من نگاه کرد که انگار در حالت مستی این حرفها را می‌زنم و سپس گفت: کار خوبی می‌کنی جرج. ترک مشروب یکی از سخت‌ترین تصمیمات زندگیم بود.


به گزارش فارس، جورج واکر بوش، رییس جمهور پیشین آمریکا از جمله شخصیت هایی است که در زمان وی و بعضا بواسطه خودش اتفاقات بسیار مهمی در عرصه جهان بوقوع پیوست. شاید حوادث۱۱ سپتامبر مهمترین این اتفاقات باشد که خود بعدا منشا تحولات بسیار مهمی در عرصه بین المللی از جمله دو جنگ در منطقه خاورمیانه شد.

این تحولات و شخصیت خود بوش که عده بسیار زیادی او را مستحق ریاست جمهوری آمریکا نمی دانستند و بعلاوه نفرت زیادی که در افکار عمومی جهان در زمان وی از آمریکا بوجود آمد، سبب شد تا خبرگزاری فارس دست به ترجمه و انتشار خاطرات او بزند.

بهرحال این کتاب، بیان مسایل از نگاه بوش است و طبعا تمام آن مورد قبول نخواهد بود ولی شخصیت بوش و خاطرات وی می تواند از جمله اسنادی باشد که به محققان و مخاطبان علاقمند به این حوزه کمک فراوانی کند.
قسمت اول از متن کامل خاطرات جورج واکر بوش به خوانندگان محترم تقدیم می شود:

*گرنت، آپولوی ۱۳ و خاطرات من

روزهای پایانی ریاست جمهوری‌ام بود که جداً به فکر افتادم خاطراتم را بنویسم. به پیشنهاد " کارل راو "[مشاور عالی و استراتژیست حزب جمهوریخواه] با بیش از دوازده نفر از مورخین دیدار کردم. آنها به من گفتند نوشتن خاطرات وظیفه‌ای است که بر دوش من است. از نظر آنها مهم بود من دیدگاه شخصی خودم را درباره ریاست جمهوری و با استفاده از عبارات و واژگان خود ثبت کنم.

یکی از آن مورخین به اسم " جی وینیک " از من پرسید: تا حالا فیلم آپولوی ۱۳ را دیده‌اید؟ همه می‌دانند که فضانوردان دست آخر باز می‌گردند اما شما به عنوان تماشاچی روی صندلی میخکوب می‌شوید تا بفهمید چطور آنها این کار را می‌کنند.

تقریبا همه مورخین از من خواستند خاطرات " اولیسی اس گرنت " رئیس جمهور آمریکا را بخوانم و من هم خواندم. این کتاب حرف خاصی برای گفتن دارد. گرنت از «قصه» برای نقل تجربه خود طی جنگ داخلی آمریکا استفاده می‌کند. می‌توانم درک کنم چرا حرف‌هایش این همه مدت دوام داشته است.

* تصمیم به نقل خاطرات به صورت موضوعی

من هم مثل گرنت تصمیم گرفتم شرح کامل و جامعی از زندگی خودم یا دوران ریاست جمهوری خود ننویسم بلکه داستان زندگی خود در کاخ سفید را با تمرکز بر مهمترین بخش این شغل یعنی تصمیم‌گیری‌ها حکایت کنم. هر یک از فصل‌ها بر اساس یک تصمیم خاص یا مجموعه‌ای از تصمیمات به رشته تحریر درآمده است. نتیجه این شد که کتاب به صورت موضوعی تدوین شد به عوض این که به ترتیب زمانی نوشته شده باشد. من در اینجا به همه موضوعات مهمی که روی میز من قرار می‌گرفت، نپرداخته‌ام. در اینجا نام بسیاری از اعضای فداکار کابینه یا کارکنان دولت اشاره‌ نشده یا خیلی مختصر نامشان ذکر شده است. به خدماتشان ارج می‌نهم و همواره از تشریک مساعی آنها سپاسگزارم.

* خاطرات من نمایی از تصمیم‌سازی در شرایط پیچیده است

من دو هدف از نگارش این کتاب داشتم: اول این که تصویری از این موضوع ترسیم کنم که به مدت هشت سال متوالی ریاست جمهوری آمریکا بودن چگونه بود. به اعتقاد من، غیرممکن است بتوان به مدت چندین دهه به نتیجه مشخصی درباره دوران ریاست جمهوری من - یا دیگر روسای جمهوری آمریکا - دست پیدا کرد. گذشت زمان احساسات تند را ملایم می‌کند، نتایج را مشخص می‌سازد و پژوهشگران را به قیاس رویکردهای مختلف می‌کشاند. امیدم این است این کتاب بتواند به عنوان منبعی برای همه آن دسته از افرادی قرار گیرد که این دوره از تاریخ آمریکا را بررسی می‌کنند.

دوم این که، خاطراتم را نوشتم تا به خوانندگان، نمایی از تصمیم‌سازی در شرایط پیچیده را ارایه کنم. بسیاری از تصمیماتی که روی میز ریاست جمهوری قرار می‌گیرند، ‌ تصمیمات سختی هستند که در هر دو طرف[نویسنده و خواننده] مباحثشدیدی ایجاد می‌کنند. من در سراسر کتاب به تشریح گزینه‌هایی پرداخته‌ام که در دوران ریاست خود سنجیده‌ام و اصولی که رعایت کرده‌ام. امید دارم این کتاب بتواند به شما حس بهتری درباره این امر ارایه کند که چرا چنین تصمیماتی را گرفتم. شاید هم این کتاب به درد زمانی بخورد که در زندگی عادی خود مجبور به تصمیم‌گیری می‌شوید.

* تلاشم نگارش تصمیمات درست و غلط در زمان ریاست جمهوری ام بود

کتاب «لحظات تصمیم‌ساز» در درجه اول مبتی بر ثبتیات خودم است. با کمک محققین، تشریحات خود را با استفاده از اسناد دولتی، یادداشت‌های همان دوره، مصاحبه‌های شخصی، ‌ گزارش‌های خبری و دیگر منابع تایید کرده‌ام که البته برخی از آنها هنوز اسناد محرمانه باقی مانده‌اند. برخی موارد پیش آمده که برای نگارش آن تنها به حافظه و خاطراتم رجوع کرده‌ام. اگر در این کتاب موارد ناصحیحی وجود دارند، مسئولیت آن برعهده من است.

در صفحات بعدی، ‌ نهایت تلاش خود را کرده‌ام درباره تصمیماتی بنویسم که فهمیدم درست بودند یا معلوم شد که غلط بودند و این که اگر فرصت داشتم ممکن بود چه تصمیم متفاوتی بگیرم. البته، به عنوان ریاست جمهوری فرصت جبران و تکرار وجود ندارد. مجبورید آنچه را که فکر می‌کنید درست است انجام داده و عواقب آن را بپذیرید. من در هر روز از دوره هشت ساله خود تلاش کردم این کار را بکنم. خدمت به عنوان رئیس جمهور افتخار زندگی من بود و از شما تشکر می‌کنم به من فرصت می‌دهید تا روایت خود را با شما در میان گذارم.

* مشروب‌خواری عادتم شده بود

سوال ساده‌ای بود. لورا[همسر بوش] با آرامش خاص و صدای آرام خود از من پرسید: می‌توانی آخرین باری که مشروب نخورده ای را به یاد بیاوری؟
دنبال سرزنش یا تهدید نبود. انتظار پاسخ نداشت. همسرم از آن دسته از آدم‌های موقع شناس است و این یکی از آن مواقع بود.

با آزردگی پاسخ دادم: بله که می‌توانم.

بعد به یک هفته گذشته فکر کردم. دوشنبه شب با دوستان کمی آبجو خورده بودم. سه شنبه، مشروب مورد علاقه خود را که یک نوع کنیاک قوی است را برای خود ریختم. چهارشنبه بعد از این که " باربارا " و " جنا "[دختران بوش] را به تخت خوابشان بردم که بخوابند، دو استکان مشروب خوردم. شب پنجشنبه و جمعه شب نیز آب‌جو خوردم. شنبه هم من و لورا به اتفاق دوستان بیرون از خانه رفته بودیم. قبل از شام نوشیدنی خوردم، ‌ با شام آب جو و مشروب هم برای بعد از شام. اوه! همین هفته اول مردود شدم.
هرچقدر به مغزم فشار آوردم روز بدون مشروبی را در چند هفته گذشته یا ماه گذشته و یا مدت زمان طولانی‌تر پیدا کنم، نتوانستم. مشروب‌خواری عادتم شده بود.

* سیگار را به وسیله انفیه استنشاقی و جویدن برگ‌های تنباکو ترک کردم

به لحاظ شخصیتی آدمی هستم که زود به کاری عادت می‌کنم. از آغاز دوره دانشکده تا ۹ سال سیگار می‌کشیدم. سیگار را به وسیله انفیه استنشاقی و جویدن برگ‌های دراز تنباکو ترک کردم. یعنی بالاخره توانستم عادت سیگار کشیدن را کنار بگذارم.

برای مدتی سعی کردم که در عادت مشروب‌خواری خود تعادل ایجاد کنم. البته وضعم به بدی بعضی از دائم‌الخمرهایی نبود که در زادگاهم در شهر " میدلند " ایالت تگزاس می‌شناختم. در طول روز یا سر کار مشروب نمی‌خوردم. هر روز بعدازظهر خیلی سر حال بودم و به دویدن آرام مشغول می‌شدم که این هم یکی دیگر از عادت‌هایم بود.

می‌دویدم تا نه تنها تناسب اندام داشته باشم بلکه سم‌ها را از بدنم خارج کنم. یک سوال کوچک لورا، ‌ سوالات بزرگی در من ایجاد کرد تا از خودم بپرسم. اینکه آیا دوست دارم وقتم را در خانه با دخترهایم بگذارنم یا این که خارج از خانه مشغول مشروب‌خواری باشم؟ آیا ترجیح می‌دهم در کنار همسرم مشغول مطالعه کتاب باشم یا این که بعد از این که خانواده‌ام به بستر رفتند تنها بنشینم و ویسکی بخورم؟ آیا می‌توانم به پروردگارم نزدیک شوم یا این که الکل خدای من می‌شود؟ پاسخ به این سوالات را می‌دانستم اما اراده و تغییر در خود برایم سخت بود.

* جشن چهل سالگی ما

در سال ۱۹۸۶، ‌ لورا و من هر دو به چهل سالگی رسیدیم. دوستان نزدیک‌مان " دن " و " سوزی اوانز " نیز همینطور. تصمیم گرفتیم جشن مشترکی در استراحتگاه " برادمور " در منطقه اسپرینگز ایالت کلرادو برگزار کنیم. دوستان دوران بچگی‌مان یعنی جو و جان اونیل، برادرم " نیل " و " پنی ساویر " یکی از دوستانم از میدلند را دعوت کردیم.

مراسم شام رسمی به افتخار جشن تولد شنبه شب برگزار می‌شد. ما یک تکه گوشت بزرگ داشتیم به همراه چند شیشه شراب ۶۰ دلاری. یک مقدار نان برشته هم بود که بخاطر سلامتی خود و بچه‌ها و چندپرستاری که از بچه‌هایمان نگهداری می‌کردند، تهیه کردیم. صدایمان به آسمان بلند بود و داستان‌های همیشگی را مرتب برای هم تعریف می‌کردیم. موقعی شد که من و دن متوجه شدیم حالمان آن قدر مناسب است که سر میز برویم. کارمان که تمام شد و بعد از کلی ولخرجی رفتیم تا بخوابیم.

* مشکل من نه تنها مشروب‌خواری بلکه کبر و خودپسندی نیز بود

صبح روز بعد با سردردی جزئی بیدار شدم. وقتی برای انجام کار روزمره از خانه خارج شدم، ‌ چیزی از جریانات دیشب یادم نمی‌آمد. نیمه راه که رسیدم دیگر سردردم خوب شده بود. آن زمان بود که زندگی من جریان مخالف خود را آغاز کرد. چندین ماه بود که دعا می‌کردم خدا به من راهی را نشان بدهد که چطور می‌توانم احکامش را انجام دهم. قرائت کتاب مقدس ماهیت وسوسه و این واقعیت را روشن ساخته بود که عشق به لذت‌های دنیوی می‌تواند جای عشق به خدا را بگیرد. مشکل من نه تنها مشروب‌خواری بلکه کبر و خودپسندی نیز بود. این خصلت مرا وا می‌داشت که خود را بالاتر از دیگران بخصوص خانواده خویش تصور کنم. اما عشق و علاقه من به لورا و دخترانم به اندازه‌ای زیاد بود که مانع از این امر گردد. ایمان راه برون رفت را به من نشان داد. می‌دانستم که می‌توانم برای تغییر خود روی لطف خدا حساب کنم. کار راحتی در پیش نبود اما در نهایت تصمصیم خود را گرفتم: این که باید مشروب‌خواری را خاتمه دهم.

* وقتی به لورا گفتم مشروب را ترک کرده‌ام گمان کرد در حالت مستی هستم

وقتی که به اتاق هتل برگشتم، ‌ به لورا گفتم که دیگر مشروب نخواهم خورد. جوری به من نگاه کرد که انگار هنوز مستم و این حرفها را می‌زنم و سپس گفت: کار خوبی می‌کنی جرج.

می‌دانستم که فکرش مشغول شده بود. قبل از این هم حرف از ترک به میان آورده بودم اما به جایی نرسیده بود. چیزی که لورا نمی‌دانست این بود که این بار من از داخل عوض شدم و این امر می‌تواند مرا به تغییر همیشگی رفتارم ترغیب کند.

بعد از پنج روز هنوز تازگی تصمیم برای پاک شدن در من وجود داشت. اما با کمرنگ شدن خاطره آن سردردهای ناشی از مشروب، ‌ وسوسه نوشیدن بار دیگر تشدید شد. بدن من در عطش الکل بود. از خدا خواستم به من قوت دهد که با تمایلاتم مبارزه و آن را خاموش کنم. برای تربیت خود شروع به دویدن طولانی‌تر و سخت‌تر کردم. همچنین مقدار زیادی شکلات خوردم. بدن من به شدت طالب شیرینی بود و خوردن شکلات راهی برای برطرف کردن این میل بود. خوردن این همه شیرینی انگیزه دیگری برای دویدن من بود چرا که می‌بایست برای کم کردن وزن بیشتر می‌دویدم.

* ترک مشروب یکی از سخت‌ترین تصمیمات زندگیم بود

لورا خیلی مرا در این راه حمایت کرد. او حس کرده بود که من واقعا تصمیم به ترک دارم. هر موقع موضوع را به میان می‌‌آوردم، لورا به من می‌گفت که روی هدف خویش باقی بمانم. برخی اوقات از شروع مجدد مشروب‌خواری حرف می‌زدم تا حرف‌های تشویق‌ کننده او را بشنوم.

دوستان من هم در این راه کمک کردند با وجود این که خیلی از آنها در مواقعی که حضور داشتم، ‌ به مشروب خوردن خود ادامه می‌دادند. در ابتدا، مشاهده نوشیدن مشروب یا آب جو از سوی دیگران کار سختی بود اما با گذشت زمان، بیشتر حس کنترل بر خود پیدا کردم. مشروب نخوردن هم در نوع خود به عادتی بدل شد و من تمایل به حفظ آن داشتم.

ترک مشروب یکی از سخت‌ترین تصمیمات زندگیم بود. اگر آن تصمیم نبود بسیاری از تصمیماتی که بعداً گرفتم و در این کتاب ذکر شده، میسر نبودند. با این حال، ‌ بدون تجربه چهل سال اول عمرم، ‌ ترک مشروب‌خواری حتی ممکن نبود. بخش اعظمی از شخصیت من، بسیاری از عقاید محکم در این چهار دهه اول گذشت. سفر من در این راه شامل چالش‌ها، تقلاها و ناکامی‌ها بود. این امر شهادتی بود بر قدرت عشق، قوت ایمان و این واقعیت که آدم‌ها تغییر می‌کنند و مهمتر این که آن سفری جالب بود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات