تبلیغات
کد خبر: ۲۷۰۳۶۳

رقابت شدید شرکت های «آمریکایی» و «فرانسوی» برای حضور در ایران

استراتژی واشنگتن روشن است: خالی کردن بازار ایران از رقبا با اعمال تحریم ها و فشارها، و بازگشت به همین بازار " پاکسازی شده ".

رقابت شدید شرکت های «آمریکایی» و «فرانسوی» برای حضور در ایران
گروه بین الملل:

مکالمه تلفنی روز جمعه ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۳ بین باراک اوباما و حسن روحانی یک رویداد تاریخی بود. این اولین تماس رسمی بین رییس جمهور آمریکا و ایران پس از انقلاب اسلامی سال ۱۹۷۹ است. " دست دادن تاریخی " دو رییس جمهور که بسیار مورد انتظار بود، اتفاق نیفتاد در حالیکه بسیاری نسبت به حضور همزمان دو رییس جمهور امید بسته بودند. تحلیلگران و ناظران، بیم آن را دارند که یک اتفاق غیرمنتظره تمامی امیدهای به دست آمده برای ازسرگیری مذاکرات را برهم زند. باراک اوباما لغو چنین دیداری را با بهانه پیچیده بودن این اقدام برای مقامات ایرانی توجیه کرد.

به گزارشافکارنیوز، لوموند حدس می زند که در اردوگاه محافظه کاران مقاومت قوی در برابر هرگونه رویدادی وجود دارد.

دوم اینکه، در ایران شرایط برای مذاکره هنوز به طور کامل نهایی نشده، بی شک به این دلیل که پشت پرده هنوز بازی های سیاسی بسیاری در جریان است. امروز با اینکه وزیر خارجه ای با تجربه به عنوان مسؤول مذاکرات در کنار رییس جمهور منصوب شده، اما هنوز اعتراضاتی در این زمینه وجود دارد؛ به ویژه در رابطه با توزیع مسؤولیت ها بین وزیر خارجه و شورایعالی امنیت ملی که قبلاً دبیرکل آن، مذاکره کننده اصلی هسته ای بود. و همین طور، دلیل اینکه بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت، در آخرین دقیقه تصمیم گرفت که به هیأت ایرانی ملحق نشود، به خوبی نشان دهنده حساس بودن شرایط است.

شاید کاخ سفید نیز قبل از هرگونه " دست دادن تاریخی " می خواست اطمینان حاصل کند که طی نشست ۱ + ۵ با مقامات ایرانی، نیت واقعی ایران برای سازش واقع گرایانه بر سر پرونده هسته ای مشخص شود. درحقیقت، حتی اگر مخاطبان محمد جواد ظریف لحن جدید و مسالمت آمیز او را درک کرده باشند، ولی ازسوی دیگر باید نسبت به اینکه آیا جمهوری اسلامی می تواند پاسخگوی انتظارات آنان باشد مطمئن می شدند.

آنها وقتی رویکرد متفاوت هیأت ایرانی را واقع گرایانه تر از دولت قبل دیدند تعجب کردند. تغییر در روند سابق دقیقاً از همین جا آغاز می شود، نه در فضای تبادل نظر. دیدار ناگهانی دوجانبه میان ظریف و جان کری تنها یک تبادل نظر دوستانه نبود، بلکه دو طرف متوجه شدند که حرفی برای گفتن دارند.

ورود به آزمون
" پیام های " مختلف، سخرانی ها، گزارش ها، و مصاحبه های روحانی و ظریف طی سفر به نیویورک، تصویر جدیدی از ایران به دست می دهد؛ کشوری که " قابلیت معاشرت " پیدا کرده و در هیأت اش یک نماینده از جامعه یهودیان نیز حضور دارد. ولی ازسوی دیگر، باراک اوباما نیز در سخنان خود خطاب به تهران سیگنال هایی را فرستاد که سران ایرانی به خوبی با درک " مفهوم " آن آشنا هستند.

اشاره به " احترام " به ایران و " فتوا " ی رهبر ایران که دستیابی به سلاح اتمی را حرام دانسته، این یک نشانه واقعی ازسوی باراک اوباماست: احترام همواره یکی از تقاضاهای ایرانیان بوده است. درحقیقت، باراک اوباما با اشاره به این فتوا، مهر تأییدی بر اقدام آیت الله سید علی خامنه ای در دادن اختیار به آقای روحانی برای انجام مذاکرات براساس " نرمش قهرمانانه " زده است.

فشار روحانی و اوباما
در مرحله دوم روند پیشرفت در گفتگو بسیار سریع و همزمان بود، در حالی که انتظار می رفت این پیشرفت بسیار تدریجی انجام شود. عملکرد " کاتالیزور روحانی " دیدنی و جذاب است، اما باید پرسید که دلیل این همه شتاب چیست؟. برخلاف آنچه که اغلب تصور می کنند، دلیل آن مداخله اسراییل نیست.

درحقیقت، روحانی و اوباما فوریت بسیاری برای ازسرگیری روابط قائلند. تهران علی رغم تکذیب های فراوان، نمی تواند این واقعیت را مخفی کند که خزانه کشور خالی است و دولت حتی نمی داند آیا قادر خواهد بود یارانه های عمومی را پرداخت کند. باراک اوباما نیز می داند که اگر تا آخر دوران ریاست جمهوری خود صبر کند، کنگره جلوی هرگونه پیشرفتی را خواهد گرفت. بدین ترتیب می توان نتیجه گرفت که هر دو نفر عجله دارند.

فرانسه به دلیل تأخیرهایی که ایجاد شده، می خواهد در این میان جایگاهی برای خود بیابد و این مسأله با دیدار اولاند و روحانی خود را نشان داد. ولی کلید ایجاد رابطه در دستان آقایان روحانی و اوباماست. بدین ترتیب فرانسه باید سریع عمل کند و موضع دیپلماتیک خود را با شرایط وفق دهد: سفارت فرانسه بسیاری از پرسنل خود را تعدیل کرده[به عنوان مثال درحال حاضر بخش بازرگانی وجود ندارد]. انتظار برای حضور شرکت های فرانسوی در ایران بالاست و این درحالی است که رقبای ایتالیایی، آلمانی و انگلیسی نقش مسؤولان اقتصادی و سیاسی را بازی می کنند.

بدتر از آن این است که: یک گروه بزرگ آمریکایی کمپین وسیعی را در رسانه های ایرانی تحت عنوان " ما باز خواهیم گشت! " آغاز کرده و درنظر دارد جای فرانسوی ها را در میان شرکای صنعتی بگیرد. شرکت های آمریکایی ازسرگیری روابط را پیش بینی می کردند و صحبت یک اتاق بازرگانی ایران و آمریکایی نیز مطرح شده. استراتژی واشنگتن روشن است: خالی کردن بازار ایران از رقبا با اعمال تحریم ها و فشارها، و بازگشت به همین بازار " پاکسازی شده ".

این یک رقابت ناعادلانه است و فرانسوا اولاند باید هرچه سریعتر واکنش نشان دهد و از باراک اوباما بخواهد که فرانسه را مشمول مجازات ها نکند. باید سریع عمل کرد. فردا بسیار دیر خواهد بود. به علاوه، ایجاد یک بخش اقتصادی و بازرگانی و حمایت از شرکت های فرانسوی یک اولویت محض برای انجام یک رقابت عادلانه است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات