به گزارش افکارنیوز، قبل از هرچیز باید این نکته را یادآور شویم که این فهرست و دلایل ذکر شده برای برندگان جایز صلح فقط نظر کمیته انتخاب کننده است و تکرار آنها در اینجا به معنای تایید نیست. چرا که اعطای جایزه نوبل به برخی شخصیت ها در زمان خود با انتقادات فروانی از سوی کارشناسان و تحلیلگران مواجه شد.
به عنوان نمونه کسانی مانند مناخیم بگین، شیمون پرز، اسحاق رابین و چند تن از روسای جمهور امریکا مانند کارتر و اوباما و سازمانی مانند اتحادیه اروپا که نه تنها کمکی به صلح نکرده اند بلکه دستشان به خون انسان های بیگناه بسیاری آغشته است هرگز لیاقت جایزه صلح را ندارند.
***با این توضیح در ادامه به فهرست برندگان این جایزه سالانه و دلیل انتخاب آنها پرداخته ایم:
اولین جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۰۱ اعطا شد
۱۹۰۱ - هنری دونانت از سوئیس و فردریک پاسی از فرانسه
دونانت بخاطر نقشش در بنیانگذاری کمیته بین المللی صلیب سرخ و پاسی به دلیل این که یکی از بیانگذاران اصلی اتحادیه بین المجالس و هماهنگ کننده اصلی اولین کنگره جهانی صلح بود نوبل صلح دریافت کردند.
۱۹۰۲ - الی دوکامون و چارلزآلبرت گابات هر دو از سوئیس
دوکامون بخاطر این که اولین رئیس افتخاری دفتر بین المللی صلح بود و گابات به دلیل این که اولین دبیر کل اتحادیه بین المجالس بود نوبل صلح گرفتند.
۱۹۰۳ - ویلیام رندال کرمر از بریتانیا
به دلیل این که اولین پدر اتحادیه بین المجالس بود
۱۹۰۴ - موسسه حقوق بین الملل از بلژیک
به دلیل تلاش برای تنظیم و فرموله کردن اصول کلی علوم حقوق بین الملل
۱۹۰۵ - برتا فان ساتنر اتریش - مجارستان
بخاطر نوشتن کتاب تفنگتان را زمین بگذارید و کمک به خلق جایزه صلح
۱۹۰۶ - تئودور روزولت از امریکا
بخاطر میانجیگری موفقیت آمیز در پایان دادن به جنگ ژاپن - روسیه و بخاطر تمایلش برای حکمیت، و کمک به گشایش دادگاه داوری لاهه
۱۹۰۷ - لوئیس رنو از فرانسه و ارنستو تئودور مونه تا از ایتالیا
رنو به دلیل تلاشش به عنوان حقوقدان بین المللی برجسته و عضو دادگاه دائم داوری در لاهه و مونه تا برای تلاشش به عنوان رهبر اصلی جنبش صلح ایتالیا جایزه صلح نوبل گرفتند
۱۹۰۸ - کلاس پونتوس آرنولدسون از سوئد و فردریک بائر از دانمارک
آرنولدسون بخاطر بنیانگذاری انجمن داوری و صلح سوئد و بائر به دلیل حمایت از صلح در منطقه اسکاندیناوی و تلاش همزمان در اتحادیه بین المجالس و بعنوان اولین رئیس دفتر بین المللی صلح
۱۹۰۹ - آگوست بیرنائرت از بلژیک و پل هنری دی استورنلز دی کانستنت از فرانسه
بیرنائرت دوبار نماینده لاهه و شخصیتی برجسته در اتحادیه بین المجالس بود و دوکانستنت بخاطر تلاش دیپلماتیک برای تفاهم نامه فرانسه - آلمان و فرانسه - انگلیس و عملکردی ممتاز در داوری بین المللی حائز این جایزه شدند
۱۹۱۰ - دفتر دائم صلح بین المللی - سوئیس
به دلیل این که رابطی بین انجمن های صلح کشورهای متعدد بود
۱۹۱۱ - توبیاس آسر از هلند و آلفرد فرید از اتریش - مجارستان
آسر عضو دادگاه داوری و نیز بنیانگذار کنفرانس های بین المللی قوانین خصوصی درلاهه و آلفرد فرید بنیانگذار انجمن صلح آلمان بود
۱۹۱۲ - الیهو روت از امریکا
به دلیل تمایل شدیدش به حکمیت در عرصه بین المللی و به خاطر طرحش برای یک دادگاه جهانی
۱۹۱۳ - هنری لا فونتاین از بلژیک
بخاطر تلاشش به عنوان رئیس دفتر بین المللی صلح
*** در سالهای ۱۹۱۴-۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ جایزه صلح به هیچ فرد یا گروهی تعلق نگرفت.
چرا جوایز اعطا نشد؟
در اساسنامه بنیاد نوبل آمده است که: «اگر هیچ یک از آثار در دست بررسی، اهمیتی که در بند اول بیان شده است را به دست نیاورند، پول جایزه باید تا سال بعد محفوظ بماند. اگر حتی پس از آن، جایزه اعطا نشود، مبلغ آن باید به بودجه محدود بنیاد اضافه شود. در طول جنگهای جهانی اول و دوم جوایز نوبل کمتری اعطا شد.
۱۹۱۷ - کمیته بین المللی صلیب سرخ - سوئیس
به خاطر تلاش فراوان برای حفاظت از حقوق بسیاری از زندانیان جنگی در همه طرف های جنگ جهانی اول از جمله حق تماس با خانواده هایشان
۱۹۱۸ - جایزه ای اعطا نشد
۱۹۱۹ - وودرو ویلسون از امریکا
بخاطر نقش مهمش در تاسیس انجمن صلح
۱۹۲۰ - لئون بورژوئیس از فرانسه
بخاطر مشارکت در کنفرانس های سال ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه و تلاش برای ایجاد انجمن صلح به طوری که از او به عنوان پدر معنوی این انجمن یاد می شود.
۱۹۲۱ - هالمر برانتینگ از سوئد و کریستین لنج از نروژ
هالمر بخاطر تلاش در انجمن(جامعه) ملل و لنج بخاطر اولین دبیری کمیته نروژی نوبل و دبیر کلی اتحادیه بین المجالس نوبل صلح گرفتند
۱۹۲۲ - فریتوف نانسن از نروژ
به دلیل تلاشش در کمک رسانی به میلیون ها روسی قحطی زده و تلاش برای آوارگان درگیری ترکیه - یونان
در سالهای۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ جایزه صلح نوبل اعطا نشد
۱۹۲۵ - اوستن چمبرلین از بریتانیا و چارلز جی دائوس
چمبرلین بخاطر تلاش در مورد معاهدات لوکارنو و
۱۹۲۶آریستاید بریاند از فرانسه و گوستاو استرسمان از آلمان
به خاطر تلاش هایشان در مورد معاهدات لوکارنو
۱۹۲۷ - فردیناند بیسون از فرانسه و لودویگ کویده
به خاطر کمک به آشتی فرانسه - آلمان
۱۹۲۸ - جایزه اعطا نشد
۱۹۲۹ - فرانک بی کلاگ از امریکا
به خاطر معاهده کلاگ - برایاند که امضا کنندگان آن توافق کردند تمام درگیری های خود را به وسیله ابزار های صلح آمیز حل کنند
۱۹۳۰ - ناتان سودربلوم از سوئد
به خاطر تلاش برای مشارکت دادن کلیسا ها در صلح و اتحاد جهانی
۱۹۳۱ - جین ادامز و نیکولاس مورای باتلر هر دو از ایالت متحده
آدامز بخاطر تلاش برای اصلاحات اجتماعی و رهبری انجمن بین المللی زنان برای صلح و آزادی و باتلر بخاطر تلاش در خصوص معاهده برایاند - کلگ و نقشش در رهبری جنبش صلح امریکا
۱۹۳۲ - جایزه ای داده نشد.
۱۹۳۳ - نورمن انجل از بریتانیا
برای نوشتن کتاب توهم بزرگ اجرایی و حمایت از اتحادیه ملتها و آموزش صلح در کل
۱۹۳۴ - آرتور هندرسون از بریتانیا
بخاطر تلاشش در اتحادیه ملتها بخصوص بخش خلع سلاح
۱۹۳۵ - کارل فان اوسییتزکی از آلمان
بخاطر مبارزه با تجهییز دوباره آلمان
۱۹۳۶ - کارلوس ساودرا لاماس از آرژانتین
بخاطر میانجیگری برای پایان دادن به جنگ میان پاراگوئه و بولیوی
۱۹۳۷ - رابرت سسیل از بریتانیا
برای تلاشش در اتحادیه ملل
۱۹۳۸ - دفتربین المللی نانسن در امور آوارگان از اتحادیه ملل
برای تلاشش در راه کمک رسانی به آوارگان
در سالهای ۱۹۳۹-۱۹۴۰ - ۱۹۴۱-۱۹۴۲و۱۹۴۳ جایزه صلح نوبل اهدا نشد.
۱۹۴۴ - کمیته بین المللی صلیب سرخ سوئیس
بخاطر تلاش فراوانش در دوران جنگ به نیابت از بشریت
۱۹۴۵ - کوردل هال از امریکا
بخاطر تلاش جهت ایجاد بلوک صلح در قاره امریکا و تلاشش برای سازمان ملل متحد
۱۹۴۶ - «امیلی گرین بالچ» و «جان رالیگ موت» هر دو از امریکا
بالچ استاد تاریخ وجامعه شناسی، رییس بین المللی اتحادیه بین المللی صلح و آزادی زنان و موت رییس شورای بین المللی مبلغین مسیحی و رئیس پیمان جهانی جوانان انجمن های مسیحی بود.
۱۹۴۷ - شورای خدمات دوستی بریتانیا و کمیته خدمات دوستی امریکا
بخاطر همدردی با دیگران و تمایل برای کمک به آنها
۱۹۴۸ - جایزه ای اهدا نشد. زیرا هیچ نامزد زنده ای وجود نداشت. و فقط از گاندی که به تازگی ترور شده بود تقدیر شد.
۱۹۴۹ - لرد بوید اور از انگلیس - پزشک و سیاستمدار
بخاطر ریاست بر شورای ملی صلح واتحادیه جهانی سازمان صلح - مدیر و هماهنگ کننده برجسته و مدیر کل سازمان غذا و کشاورزی
۱۹۵۰ - رالف بونچ از امریکا
استاد دانشگاه هاروارد و کمبریج - میانجی موقت در فلسطین در سال ۱۹۴۸ - یکی از مدیران سازمان ملل متحد
۱۹۵۱ - لئون ژو از فرانسه
رئیس کمیته بین المللی شورای اروپا - نایب رئیس فدراسیون جهانی اتحادیه های بازرگانی - نایب رئیس کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های تجارت آزاد - عضو شورای سازمان جهانی کار - نماینده سازمان ملل
۱۹۵۲ - آلبرت شوایتزر از فرانسه
جراح و مبلغ مسیحی و بنیانگذار بیمارستان لامبارن
۱۹۵۳ - جرج کتلت مارشال از امریکا
رئیس صلیب سرخ امریکا - وزیر سابق دفاع و امور خارجه - موسس مارشال پلن - نماینده سازمان ملل
۱۹۵۴ - کمیساریای عالی پناهندگان - سازمان ملل
سازمان امداد بین المللی که در سال ۱۹۵۲ توسط سازمان ملل تاسیس شد. بخاطر کمک های فراوان به بشریت
در سالهای ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ جایزه صلح نوبل اهدا نشد
۱۹۵۷ - لستر بولز پیرسون از کانادا
وزیر امور خارجه سابق کانادا - رئیس هفتمین مجمع عمومی سازمان ملل - بخاطر نقشش در پایان دادن به درگیری سوئز و حل مسائل خاورمیانه از طریق سازمان ملل
۱۹۵۸ - جورج پی یر از بلژیک
به خاطر رهبری سازمان امداد برای آوارگان - پدر فرقه دومینیکین
۱۹۵۹ - فیلیپ جی نوئل بیکر از بریتانیا
عضو پارلمان و از فعالین برقراری صلح بین المللی
۱۹۶۰ - آلبرت لوتولی از افریقای جنوبی
رئیس کنگره ملی افریقا که از پیش قراولان مبارزه با آپارتاید در افریقای جنوبی بود
۱۹۶۱ - داگ هامارسکیولد از سوئد
دبیر کل سازمان ملل بخاطر تلاشش برای تقویت این سازمان
۱۹۶۲ - لینوس کارل پولینگ از امریکا
بخاطر راه اندازی کمپین مبارزه با آزمایش تسلیحات هسته ای
۱۹۶۳ - کمیته بین المللی صلیب سرخ از سوئیس و اتحادیه انجمن های صلیب سرخ
بخاطر تلاش در راه حفاظت از حقوق بشر در صدمین سال تاسیس این کمیته
۱۹۶۴ - مارتر لوتر کینگ از امریکا
مبارزه برای حقوق شهروندی. اولین فرد در جهان غرب بود که نشان داد بدون خشونت هم می توان مبارزه کرد.
۱۹۶۵ - صندوق کودکان سازمان ملل متحد - یونیسف -
یک سازمان بین المللی کمک رسان - بخاطر حمایت از کودکان جهان
در سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ جایزه ای اهدا نشد
۱۹۶۸ - رنه کاسین از فرانسه
رئیس دادگاه حقوق بشر اروپا
۱۹۶۹ - سازمان جهانی کار - سازمان ملل متحد
۱۹۷۰ - نورمن ای بورلوگ از سازمان ملل
رییس مرکزبین المللی توسعه ذرت وگندم
بخاطر کمکش به انقلاب سبز تاثیرزیادی در تولید غذا در امریکای لاتین و آسیا گذاشت
۱۹۷۱ - ویلی برنت از آلمان غربی
صدر اعظم آلمان فدرال - بخاطر سیاست هایش برای آلمان غربی
۱۹۷۲ - جایزه اهدا نشد
۱۹۷۳ - هنری کسینجر از امریکا و لی دوک تو از ویتنام
بخاطر تلاش در راه توافقنامه پاریس در سال ۱۹۷۳برای آیجاد آتش بس در جنگ ویتنام و بیرون کشیدن نیروهای ارتش امریکا
۱۹۷۴ - سین مک براید از ایرلند و ایساکو ساتو از ژاپن
براید رئیس دفتر بین المللی صلح - رئیس کمیسیون نامیبیا بود
بخاطر علاقه شدیدش به حقوق بشر - هدایت معاهده حقوق بشر اروپا از طریق شورای اروپا - کمک به تاسیس و سپس ریاست عفو بین الملل و دبیر کلی کمیسیون بین المللی حقوقدانان جایزه صلح نوبل گرفت
ساتو نیز بخاطر تلاش برای آشتی بیشتر منطقه ای و رد گزینه هسته ای برای ژاپن نوبل دریافت کرد.
۱۹۷۵ - آندری ساخاروف از شوروی سابق
بخاطر تلاش برای حقوق بشر - خلع سلاح و همکاری بین همه ملل
۱۹۷۶ - بتی ویلیامز از انگلیس و مارید کوریگان از ایرلند
بنیانگذاران جنبش ایرلند شمالی(جنبش صلح ایرلند شمالی)
۱۹۷۷ - سازمان عفو بین الملل از انگلیس
بخاطرمحافظت از حقوق بشر زندانیان
۱۹۷۸ - محمد انور سادات از مصر و مناخیم بگین از رژیم اسرائیل
برای پیمان کمپ دیوید و صلح میان اسرائیل و مصر
۱۹۷۹ - مادر ترزا از هند
موسس امور خیریه مبلغان مسیحی
۱۹۸۰ - آدولف پرز اسکوول از آرژانتین
رهبر حقوق بشر که سازمان حقوق بشر بدون خشونت را برای مبارزه با نطامیان حاکم بر کشورش
۱۹۸۱ - کمیساریای عالی پناهندگان - سازمان ملل
سازمان بین المللی کمک رسان که در سال ۱۹۵۱تاسیس شد –بخاطر کمک شایان به آوارگان
۱۹۸۲ - آلوا میردال از سوئد و آلفونسو گارسیا روبلز از مکزیک
برای تلاش چشمگیرشان در مذاکرات خلع سلاح سازمان ملل که هر دو نقش حیاتی داشتند
۱۹۸۳ - لچ والسا از لهستان
بنیانگذارهمبستگی وفعالیتهای انسان دوستانه - مبارز حقوق بشر
۱۹۸۴ - دسموند توتو از افریقای جنوبی
اسقف ژوهانسبورگ - دبیر کل سابق شورای کلیساهای افریقای جنوبی
۱۹۸۵ - کمیته پزشکان بین المللی برای جلوگیری از جنگ هسته ای
بخاطر اطلاع رسانی درباره تبعات فاجعه بار جنگ اتمی. این کمیته معتقد بود این کار آنها باعثافزایش مخالفت مردم با اشاعه تسلیحات اتمی شده است
۱۹۸۶ - الیه ویزل از امریکا
رئیس کمیسیون هلوکاست از سوی رئیس
۱۹۸۷ - اسکار آریاس از کاستاریکا
بخاطر تلاشش یرای برقراری صلح در امریکای مرکزی. تلاشی که منجر به امضای معاهده صلح در گواتمالا شد.
۱۹۸۸ - نیروهای صلح بان سازمان ملل
بخاطر تلاششان در کمک به تحقق یکی از اصول بنیادین سازمان ملل
۱۹۸۹ - تنزین گیاتسو - چهاردهمین دالایی لاما از تبت
بخاطر مبارزه برای آزادی تبت - مخالفت با استفاده از زور - حمایت از راه حل های مسالمت آمیز مبتنی بر تحمل و احترام متقابلبرای حفظ میراثتاریخی و فرهنگی مردمش
۱۹۹۰ - میخاییل گورباچف از شوروی سابق
رئیس جمهور شوروی سابق - بخاطر نقش برجسته اش در فرایند صلحی که امروزه مشخصه اصلی بخش های مهمی از جامعه بین الملل است
۱۹۹۱ - آنگ سان سوکی از برمه
برای مبارزه مسالمت آمیزش در جهت دموکراسی و حقوق بشر
۱۹۹۲ - ریگوبرتا منچو از گواتمالا
بخاطر تلاشش برای عدالت اجتماعی و آشتی قومی - فرهنگی بر پایه احترام به حقوق بومیان
۱۹۹۳ - نلسون ماندلا و فردریک ویلیام دو کلرک هر دو از افریقای جنوبی
بخاطر تلاششان برای پایان مسالمت آمیز رژیم آپارتاید و بنیانگذاری اساس افریقای جنوبی دموکراتیک
۱۹۹۴ - یاسر عرفات از فلسطین - اسحاق رابین و شیمون پرز از رژیم اسراییل
تلاش برای ایجاد صلح م انعقاد معاهده سیاسی که فرصت هایی را برای تحولات جدید در خاورمیانه فراهم کرد
۱۹۹۵ - ژوزف روتبلت از انگلیس و «کنفرانسهای پوگواش در مورد علوم و امور جهانی از کانادا»
تلاش برای ازبین بردن نقش تسلیحات هسته ای در سیاستهای بین المللی و نابودی این تسلیحات
۱۹۹۶ - کارلوس فلیپ زیمنس بلو و خوزه راموس هورتا هر دو از تیمور شرقی
بلو بخاطر تلاششان برای یافتن راه حل صلح آمیز و عادلانه برای خاتمه درگیری درتیمور شرقی
۱۹۹۷ - جودی ویلیامز از امریکا و کمپین بین المللی برای ممنوعیت استفاده از مین از سوئیس
بابت تلاش در ممنوعیت مین گذاری و پاکسازی مین های ضد نفر
۱۹۹۸ - جان هوم از ایرلند و دیوید تریمبل از انگلیس
بخاطر تلاششان برای یافتن راه حلی مسالمت آمیز برای درگیری در ایرلند
۱۹۹۹ - انجمن پزشکان سانس فرانتیرز از سوئیس
بخاطر تقدیر از تلاش های بشردوستانه این سازمان در چندین قاره
۲۰۰۰ - کیم دائه –جونگ از کره جنوبی
بخاطر تلاشش در راه دموکراسی و حقوق بشردر کره جنوبی ودر مجموع در آسیای شرقی و بخصوص برای صلح با کره شمالی
۲۰۰۱ - سازمان ملل متحد و کوفی عنان از غنا
بخاطر تلاششان برای ایجادی جهانی آرامتر
۲۰۰۲ - جیمی کارتر از امریکا
بخاطر تلاشش برای یافتن راه حل های مسالمت آمیز برای مناقشات بین المللی - برای پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر و ارتقا ئ توسعه اقتصادی و اجتماعی
۲۰۰۳ - شیرین عبادی
۲۰۰۴ - وانگاری موتا ماتای از کنیا
بخاطر کمک او به توسعه پایدار، دموکراسی و حقوق بشر
۲۰۰۵ - کوفی عنان و محمد البرادعی از مصر و آژانس بین المللی انرژی اتمی
بخاطر تلاششان برای ممانعت از به کار گرفته شدن انرژی هسته ای برای اهداف نظامی و تضمین این که انرژی صلح آمیز هسته ای به ایمن ترین شکل ممکن استفاده می شود.
۲۰۰۶ - محمد یونس از بنگلادش
برای پیشبرد فرصت های اقتصادی و اجتماعی برای فقرا بخصوص زنان
۲۰۰۷ - گرامین بانک گروه(پنل) بین دولتی برای تغیرات اقلیمی از سازمان ملل و ال گور از امریکا
بخاطر تلاششان در جهت اطلاع رسانی در خصوص تغییرات اقلیمی صورت گرفته به دست بشر و بنیان نهادن اصولی برای مبارزه با چنین تغییراتی
۲۰۰۸ - مارتی اهتیساری از فنلاند
برای تلاشش در چند قاره و در طول بیش از ۳۰ سال برای حل مناقشات بین المللی
۲۰۰۹ - باراک اوباما از امریکا
برای تلاشش در جهت تقویت دیپلماسی بین المللی و همکاری بین مردم
۲۰۱۰ - لیو شیائوبو از چین
بخاطر مبارزات مسالمت آمیز طولانی در راه حقوق بشر در چین
۲۰۱۱ - الن جانسون سیرلیف رئیس جمهور لیبریا - لیماه گبوویی ازلیبریا و توکل کرمان از یمن
بخاطر مبارزات مسالمت آمیزشان در راه امنییت زنان و در راه حقوق زنان جهت مشارکت در فعالییت های صلح طلبانه
۲۰۱۲ - اتحادیه اروپا
برای شش دهه کمک به صلح و آشتی، دموکراسی و حقوق بشر در اروپا
۲۰۱۳ - سازمان منع تسلیحات شیمیایی
به دلیل تلاش فوقالعاده سازمان منع تسلیحات شیمیایی این جایزه با هدف کمک به روند امحای تسلیحات شیمیایی در سوریه و دیگر نقاط دنیا به این سازمان اهدا شده است
