عضو پارلمان انگلیس با الشرق الاوسط:
تنش بین آمریکا و اروپا برسر برقراری روابط تجاری باایران
عضو پارلمان بریتانیا: برای بازگشایی سفارت در تهران ضرب الاجل شش ماهه تعیین شده است.
جرمی کوربین، کهنه سرباز چپ گرای عضو پارلمان بریتانیا از سال ۱۹۸۳ تاکنون به عنوان نماینده به نیابت از حزب کارگر فعالیت میکند.
به گزارشافکارنیوزبه نقل از الشرق الاوسط؛ کوربین پس از بازگشت خود از این سفر از دیدگاه خود درباره ایران، دیدگاههایش درباره آینده روابط ایران با بریتانیا و ایالات متحده، جنجال بین المللی بر سر مسئله هستهای ایران و همچنین نظرش را درباره چشمانداز اصلاحات سیاسی در جمهوری اسلامی ایران گفت.
برداشت کلی شما از ایران طی این سفر چهار روزهتان به تهران چه بود؟
جرمی کوربین: هیئت ما متشکل از نمایندههای تمامی احزاب پارلمان بود، یعنی هم از اعضای حزب کارگر و هم حزب محافظهکار. مواضع سیاسی ما در بریتانیا با هم متفاوت است و حتی دیدگاههایمان نسبت به مسئله ایران هم با هم فرق دارد، اما همه ما متوفق الاقول خواهان بهبودی روابط میان بریتانیا و ایران هستیم و به همین دلیل پس از دیدارمان به کمیته انتخابی مربوط به امور خارجه - که متعلق به خانه عوام بریتانیا است - گزارشی کلی از این دیدار ارائه میدهیم.
من هرگز پیش از این به ایران یا تهران سفر نکرده بودم، بنابراین این سفر برایم واقعا لذتبخش بود. من همیشه دوست داشتم به این کشور بروم بنابراین این سفر برایم خیلی خوب بود. قدرت و اهمیت تهران به عنوان پایتختی بسیار مهم واقعا من را تحت تاثیر قرار داد و مجلس هم با آن دکوراسیون اعجاب انگیز و تاریخچهاش واقعا اعجاب انگیز بود. ما به سفارت بریتانیا هم رفتیم و پا به اتاق غذاخوری گذاشتیم که روزی چرچیل، استالین و روزولت در آن شام خورده بودند. یک لوح برنجی روی دیوار اتاق غذاخوری بود که چیدمان آن را نشان میداد و واقعا جالب بود. البته که این ساختمان در حال حاضر بسته است.
ضرب المثلی در زبان فارسی وجود دارد که اشارهای به این عقیده جمعی در ایران دارد که انگلیسیها در امور داخلی ایران دخالت میکنند یا به زبان عامیانه میگویند «کار کار انگلیسی است.» آیا شما طی سفرتان چیزی در این باره شنیدید؟
پاسخ: من متوجه این دیدگاه در ذهن کسانی که در پارلمان ملاقات کردیم، شدیم. به نظرم چه بریتانیا در انقلاب ۱۹۷۹ دست داشته چه نه، این موضوع واقعا جای بحثدارد. چیزی که جای شک دارد این است که اشغال شوروی و بریتانیا در زمان جنگ جهانی دوم به طور کامل در سال ۱۹۴۶ به پایان نرسید. مسئله کردها هم در سال ۱۹۴۶ حل نشد و هنوز هم نشده است. شاه با کودتای سال ۱۹۵۲ روس کار آمد - حکومتی بسیار قدرتمند و حامی و تحت حمایت غرب که از بسیاری جهات سکولار بود و نسبتا حقوق بشر را هم نقض میکرد و همین در نهایت منجر به واکنش مردمی شد.
اما آیا بریتانیا انقلاب ۱۹۷۹ را سازماندهی کرد؟ شک دارم. اما فکر میکنم که مشارکت در جریانات سال ۱۹۵۲ سرآغاز زنجیرهای از رویدادهای سیاسی بود که ما را از یک موضع افراطی به موضعی کاملا متفاوت رساند. بنابراین، بله از این منظر بریتانیا مشارکت داشت.
پرسش: شما به ایرانیهایی که هنوز معتقدند بریتانیا در تمام مسایل سیاسی ایران دست دارد و از دولت فعلی راضی نیستند، چه چیز برای گفتن دارید؟
پاسخ: من یک انترناسیونالیست هستم و کاملا مخالف امپریالیسم بریتانیایی و امپریالیسم هر کشور دیگری. من کاملا میفهمم که چرا مردم از مشارکت بریتانیا و مداخلههایش در کل منطقه عصبانی هستند؛ من کاملا همه اینها را میفهمم. من میخواهم شاهد روابط عادی باشم، میخواهم شاهد توسعه جامعهای آزاد و دموکراتیک در ایران باشم و تمام کسانی را که پای اتحادیه تجاری و حقوق کارگران و حقوق بشر در ایران ایستادهاند و برایش فعالیت میکنند، تحسین میکنم. به نظرم فقط مذاکره است که میتواند در این راه مثمر ثمر باشد.
پرسش: فکر میکنید رابطه ایران و بریتانیا از سر گرفته میشود؟ فکر میکنید گام بعدی در این مسیر چه خواهد بود؟
پاسخ: خب این اتفاق همین حالا هم رخ داده است. ما در حال حاضر در کشورهای هم کاردار داریم که البته در خاک کشورهایمان سکونت ندارند؛ ما امکان از سرگیری سریع فعالیتها و معاملات را داریم که خب قاعدتا به سفر و تجارت کمک خواهد کرد. نظام بانکی هم تحت تاثیر این مذاکرات قرار خواهد گرفت؛ به این طریق که بانکی وجود خواهد داشت که مردم از طریق آن از ایران پول ارسال یا دریافت کنند. این مشکلی است که جوامع دور از وطن با آن مواجه هستند.
۳۰۰ هزار نفر در بریتانیا زندگی میکنند که ملیت یا پیشینه ایرانی دارند. همه ملیت ایرانی ندارند، اما عدهای هستند که ارتباطات فامیلی ایرانی دارند. این افراد باید حق داشتن رابطهای عادی با خانواده خود را دارا باشند. بنابراین من واقعا در این خصوص احساس مسئولیت میکنم.
پرسش: آیا شما اطلاعاتی درباره وضعیت مذاکره در خصوص بازگشایی سفارت بریتانیا در تهران دارید؟
پاسخ: آنها در حال مذاکره برای بازگشایی سفارت بریتانیا در تهران هستند. اجازه صدور دوباره ویزا مهمتر است. صدور اجازه سفر به ایران و تجارت از این کشور مسئله مهمتری است. در منطقهای که من نمایندهاش هستم، ایرانیان زیادی زندگی میکنند که واقعا دوست دارند به راحتی بتوانند به ایران سفر کنند.
پرسش: آیا تاریخی برای مذاکره درباره بازگشایی سفارت تعیین شده؟
پاسخ: من نمیتوانم برای آن تاریخی تعیین کنم، اما به سرعت پیش میرویم و امیدوارم که بتوانیم تا تابستان به این مسئله بپردازیم. ضرب الاجل شش ماهه برای مذاکرات تعیین شده که فکر کنم اوایل ژوئیه باشد. ما هیئتی از نمایندگان مجلس را دعوت کردهایم که به بریتانیا بیایند و آنها هم دعوت ما را پذیرفتهاند.
پرسش: برخی کشورهای اروپایی هیئتهای تجاری به ایران فرستادهاند، اما بریتانیا هنوز این کار نکرده و در عین حال ایالات متحده دارد به کشورهای اروپایی فشار وارد میکند که هیچ توافقنامه تجاری با ایران امضا نکند. موضع شما در قبال این مسئله چیست و موضع بریتانیا به نظر شما چه باید باشد؟
پاسخ: این نکته بسیار جالبی است چرا که ایالات متحده مسئولیت تجارت بین المللی را بر عهده خودش گرفته است. نگاهی به قوانین تجارت با کوبا و سیاست تحریمی برای ایران بیندازید. من میبینم که تنش زیادی بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده بر سر روابطشان با ایران به وجود آمده. استراتژی اتحادیه اروپا و ایالات متحده در قبال مسئله هستهای ایران متفاوت خواهد بود، چرا که اروپا واقعا خواهان برقراری روابط تجاری با ایران است. پرواز ما در مسیر رفت و برگشت از ایران که از فرانکفورت صورت گرفت، پر از تجار آلمانی بود که برای ازسرگیری روابط تجاری رهسپار ایران بودند.
پرسش: آیا بریتانیا هم هیئتی برای ازسرگیری روابط تجاری به ایران خواهد فرستاد؟
پاسخ: خب این مسئله مورد بحثاست. بریتانیا به اندازهای که باید در این زمینه فعال باشد، نیست. بریتانیا زمانی یکی از شرکای تجاری مهم ایران بود و به نظر من روابط تجاری بریتانیا با ایران توسعه خواهد یافت. بدون شک محصولات و کالاهایی زیادی هستند که میتوان از ایران وارد کرد و همین طور کالاهایی که میتوان به ایران صادر کرد؛ به خصوص ماشینآلات مربوط به صنعت نفت.
پرسش: برخی از مقامات عالیرتبه ایران میگویند که ایران به خاطر فشار غرب بر سر مسئله هستهای به سمت روسها و چینیها کشیده شده. به نظر شما چگونه میشود این فرآیند را معکوس کرد؟
پاسخ: به نظر من آن مقامات درست میگویند؛ آماری که من دریافت کردهام که نشان میدهد تجارت ایران با چین در دروه تحریمها ۱۵ برابر افزایش یافته است. شاید این رقم اغراقآمیز باشد، اما به هر حال آمارها نشان میدهد که معاملات تجاری واقعا افزایش یافته. این در حالی است که روابط تجاری اروپا با ایران کاهش زیادی داشته است و ایالات متحده هم که اصلا رابطه تجاری با ایران ندارد. اتفاقی که رخ داده، این است که ایران نفوذ چین و روسیه را در منطقه افزایش داده و از هر گونه روابط معمولی با سایر کشورهای جهان کاسته است. من میخواهم ایران به خاطر تاریخ و وضعیت فعلیاش مورد احترام
واقع شود و روابط تجاری عادی داشته باشد؛ که این مهم با مذاکره بر سر حقوق مدنی و حقوق بشر، حفاظت از محیط زیست و سایر مسایلی که تمام دنیا با آن مواجه هستند و باید برای آن اهمیت قائل شود، به تحقق خواهد پیوست.
و من میخواهم شاهد امضای توافقنامهای باشم که یک بار برای همیشه به این مسئله که ایران میتواند اوارنیوم غنیشده را در راستای رسیدن به سلاح هستهای توسعه دهد، خاتمه دهد. اورانیوم ۵ درصد به این معنی است که هیچ سلاحی در کار نیست و همچنین به این معنی است باید به جای تمرکز روی مسئله هستهای ایران به مسئله وجود منطقهای آزاد برای تولید سلاح کشتار جمعی در خاورمیانه رسیدگی کرد که البته شامل حال اسرائیل هم میشود.
من سال گذشته در نشست پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای حضور داشتم. اتحادیه عرب، مصر، عربستان سعودی و شماری از کشورهای دیگر تهدید کردند که اگر کنفرانسی بر سر مسئله خاورمیانه برگزار نشود، این نشست را ترک خواهد کرد. آنها میگویند: «چگونه است که اسرائیل در حال توسعه سلاح هستهای است و باقی کشورهای منطقه اجازه انجام چنین کاری را ندارند؟» خطر گسترش سلاح هستهای وجود دارد و این یکی از مسایلی بود که سال گذشته مطرح شد.
پرسش: به عنوان یک سیاستمدار، شما به دولت ایران اعتماد دارید؟
پاسخ: این پرسش خوبی است. اصلا من به هیچ دولتی اعتماد دارم یا نه. آنها پرسش پاسخهای ما را دادند. با ما ملاقات کردند. خواهان روابط بهتری با غرب هستند و به نظر من برقراری این روابط به نفع همه خواهد بود. بدون شک، سخنرانیهای رییس جمهوری جدید ایران در صحن سازمان ملل با آنچه در گذشته رخ داده بود، متفاوت بود. مذاکراتی که بر سر مسئله هستهای صورت گرفته است و تاکنون خوب پیش رفته و این طور که به نظر میرسد همچنان هم خوب پیش میرود. در نهایت هم توافقنامهای وجود دارد که قرار است ظرف شش ماه آینده به نتیجه نهایی برسد. چنین چیزی دو سال پیش اصلا امکان پذیر نبود. اگر بریتانیا و ایالات
متحده در جنگ سوریه دخالت کرده بودند، فکر نمیکنم هیچ یک از اتفاقات رخ میداد.