رهبر پلنگهای سیاه آمریکا اعدام میشود
یکی از مسئولین کمپین حمایت از آزادی مومیاابوجمال با اشاره به صدور حکم خبرنگار سیاه پوست آمریکایی گفت: محکوم شدن او به اعدام بازتابی از نژادپرستی موجود در درون تمامِ ساختارهای ایالات متحده است.
به گزارش فارس، "سوزان راس " از مسئولين كمپين آزادي خبرنگار سياه پوست آمريكايي محكوم به اعدام ، در گفتگوي با خبرنگار فارس به بيان ديدگاههاي خود در خصوص نژادپرستي، وضعيت سياهپوستان در آمريكا و اعمال فشارها و محدوديتها عليه رهبران سياهپوستان و صدور حكم اعدام "موميا ابوجمال " توسط دستگاه قضايي ايالات متحده ميپردازد.
فارس: اگر موافق باشید در ابتدا برای آشنایی بیشتر خوانندگان خودتان رو معرفی بفرمایید و در خصوص همکاریهای خود با " مومیا ابو جمال " توضیحاتی ارائه دهید.
سوزان راس: خب. من در گذشته و از سال ۱۹۹۰ در ائتلاف آزادی مومیا فعالیت میکردم. از حدود سال ۲۰۰۰ عضو هیئت مدیره ائتلاف آزادی مومیا ابوجمال در نیویورک بودم و همچنین یک سخنگوی بینالمللی برای مومیا ابو جمال بوده و هستم؛ گروهی که بنیان آن در فیلادلفیا است. من نمایندگی این گروه ملی را در عرصه بینالمللی به عهده دارم. مثلاً وقتی که به کنفرانسی بینالمللی در الجزایر رفتم - در اواخر نوامبر کنفرانسی علیه جنگ و استعمار در آنجا تشکیل شده بود و من در آن کنفرانس شرکت کردم - به عنوان سخنگوی بینالمللی این سازمانِ ملی برای شرکتکنندهها در کنفرانس سخنرانی کردم.
من یک متخصص روانشناسی بالینی هستم. ضمن اینکه با کوبا، السالوادور و البته ویتنام در طول این سالها فعالیتهای بینالمللی انفرادی داشتهام. همچنین در مبارزه با نژادپرستی، به ویژه در مؤسسههای نیویورک، بسیار فعال بودهام.
فارس: چگونه شد که وارد ماجرای ابوجمال شدید؟
* حکم اعدام ابوجمال بازتابی از نژادپرستی در آمریکاست
سوزان راس: البته باید توضیح بدهم که وقتی میگویم که در مؤسسههای نیویورک، علیه نژادپرستی فعالیت کردهام، به این دلیل بود که در آنجا به عنوان استاد دانشگاه و یا روانشناس در مدارس کار میکردم. بخش عمده زندگی حرفهای من در مؤسسههای نیویورک سپری شد. من سالهای بسیاری در دانشگاه تدریس کردم؛ سالهای زیادی در نظام آموزشی مدارس بودم؛ من خودم یک سفیدپوست هستم؛ اما در حد توان خودم به عنوان یک فرد سفیدپوست در اکثر لحظات زندگی سیاسیام در این مبارزه شرکت کردهام؛ هرچند روی کاغذ، بقیه لحظات عمرم نیز وقف مبارزه عملی با نژادپرستی شده است. این مبارزهها بخش
مهمی از زندگی سیاسی من بوده است و بخش مهمی از دلیل وارد شدن من به پرونده مومیا. مومیا یک فرد سیاهپوست است و محکوم شدن او به اعدام، بازتابی از نژادپرستی موجود در درون تمامِ ساختارهای ایالات متحده بود؛ همچنین، از جمله دلائل دیگری که مرا به سمت این فعالیت کشاند این بود که حتی تصور اینکه بخواهند مومیا را اعدام کنند هم برایم بینهایت ناگوار بود. در سال ۱۹۹۵ چیزی نمانده بود که این اتفاق بیفتد. تا پیش از این تاریخ نیز من کاملاً در این جنبش شرکت داشتم. یکی از موضوعاتی که من در مورد این جنبش دوست دارم و باعثشده در تمام این سالها به آن وفادار بمانم، این است که
پایهگذار این جنبش، یک سازمان متشکلِ از سیاهپوستان و همچنین فعالانِ سیاهپوست است و سیاهپوستان بر آن حاکم بودهاند. اما همه این رهبری را به رسمیت نمیشناسد؛ یعنی همه تمایل ندارند که آنها رهبرشان باشند، منظورم از میان افرادی است که از مومیا حمایت میکنند. این افراد در بسیاری از مواقع گفتهاند که ترجیح میدهند شخص دیگری رهبری این جنبش را بر عهده بگیرد و مایل نیستند که از این گروهِ به خصوص پشتیبانی کنند؛ اما من در تمام مدتی که در فعالیتهای این جنبش شرکت داشتهام، همواره رهبران آن را حقیقتاً به رسمیت شناختهام. هرچند من خود نیز نقش مهمی در این جنبش بازی
میکنم و دوست ندارم نقش خودم را نادیده بگیرم؛ اما کاملاً رهبری سیاسی و رهبری معنوی این جنبش را درک میکنم. نمیخواهم ماورائی سخن بگویم؛ اما منظورم از معنوی این است که ارزشها در این جنبش بسیار عمیق هستند. من در بسیاری از جنبشهای درون ایالات متحده شرکت داشتهام؛ اما در این جنبش احساس عشق، شور انقلابی، احترام به مردم و انسان موج میزند که ما این همه را مدیون رهبری جنبش هستیم. این ارزشها برای من به عنوان کسی که به انقلاب در این جهان معتقد است، بسیار مهم هستند.[در واقع] این ارزشها، جنبشهایی را تشکیل دادهاند که برای من بسیار مهم هستند. فرد دیگری به نام "
بوکاری " هم هست که ائتلاف آزادی مومیا را در نیویورک بنا نهاد. او بنیانگذار اصلی این ائتلاف و رهبر آن بود. من به وسیله او وارد این جنبش شدم. وقتی میگویم من به به وسیله او وارد این جنبش شدم منظورم این است که او باعثشد از این جنبش اطلاع پیدا کنم. او فردی بود که مثل من شیفته رهبری این جنبش بود. او رهبر سابق حزب " پلنگ سیاه " و عضو سابق گروه ارتش آزادیبخش سیاهان بود. خودش ۱۲ سال در زندان به سر برده و دو بار فرار کرده بود؛ اما دوباره دستگیر و به زندان برگردانده شده بود.
* پلیس آمریکا سیاهپوستان جوان را میکشد
فارس: امکان دارد کمی در مورد حزب پلنگ سیاه توضیح بدهید که چه فعالیتهایی انجام میدهد؟
سوزان راس: بله. البته مومیا، از دو جنبشِ حزب پلنگ سیاه و یک سازمان دیگر به وجود آمده است. مومیا کتاب شگفتانگیزی به نام " ما آزادی میخواهیم " نوشته است که شامل تئوریهای او در مورد حزب پلنگ سیاه است. حزب پلنگ سیاه یک حزب جوان فعال بود که در دههی ۶۰ در کالیفرنیا تأسیس شد. آنها در اینجا بود که شروع به فعالیت کردند. زیرا پلیس، سیاهپوستان جوان را میکشت، همانطور که امروزه این کار را میکند. افراد این حزب به طرز بسیار جدی اعلام کردند که حق دفاع از خود و حمل اسلحه را دارند. در یک کنفرانس مطبوعاتی بسیار مؤثر در پایتخت ایالت کالیفرنیا حضور پیدا کرد، جایی که
سیاهپوستان اسلحه حمل میکردند، که البته قانونی بود؛ چرا که حمل اسلحه در ایالت کالیفرنیا آزاد است. در آن زمان، بسیار تلاش میکردند تا این قانون را تغییر بدهند. نمیدانم الان وضعیت چگونه است؛ اما در آن زمان کاملاً آزاد و قانونی بود. این سیاهپوستان جوان و فعال و برخی از زنان سیاهپوست به این ترتیب در صحنه حاضر شدند. آنچه این افراد بعدها انجام دادند، به جای شرکت در مبارزه مسلحانه، مبارزه در راه حقوق مردم بود.
* تأثیرگذاری فوقالعاده و دائمی " برنامه صبحانه " بر سیاستهای ایالات متحده
مهمترین برنامهای که سیاستهای ایالات متحده را برای همیشه تحت تأثیر قرار داد، برنامهی " صبحانه " بود. این افراد، برنامهای ۱۰ گانه داشتند که بر حقوق سیاهپوستان تأکید میکرد: مثل حق تصمیمگیری مستقل برای خود و حقوق دیگری که ده بند مهم را تشکیل میدادند. یکی از بندها این بود که سیاهان " حق زندگی کردن " دارند و غذا برای آنها بسیار ضروری بود و همچنین حق تحصیل. آنها درخواست کردند که بچههای سیاهپوستان باید به مدرسه بروند و در آنجا صبحانه بخورند؛ چرا که یا در خانههایشان پول کافی برای تهیه صبحانه نداشتند و یا نمیتوانستند صبحانه مناسبی تهیه کنند و این
مسلماً بر کیفیت یادگیری بچهها در مدرسه تأثیر میگذاشت. بنابراین سیاهپوستان این برنامه را پایهگذاری کردند که به موجب آن هر روز صبح در کلیساها، مراکز اجتماع، و انجمنها به آنان صبحانه مجانی تعلق میگرفت؛ در سرتاسر منطقه.
*حزب پلنگ سیاه فعالیت مسلحانه نداشت
فارس: آیا برنامه صبحانه تنها برای سیاهپوستان بود؟
سوزان راس: بله برای سیاهپوستان بود و این مطلب چنان گسترده شد که تمام کشور را فرا گرفت. این برنامه، همانطور که بسیاری از مردم میگویند، به مهمترین برنامهای تبدیل شد که حزب پلنگ سیاه اجرا کرد. هرچند این افراد با حضور مسلحانه شناخته شدند، کار اصلی که آنها انجام دادند، قطعاً مبارزه مسلحانه نبود. آنان در مبارزه مسلحانه شرکت نکردند. تنها در آخرین مراحل بود که بعضی از افراد این حزب به مسائل دفاع شخصی روی آوردند، و این به این دلیل بود که دولت تلاش میکرد آنها را دستگیر کرده و به قتل برساند؛ در مدت سالهای بسیارِ فعالیت مخفیانه این حزب، صدها هزار جوان فعال
سیاهپوست به آن پیوستند. این جوانان یا با کمک خدمتکارها صبحانه تهیه کردند و یا به مدیریت توزیع خوراک کمک کردند و این تبدیل به فعالیت اصلی حزب شد. اگر امروزه با افراد این حزب صحبت کنید و از آنها بپرسید که در حزب چه فعالیتی داشتند، خواهند گفت که: " من مسئول برنامه صبحانه در " نیو هیوِن " در ایالت " کنتیکت " بودم. " " من مسئول برنامه صبحانه در کالیفرنیا بودم " یا سانفرانسیسکو و یا جاهای دیگر.
*دولت آمریکا این حزب را متلاشی کرد
فارس: این حزب الان چه فعالیتهایی انجام میدهد؟ اصلاً آیا این حزب هنوز هم وجود دارد؟
سوزان راس: خیر. حزب پلنگ سیاه به وسیله دولت و اختلافات داخلی که باز هم خود دولت در آن به وجود آورد، از بین رفت. دولت برنامهای ضد جاسوسی را مشهور به " کینتلپرو " اجرا کرد و…
فارس: " کینتلپرو "؟
سوزان راس: " کینتلپرو " مخفف اصطلاح " برنامه ضد جاسوسی " است.
فارس: دولت آمریکا چرا اقدام به متلاشی کردن این حزب کرد؟
سوزان راس: این برنامه، برنامهی ضد جاسوسی ثبت شده و بسیار مشهوری است که به وسیله " جی ادگار هووِر " پایهریزی و با همکاری FBI و پلیسِ سرتاسر ایالات متحده انجام شد. هدف اصلی آنان جلوگیری از ظهور یک مسیحای سیاهپوست بود.
*دولت آمریکا میخواهد سیاهپوستان رهبری کاریزماتیک نداشته باشند
فارس: بنابراین اعدام ابوجمال به معنای اعدام مقاومت سیاهان است.
سوزان راس: دقیقاً. ما معتقدیم اعدام مومیا بخشی از نقشه اصلی جی ادگار هوور است تا دولت مطمئن شود که هرگز رهبری کاریزماتیک و جذاب دیگری برای سیاهپوستان به وجود نخواهد آمد. افراد دولت دیدند که " مالکوم ایکس " چه کرد، آنها دیدند که " مارتین لوتر کینگ " چه کرد. آنان مردم را دعوت به قیام کردند.
* اوباما بخشی از سیستم امپریالیسم است
فارس: معذرت میخواهم. رهبری آمریکا الان به دست آقای اوباما است که خود یک فرد سیاهپوست است. در این مورد نظرتان چیست؟
سوزان راس: آقای اوباما عضو سابق حزب پلنگ سیاه نبوده است.
فارس: نه. نه. منظورم این است که او نماینده جامعه سیاهپوستان و در حال حاضر رئیس جمهور آمریکا است.
سوزان راس: آقای اوباما بخشی از امپریالیسمِ تغییر شکل یافته ایالات متحده است. به نظر من، جهانخواری آمریکا میتواند با نقابهای گوناگون ظاهر شود؛ میتوانید افرادی با رنگهای مختلف را در رأس قدرت(امپراتوری) قرار دهید تا به این وسیله بر جهان حکومت کنید.
*مومیا از ۱۴ سالگی تحت نظر بود
زمانی که سازمان ضد جاسوسی آمریکا مومیا را تحت نظر گرفت، او ۱۴ سال داشت. ما شواهدی از FBI در دست داریم مبنی بر اینکه تحت نظر بودن مومیا به زمان ۱۴ سالگی وی بر میگردد و این در حالی بود که تا آن موقع هیچگونه جرم یا اتهامی علیه مومیا مطرح نشده بود. یعنی او تا آن موقع هنوز شروع به همکاری با حزب پلنگ سیاه نکرده بود؛ وقتی مومیا همکاریاش با این حزب را آغاز کرد، ۴۰ ساله بود. مومیا هنگامیکه در مدرسه بود، دانشآموز بسیار خوبی بود. او بچه بسیار خوشرفتاری بود و حتی در مدرسه نیز مشکلی به وجود نیاورده بود. اما آنها به دنبال جوانانی بودند که بسیار مقید و پرشور باشند؛
افرادی که از نظر آنها استعداد و پتانسیل به عهده گرفتن رهبری چنین احزابی را داشته باشند. مومیا جوانی بسیار باهوش بود که در مقابل " جورج والاس " ایستادگی کرده و تظاهراتهایی علیه وی به راه انداخته بود. جورج والاس یکی از استانداران سرشناس و نژادپرست ایالت " آلاباما " در سال ۱۹۶۸ بود. بسیاری از نژادپرستان سفیدپوست اعضای حزب دموکرات در جنوب، معتقد بودند که حزب دموکرات در اعطای آزادی به سیاهپوستان راه افراط در پیش گرفته است. در سال ۱۹۶۸، این سفیدپوستان نژادپرست معتقد بودند که افرادی همچون " جانسون " و " هامفری " به اندازه کافی نیرومند نیستند تا از سنتهای
نژادپرستانه ایالات متحده حمایت کنند. به همین علت، این افراد، حزب را ترک کرده و کاندیدای سومی را برای خود در نظر گرفتند. این نامزد سوم، " جورج والاس " بود. فردی که با هرگونه حضور سفیدپوستان و سیاهپوستان در کنار هم در مناطق جنوبی مخالفت میکرد و گفته بود که خود شخصاً در مقابل مدارس خواهد ایستاد تا دانشآموز سیاهپوستی وارد مدرسه سفیدپوستان نشوند. مومیا به عنوان یک نوجوان ۱۴ ساله میخواست هر کجا که جورج والاس حضور پیدا میکرد، با او مخالف کند؛ چرا که حتی بچهها هم از اقدامات جورج والاس اطلاع داشتند. زمانیکه مومیا وارد جمعیتی از طرفداران جورج والاس میشد
که طبیعتاً اکثریت آنان را سفیدپوستان تشکیل میدادند، جمعیت، هرچند مومیا بچهای بیش نبود، به او حمله میکردند. مومیا که در آن زمان خام و بیتجربه بود، فریاد میزد: " پلیس! پلیس! " مأموران پلیس هم به جمعیت اضافه میشدند و آنها هم او را کتک میزدند. مومیا اظهار کرده بود که ضرب و شتم من توسط پلیس باعثشد من به عضویت حزب پلنگ سیاه در بیایم. این موضوع باعثشد او خیلی سریع پی ببرد که حتی پلیس هم حامی سیاهان نیست و این درس خوبی برایش بهحساب میآمد. بنابراین او فعالیتش را شروع کرد و در سن ۱۶ سالگی مسئولیت نویسندگی در روزنامه پلنگ سیاه در کالیفرنیا را بهعهده گرفت. او
نوجوان بسیار با استعدادی بود. میتوانست به خوبی بخواند و بنویسد و به این ترتیب بود که نقشی در حزب پیدا کرد.
فارس: ممنون؛ در این مصاحبه مطالب بسیارِ جدیدی بیان شد و شما مشخص کردید که چرا دستگاه قضایی ایالات متحده اصرار داشت مومیا ابوجمال اعدام شود. وضعیت سیاهپوستان در ایالات متحده در حال حاضر چگونه است؟ آیا هنوز هم نژادپرستی در ایالت متحده وجود دارد یا خیر؟
* ایالات متحده بالاترین آمار تعداد زندانیان را در سرتاسر دنیا دارد
سوزان راس: در این مورد باید بگویم وضعیت سیاهان در حال حاضر از این قرار است: بیکاری در سطح بسیار بسیار گسترده. فقر بسیار شدید؛ و بدتر از همه، تعداد بسیار زیاد زندانیان، غیر قابل باور است که ایالات متحده بالاترین آمار تعداد زندانیان را در سرتاسر دنیا دارد. بیش از سه هزار نفر در زندانهای ایالات متحده منتظر رسیدن موعد اعدامشان هستند و اغلب آنان سیاهپوست هستند. بنابراین " تغییرِ بزرگ " این است که هرچند سیاهپوستان همواره در ایالات متحده فقیر بوده و از لحاظ تحصیل و مسکن وضع نامناسبی داشتهاند و با مسائل دیگری از این قبیل دستوپنجه نرم کردهاند، امروزه، به همه
اینها، آمار بالای زندانیها هم اضافه شده است. به زندان رفتن سیاهان تکاندهنده است. تعداد زندانیان اکنون حدود هفت برابرِ تعداد زندانیان در دههی ۶۰ و یا اویل دههی ۷۰ است. در طول ۳۰ سال، جمعیت زندانیان ۷ برابر شده است. اخیراً کتاب جدیدی منتشر شده است، که نام نویسنده آن " میشل الکساندر " است. این کتاب همه را به اظهارنظر واداشته و یک " جیم کرو " دیگر به وجود آورده است. کتاب، تحلیلی است بر اینکه چگونه نظام زندانها جایگزین نظام بردهداری شده است. چرا که در زندان، اجازه دارند با زندانیان همانند برده رفتار کنند. زندانیها مجبور هستند برای هیچ، کار کنند. به آنها
دستور داده میشود که چه باید بکنند. زندانیها حقوق نمیگیرند اما باز هم مجبور هستند کار کنند و مسائلی از این قبیل. به هر حال این کتاب، تحلیلِ بسیار طولانی و پیچیدهای است و من نمیخواهم در این جا هم مطالب کتاب را به صورت خلاصه بیان کنم؛ اما نویسنده در این کتاب تلاش میکند مسئله افزایش تعداد زندانیان تا این اندازه و به خصوص افزایش زندانیان سیاهپوست را تحلیل کند.
فارس: البته مسئله فقط سیاهپوستها نیستند؛ بلکه سفیدپوستان غیرآمریکایی و اروپایی هم وضعیت بهتری ندارند… به عنوان مثال نمیدانم آیا در مورد پرونده یک زن ایرانی اطلاعاتی دارید یا خیر. نام این زن ایرانی " شهرزاد میرقلیخان " است. این پرونده نشان از وجود بیعدالتی در دستگاه قضایی ایالات متحده است. او در اتریش به خاطر جرمی محکوم شد که در آن دخالتی نداشت. او تاکنون، به خاطر یک جرم، دو بار در دادگاههای ایالات متحده حاضر شده و هر دو بار محکوم شده است.
* هزاران هزار مسلمان مورد آزار قرار میگیرند ولی به پرونده آنها رسیدگی نمیشود
سوزان راس: بله، هزاران مهاجر نیز همین وضعیت را دارند. هزاران مسلمان. هزاران هزار مسلمان آزار و اذیت میشوند، به پرونده آنها رسیدگی نمیشود، بازداشت هستند، حقوقشان نادیده گرفته میشود. هیچ شکی وجود ندارد که بسیاری دیگر نیز علاوه بر سیاهپوستان از چنین شرایطی رنج میبرند. بنا بر دلایل مختلفی، عده کثیری از این افراد، مسلمان هستند. شرایطی که مسلمانان در آن به سر میبرند، غیر قابل باور است و ما حتی تعداد این افراد را نیز نمیدانیم؛ چرا که تعدادی از آنان ناپدید شدهاند، تعدادی بازداشت هستند و ما نمیدانیم این افراد در کجا به سر میبرند. شما کاملاً درست
میگویید. حملهای وجود دارد علیه مسلمانان؛ این حمله نسبتاً جدید است. شروع این حملات از واقعه ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۰ بوده است. اتفاقا در این کتاب، این پدیده جدید نیز کاملاً بررسی شده است؛ اما موضوع سیاهپوستان، موضوع شاخص کتاب است. اما من کاملا با شما موافقم که میگویید شمار بسیار زیادی از زندانیان جدید، مسلمان هستند.
فارس: مطلب دیگر این است که فیلمهایی که از شبکههای تلویزیونی آمریکا و یا در ماهواره پخش میشوند، وضعیت کنونی ایالات متحده را مانند بهشت برین نمایش میدهند؛ اما وقتی در مورد مثلاً این خانم ایرانی در زندان ایالات متحده اطلاع پیدا میکنیم، او میگوید که شرایطش بسیار بد و تحمل این وضعیت برای او بسیار مشکل است.
سوزان راس: بله. همینطور است. وضعیت واقعاً بد است. من در حال نوشتن نامهای به زندانها هستم؛ نامهای در مورد ۵ در زندانی در ایالت " اوهایو " به سر میبرند و منتظر هستند تا زمان اعدامشان فرا برسد. آنها در انزوای مطلق هستند. نمیتوانند با هیچکس صحبت کنند. با کسی ملاقات کنند خود مومیا هم همینطور. او اجازه تماس با هیچکسی ندارد. او در تمام ۲۰ سالی که در زندان در انتظار اعدام است، حتی هنوزکسی را لمس نکرده است.
فارس: منظورتان از لمس کردن دیگران چیست؟
سوزان راس: او نمیتواند همسرش، فرزندانش و یا نوههایش را لمس کند. با او از پشت شیشه ملاقات میکنند.
فارس: در مورد زندان چهطور؟ آیا در زندان هم او را از بقیه جدا نگه میدارند؟
سوزان راس: او را در اتاقی به اندازه یک دستشویی و به صورت انفرادی نگه میدارند. او تنها زمانی که ورزش میکند میتواند زندانیان دیگر را ببیند و فکر میکنم معمولاً دستکم یک یا دو نفر دیگر هم در قفسی که او در آن ورزش میکند(او در یک قفس ورزش میکند) هستند. او میتواند با دیگر زندانیان از پشت دیوار صحبت کند. البته مومیا ملاقاتیهای بسیاری دارد؛ و زمانی که خود من به ملاقات او میروم، او را از پشت یک شیشه میبینم.
فارس: من در مورد اعدام در ایالات متحده و افرادی که در انتظار اعدام هستند تحقیقاتی کردهام؛ اما در مورد پنج برادر در اوهایو چیزی نشنیدهام. آن پنج برادر در زندان و در انتظار اعدام هستند؟
سوزان راس: نه. نه. برادر واقعی نیستند. وقتی میگویم برادر، منظورم دوست است که در فرصتی مناسب می توانیم درباره آنها نیز صحبت کنیم.
فارس: حتماً، از شما بهخاطر وقتي كه در اختيار ما گذاشتيد سپاسگذاري ميكنيم.