خروج آمریکا: تنها راه بازگشت امنیت به منطقه
ریشه بسیاری از فتنههای منطقه، حضور نظامی آمریکاییهاست. به عبارت کاملتر، آمریکا خود فتنه است. ناامنترین کشورهای منطقه، همانهایی هستند که آمریکا در آن حضور نظامی دارد.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از الوقت _ آمریکا به جز ایران و چند کشور مستقل دیگر، تقریبا در بیشتر کشورهای دنیا و به اشکال مختلف حضور نظامی دارد. طبق گزارشی که وزارت دفاع آمریکا در سال ٢ ٧ تحت عنوان Base structure Reportمنتشر کرده است، این کشور در ٣٩ کشور پایگاه نظامی «بزرگ» و در١۴ کشور نیز ایستگاههای نظامی دارد. گزارش مرکز پژوهشهای بینالمللی «کندی» آمریکا نیز نشان میدهد، این کشور در حال حاضر ٧ تا ٨ پایگاه زمینی، دریایی، هوایی و جاسوسی در خارج از خاک خود دارد. بطور مشخص ٧٣٧ پایگاه نظامی آمریکا در ١٣ کشور خارجی قرار دارند که تعدادی از آنها تحت
عنوان «اردوگاههای موقت» در حال فعالیت هستند.
اینکه اهداف آمریکا از راهاندازی چنین پایگاهها و اردوگاههای نظامی پر هزینه چیست موضوع بحثما نیست اما، یکی از اهداف اعلام شده کاخ سفید از راهاندازی چنین تشکیلات نظامی گستردهای، «محافظت» از امنیت کشورهای میزبان در برابر تهدیدات داخلی و خارجی عنوان شده است. توافقنامههای امنیتی این کشور با عراق و افغانستان نمونههای گویایی هستند. مثلا در بند اول ماده دوم توافقنامه امنیتی «کابل و واشنگتن» که همین چند ماه پیش نهایی شد، قسمتی گنجانده شده تحت عنوان «تقویت امنیت و ثبات افغانستان» که براساس آن، آمریکا «موظف» به مبارزه با تروریسم و ارتقای توانمندی
افغانستان برای دفع تهدیدات داخلی و خارجی این کشور شده است.
آمریکا با عراق نیز دو توافقنامه امنیتی امضاء کرده است یکی در سال ٢ ٨ و دیگری در سال ٢ ١٢. در یکی از بندهای توافقنامه امنیتی ٢ ٨ «بغداد و واشنگتن» که از قضا گفته شده، «دائمی» است، آمریکا در قبال تاسیس پایگاههای نظامی و حضور در خاک عراق و… «موظف» به اجرای تعهداتی شده که برخی از آنها عبارتند از:
١ - مقابله با هرگونه تجاوز خارجی که عراق و حاکمیت و استقلال اراضی، آبها یا هوای این کشور را مورد تجاوز قرار دهد.
٢ - یاری رساندن به دولت عراق در تلاش برای مبارزه با گروههای تروریستی و در راس آنها سازمان القاعده و صدامیان و همه گروههای قانونشکن صرفنظر از وابستگیهایشان و از بین بردن شبکههای پشتیبانی و منابع حمایت مالی آنها و شکست دادن این گروهها و ریشهکنی آنها در عراق به این ترتیب که شیوهها و سازوکارهای یاری دولت عراق بر اساس توافقنامه همکاری مذکور صورت گیرد.
٣ - حمایت از دولت در آموزش و تجهیز و مسلح کردن نیروهای مسلح این کشور برای حمایت از کشور و ملت عراق و تکمیل تشکیلات اداری به شیوهای که دولت عراق درخواست کند.
در توافقنامه امنیتی سال ٢ ١٢ نیز دو طرف درباره تقویت روابط و همکاریها در بخش امنیتی، بالابردن توانمندیهای دفاعی عراق، مدرنیزه کردن توان نظامی و تسهیل شیوههای تاثیرگذاری دو کشور در زمینه امنیت منطقهای گفتوگو و توافق کردهاند.
اما، آمریکا چقدر به تعهداتش پایبند بوده است؟ پس از آنکه این کشورها(که با آنها توافق امنیتی امضاء شده است)، دچار بحرانهای جدی امنیتی شدند و مورد هجمه بیسابقه تکفیریهای آدمخوار قرار گرفتند، آمریکا چقدر به تعهدات خود عمل کرد؟ آیا حقیقتا با حضور نظامی آمریکا در عراق و افغانستان، امنیت این کشورها تامین شده است؟
میتوان با قطعیت گفت، آمریکاییها لااقل در این دو کشور، یعنی عراق و افغانستان، به هیچ وجه به تعهدات خود حتی ذرهای پایبند نبودهاند که هیچ، در راستای بحرانآفرینی نیز پیش رفتهاند. بحران امنیتی، هرج و مرج و جنگ و خونریزی، هم در عراق و هم افغانستان درست بعد از امضای توافقنامههای امنیتی تشدید شد! اکنون که در حال مطالعه این وجیزهاید، پدیده منحوس داعش از افغانستان هم سر بر آورده و در عراق مشغول سلاخی مردم است. میتوان به جرات گفت، نفس «حضور نظامی آمریکا» در این کشورها خود منشا بسیاری از ناامنیهاست.
آمریکا به ویژه در عراق، دست به هر تلاشی زده است تا بحران در این کشور زنده بماند. اثبات این ادعا کار مشکلی نیست؛ بخوانید:
الف - «بسیج مردمی»، به عنوان نقطه قوت نیروی نظامی عراق در مبارزه با تکفیریها، همواره از سوی مقامات بزرگ و کوچک آمریکا مورد هجمه قرار گرفته است. واقعا باید پرسید، «حذف بسیج مردمی» عراق به عنوان فاتحان دیروز آمرلی، جرف الصخر و تکریت و ناجیان فردای الانبار و صلاحالدین، از میدان جنگ عراق، چرا باید مهمترین شرط آمریکاییها برای تحویل سلاح به دولت عراق باشد؟! سلاحهایی که آمریکاییها پیشاپیش پول آن را دریافت کرده و طبق توافقنامه امنیتی امضاء شده، واشنگتن موظف به تامین آنها بوده است؟ به گفته دوست و دشمن، اگر نبودند نیروهای بسیج مردمی و صد البته حمایتهای جمهوری
اسلامی ایران، داعش اکنون در بغداد بود. سفر اخیر حیدر عبادی به روسیه برای خرید تسلیحات روسی و سپردن فرماندهی عملیات بسیار مهم آزادسازی شهر رمادی به هادی العامری، فرمانده سپاه مردمی بدر عراق در واقع، پاسخهای عبادی به این خلف وعدهها و خباثتها بود.
ب - آمریکا به موازات مخالفت با تشکیل نیروهای بسیج مردمی که متشکل از برادران اهل شیعه و سنی است، بارها اعلام کرده است که، قصد تشکیل یک «ارتش سنی» از عشایر و پیشمرگان کُرد را دارد. آنها حتی تصریح میکنند، برای تشکیل چنین ارتشی، نیازی به اجازه گرفتن از دولت عراق را ندارند؟ قصد و نیتی که به تعداد مطرح شدن آن از سوی آمریکاییها، از طرف دولت عراق مردود اعلام شده است. شیعه و سنی کردن ارتش و تلاش برای تقویت تجزیهطلبان عراق، آیا به چیزی جز تشدید اختلافات قومی و مذهبی و تضعیف نیروهای مسلح منجر خواهد شد؟ آمریکاییها مدتی است رسما اعلام میکنند، به دنبال تجزیه عراق
هستند!
ج - «جاش ارنست»، سخنگوی کاخ سفید هفته گذشته و در حالی که رمادی تازه سقوط کرده و داعشِ مبتلا به جنونِ سادیسم، با لذت مشغول بریدن سر زنان و کودکان در خیابانها بود، در جمع خبرنگاران گفت: «مسائل نظامی پیچیده هستند، ما کاری برای عراقیها نمیکنیم و این خود عراقیها هستند که باید برای آزادی کشور خود بجنگند!…البته باید اذعان کنم سقوط رمادی یک شکست برای ائتلاف ضد داعش بود.» چند روز بعد کارتر اشتون، وزیر دفاع آمریکا، همین موضعگیری از سر بیتفاوتی را به گونهای دیگر گرفت و گفت: «ارتش عراق اراده و توان جنگیدن با داعش را ندارند» تا بدین ترتیب ضمن تضعیف روحیه ارتش
عراق، به روح خبیثداعش جانی بگیرد.
بنابر اين ميتوان نتيجه گرفت، ريشه بسياري از فتنههاي منطقه، حضور نظامي آمريكاييهاست. به عبارت كاملتر، آمريكا خود فتنه است. ناامنترين كشورهاي منطقه، همانهايي هستند كه آمريكا در آن حضور نظامي دارد. در اين بين دوست و دشمن هم تفاوتي نميكند، كافي است تاريخ مصرف اين دوستان تمام شود. عربستان كليديترين متحد آمريكا در منطقه در گير جنگ با يمن است و امنيت خود را فعلا در شهرهاي مرزي و استانهاي شيعهنشين از دست داده است. عراق، افغانستان و حتي عربستان با آمريكاييها ممكن است برخي منافع اقتصاديشان را از دست بدهند اما، امنيت و مشروعيت را در خود تقويت خواهند كرد