هدف واقعی صهیونیستها از تجاوز به لبنان در سال ۱۹۸۲چه بود؟
ارتش رژیم صهیونیستی پس از گذشت ۳۳ سال از تجاوز به لبنان اسنادی را منتشر کرد که نشان میدهد هدف از این تجاوز، پاسخ به ترور سفیر رژیم صهیونیستی در انگلیس و موشکهای فلسطینی نبود؛ بلکه هدف اشغال لبنان بود.
به گزارشافکارنیوز، پس از گذشت ۳۳ سال از تجاوز رژیم صهیونیستی به لبنان آرشیو ارتش این رژیم مهمترین اسناد مربوط به این تجاوز را منتشر کرد.
روزنامه فرامنطقهای «الشرق الأوسط» گزارش داد، این اسناد به صورت حتمی و رسمی نشان میدهد که هدف از این جنگ پاسخ به ترور «شلومو آرگوف» سفیر رژیم صهیونیستی در انگلیس و پاسخ به موشکهای فلسطینی نبوده که به سوی اسرائیل شلیک شده بود، بلکه چند هفته پیش از این دو حادثه طرحی از پیش آماده شده بود که شامل تجاوز به لبنان تا بیروت، از بین بردن مقاومت مسلح فلسطین و نابودی نیروهای سوری که در خاک لبنان حضور داشتند و شمارشان به ۴۰ هزار نفر میرسید.
نیروی هوایی رژیم صهیونیستی در آوریل ۱۹۸۲ با هدف اینکه کاری کند که فلسطینیها(ی متمرکز در جنوب لبنان) آتشبس را نقض کنند پایگاههای آنان را بمباران کرد
به گزارش این روزنامه، در سندی که حاوی دستورات نظامی بود که در آستانه عملیات نظامی صادر و تا امروز پنهان باقی مانده بود آمده است که «ارتش اسرائیل افراد خرابکار را هدف قرار خواهد داد و برای ممانعت از پرتاب بمب و خمپاره از مرزهای شمالی، زیرساختهای ویژه آنها هدف قرار داده میشود. پس از آن با نیروهای مسیحی ائتلاف و ارتش سوریه در لبنان نیز نابود خواهد شد». «رافائل ایتان» رئیس ستاد مشترک ارتش اسرائیل و «امیر دروری» فرمانده این نهاد صهیونیستی در منطقه شمالی بر این نقشه نظارت داشتند. نکته قابل توجه اینکه ایتان یک فرمانده کارکشته نظامی نبود بلکه فقط از نظر سیاسی تعیین شده بود. از این روی وی مانند رفیق دوران خود یعنی «آریل شارون»(وزیر دفاع وقت) به نظرات افراطی معروف بود. وی پس از اینکه خدمت سربازی خود را به پایان رساند یک حزب راستگرای افراطی به نام «تسومت» تأسیس کرد.
بنا بر این گزارش، قرار بود که ارتش رژیم صهیونیستی جنگ خود را در مارس ۱۹۸۲ آغاز کند و دستوراتی برای آغاز عملیات «اورانیم کوچک» در نظر گرفت. هدف از این عملیات، اعلام آغاز عملیات نظامی رژیم صهیونیستی در لبنان بود. این در حالی بود نیروهایی در این عملیات شرکت داشتند که تحت مسئولیت فرماندهی منطقه شمالی در ارتش اسرائیل بودند.
در متن این آموزشهای نظامی آمده بود که «در پی پرتاب موشک به سوی شهرکها یا عملیات خصمانه علیه ما احتمال دارد ارتش اسرائیل عملیات نظامی را طی ۲۴ ساعت آینده آغاز کند».
برآوردها در آن روزها نشان میداد که اگر تحرکات نیروهای ارتش اسرائیل مقید میشد سوریها پاسخی به این حملات نخواهند داد؛ زیرا فکر خواهند کرد که این حمله پایگاههای نظامی را هدف قرار میدهد که مخصوص فلسطینیهاست. نخستین عملیات نظامی شامل عملیات هلی برن بود تا مناطقی در جنوب لبنان حد فاصل دو رود «اللیطانی» و «الزهرانی» به دست آنها بیفتد. همچنین منطقهای که نام «فتح لاند» بر آن گذاشته بود همین وضعیت را داشت. در مقابل ارتش اسرائیل نقشه کشیده بود که از طریق نیروهای زمینی پیش برود تا در جریان یک عملیات پیشدستانه پیش از آغاز جنگ علیه طرح «اورنیم» شهر ساحلی «صور» را محاصره کند. این طرح به این سبب اجرا نشد که دولت برای آغاز این جنگ در برابر مردم دنیا نیاز به دلیل قانع کننده داشت.
الشرق الأوسط در گزارش خود میافزاید: نیروی هوایی رژیم صهیونیستی در آوریل ۱۹۸۲ با هدف اینکه کاری کند که فلسطینیها(ی متمرکز در جنوب لبنان) آتشبس را نقض کنند پایگاههای آنان را بمباران کرد؛ معاهدهای که در جولای ۱۹۸۱ بین دو طرف و با میانجیگری «فیلیپ حبیب» فرستاده آمریکایی امضا شده بود. فلسطینیها نیز با بمباران شمال اراضی اشغالی با کاتیوشا پاسخ این تجاوز را دادند. در این هنگام، ارتش رژیم صهیونیستی طرح «اورانیم بزرگ» را آغاز کرد که هدفش اشغال کُل لبنان، ائتلاف با گروههای مسیحی بیروت و نابودی ارتش سوریه در این کشور بود.
به گزارش این روزنامه، طبق نقشه و پس از ۹۶ ساعت از آغاز عملیات نظامی باید بیروت کاملا اشغال و برای تصرف راه بیروت - دمشق آماده میشد. روشن است که نیروهای صهیونیستی باید از طریق هوایی هلیبرن میشدند که هدف آنها نیز تصرف مناطق مختلفی در جنوب لبنان بود، از جمله منطقه «القاسمیه» و روستای «بیصور» و اشغال شهرهای «صیدا» و «صور».
بنا بر این گزارش، سطح سیاسی و نظامی اسرائیل علت تسریع عملیات نظامی را بررسی کردند تا آغاز جنگ را اعلام کنند. ۳ ژانویه بالاخره با ترور سفیر این رژیم در نزدیکی یکی از هتلهای بزرگ در مرکز لندن توسط یک شخص مسلح فلسطینی بهانه برای آغاز جنگ فراهم شد.
الشرق الاوسط در پایان گزارش خود مینویسد، در آن زمان بود که دستورها صادر و جنگ با مشارکت ۱۰۰ هزار سرباز اسرائیلی و ۱۱۰۰ تانک صهیونیستی آغاز شد. این میزان نیرو، دو برابر قدرت نیروهای اسرائیلی بود که در جنگ اکتبر ۱۹۷۳ شرکت داشتند. اما عملا این جنگ در اسرائیل نیز به شکست منتهی شد؛ زیرا این جنگ ۱۸ سال طول کشید، ۱۲۱۶ سرباز صهیونیستی هلاک و ۴۰ هزار فلسطینی و لبنانی نیز کشته شدند.