دیپلمات آمریکایی در گفت و گو با المانیتور:
سفرای ایران و آمریکا با یکدیگر شام می خورند!
سفیر سابق آمریکا در گفتگویی به زمینه های مشترک همکاری ایران و آمریکا پرداخته است. وی همکاری دو کشور را در افغانستان راحت تر از عراق و سوریه می داند و می گوید که شام خوردن سفرای ایران و آمریکا را می بیند اما همکاری قاسم سلیمانی و لوید استین را نه
جیمز دابینز، دپیلمات آمریکایی، سفیر سابق آمریکا در اروپا و معاون سابق وزارت خارجه در گفتگویی با المانیتور از امکان همکاری ایران و آمریکا سخن می گوید.
به گزارشافکارنیوز؛ وی در پاسخ به این سوال که زمینه های همکاری های منطقه ای ایران و آمریکا در کجا خواهد بود؟» گفت: «واضح است. ساده ترین آنها افغانستان است، جایی که ایرانی ها و آمریکا به طور گسترده ای در یک ردیف قرار دارند و جایی که هر دو سیاست های تقریبا برابری را در طی ۱۲سال گذشته دنبال کرده اند. بنابراین حرکت از سمت سیاست های موازی به همکاری های واقعی جهش بزرگی نیست.»
دوبینز در تشریح منافع ایران و آمریکا در همکاری با یکدیگر در خاک افغانستان معتقد است: «ایران با آمریکا در سال ۲۰۰۱ برای ایجاد یک دولتی که مورد رضایت تمام عناصر غیرطالبانی افغان باشد، همکاری کرد و به حمایت خود از کابل ادامه داد. اما از سویی دیگر با همگرا شدن سیاست های ایران و آمریکا، منافع زیادی برای دو طرف وجود ندارد، چرا که ایران و آمریکا هر دو به طور گسترده ای مشابه با یکدیگر عمل می کنند.»
این دیپلمات آمریکایی در عین حال علت عدم همکاری دو کشور در سال های اخیر را «مذاکرات هسته ای» می داند. وی درپاسخ به این پرسش که چگونه مذاکرات هسته ای باعثتغییرات شد، می گوید: «به عقیده من توافق یک بار در راه خود برای پیاده سازی قرار می گیرد و آن از طریق تایید شورای امنیت ملی در ایران و تایید آن درکنگره و مردم است. در آن زمان ممکن است ما شاهد همکاری آشکارتری بین دو کشور در افغانستان باشیم.»
او عراق را مقصد بعدی همکاری های بین دو کشور می داند: «منافع دو کشور در عراق اکنون به خوبی، هم تراز با یکدیگر نیست. منافع ایران همچنان در این است که از ادامه نفوذ شیعه در عراق مطمئن شود و به طور قطع ایران تا پیش از سال ۲۰۱۱ در حملات علیه آمریکا در خاک عراق نقش داشت. اما به باور من موقعیت ها در حال حاضر در بعضی موارد فرق کرده است. بیش از آنچه که ایران خود را قابل پذیرش نشان داده است، آمریکا به دنبال آن است که عراق از اقلیت های دیگر اعم از اقلیت سنی حفاظت کند و نقش بیشتری به آنها بدهد. اما ما می بینیم که ایران در ظاهر با آمریکا همکاری کرد یا حداقل همکاری های موازی را با
آمریکا در تغییر حکومت نوری المالکی داشت.»
او ادامه داد: «این یک نشانه بود یا یک به رسمیت شناختن نسبت به اینکه عراق را باید با یکدیگر نگه دارند. تفاوت دیگر به باور من این است که وزارت امور خارجه ایران در افغانستان سازمانی راهبر است درحالیکه در عراق، به طور آشکار،(راهبر)، سازمان سپاه قدس ایران است. بنابراین همکاری در عراق، همکاری بین فرماندهی مرکزی آمریکا و سپاه قدس است. این همکاری پلی حساس تر از همکاری بین دو وزارت خارجه است. این همان دلیلی است که من فکر می کنم همکاری در عراق بین دو کشور کمی سخت تر خواهد بود.»
دوبینز معتقد است: «سه کشور آمریکا، ایران و عراق می توانند گاهش اوقات درکنار یکدیگر بنشینند و همکاری های سریعتری را با یکدیگر داشته باشند. حدس من این است که این همکاری بدون سر وصدا صورت خواهد گرفت و بدون ایجاد توجه نسبت به آن. اما درمورد سرعت شکل گرفتن آن مطمئن نیستم.»
سفیر سابق آمریکا می گوید: «من میبینم که ۶ یا ۸ هفته دیگر سفرای ایران و آمریکا در کابل با یکدیگر شام می خورند. اما آیا آن روزی که ژنرال قاسم سلیمانی با ژنرال لوید آستین، در دو ماه دیگر کنار یکدیگر نشسته باشند را خواهم دید؟ نه احتمالا نه. من فکر می کنم چشم انداز این موضوع دورتر باشد. پس از آن است که می توان به یمن و سوریه فکر کرد. به عقیده من، هم اکنون بین ظریف و کری گفتگوهایی در این زمینه وجود دارد اما آن به چه چیزی منجر می شود؟ باید منتظر بود و دید.»