تبلیغات
کد خبر: ۵۸۰۷۷

صدام چگونه با اسرائیل ارتباط برقرار کرد

یکی از افسران رژیم بعثدر خاطرات خود مدعی شد: سقوط فاو در سال ۱۹۸۶، ما را واداشت با اسرائیل در ابعاد وسیع‌تری ارتباط برقرار کنیم، طوری که ما از اسرائیل خواستیم هواپیماهای کوچک جاسوسی معروف به " دون " در اختیار ما بگذارد.

به گزارش فارس، در قسمت ابتدایی این مطلب پیرامون رابطین ارتباط برقراری رابطه رژیم بعث عراق با رژیم اشغالگر قدس اطلعات جالبی به دست می آمد. در این بخش نیز به تعداد جلسات و همچنین به سلاح های که صدام دستور خرید آن را برای جنگ علیه ایران داده بود، اشاراتی شده است:



*مذاکرات مستقیم و به رسمیت شناختن اسرائیل

در سپتامبر ۱۹۸۵، طاهر القیسی، معاون وزیر خارجه ما، عازم نیویورک شد تا در نشست‌های مجمع عمومی سازمان ملل شرکت کند. از طرف نزار حمدون، میان طاهر القیسی و بنیامین نتانیاهو سفیر وقت اسرائیل در سازمان ملل متحد ملاقاتی صورت گرفت.
به نظر می‌رسید نتانیاهو از این طرح و برنامه‌ها اطلاع کاملی ندارد؛ از این رو با دولت متبوع خودش تماس گرفت و دولت اسرائیل با انجام این ملاقات موافقت کرد. ملاقات مذکور در نیویورک در یکی از اتاق‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد انجام شد.
سفیر اسرائیل و معاونان او نمایندگان آن رژیم بودند و طاهرالقیسی و نزار حمدون، نمایندگان دولت عراق. نزار حمدون اطلاعات جامعی از جامعه یهودیان در آمریکا دارد، زیرا در تماس با اسرائیل، سابقه‌دار بود. یکی از مسئولان شورای امنیت ملی آمریکا نیز در جلسه حضور داشت. در ابتدای جلسه طاهر القیسی اظهار داشت: «دولت ما مایل به خرید اسلحه از کشور شماست و امیدوارم این شک به دل شما راه پیدا نکند که کشور ما ممکن است خطراتی برای سیاست شما ایجاد کند. من نماینده رئیس جمهور صدام حسین هستم تا با شما به زبان صلح سخن بگویم… ما از کشور شما اسلحه می‌خواهیم تا مانع از اشغال اراضی خود توسط ایران بشویم. ایران تهدیدی واقعی برای شما و ما است. امیدوارم در این باره به ما کمک کنید.»
سپس نتانیاهو مدتی مانور سیاسی داد و بعد به القیسی گفت: «آقای القیسی، من نمی‌فهمم چرا باید به درخواست شما پاسخ مثبت بدهیم چون عراق در حالت جنگ دائمی با اسرائیل است و رهبرانش بارها ادعا کرده‌اند که دشمنان تل‌آویو هستند و درصددند که این کشور را ویران کنند. من معتقدم عراق باید اسرائیل را به رسمیت بشناسد و در تحقق صلح در منطقه با ما همکاری کند. به رسمیت شناختن متقابل و گفت‌وگوهای صلح میان کشورهای عرب و اسرائیل تضمینی خواهد بود برای ثبات کامل و به پایان رساندن جنگ میان اسرائیل و همسایگانش.»
القیسی گفت: «در حال حاضر و قبل از پایان جنگ با ایران ما می‌توانیم روابط دیپلماسی برقرار کنیم. روابط دیپلماسی ما موجب شکست ایران در جنگ و ایجاد شورش‌های داخلی در استان‌های هم مرز با عراق می‌شود که اکثر آنها عرب زبان هستند…»
در بهار سال ۱۹۸۶، اسرائیل، خواستار برقراری روابط کامل سیاسی با رژیم عراق شد. بغداد با این خواسته، مشروط بر اینکه پس از پایان جنگ باشد، موافقت کرد.

*سقوط فاو؛ انگیزه‌ای قوی برای تماس

برقراری روابط رسمی با اسرائیل، کشورهای عرب و همچنین کشور ما را در تنگنا قرار می‌دهد. از این رو حکومت‌های عرب تاکنون روابط رسمی با اسرائیل برقرار نکرده‌اند. صدام از دستیارانش که مامور برقراری ارتباط با اسرائیل بودند خواسته بود این روابط صد در صد محرمانه باشد و به واسطه کشور ثالثی - آمریکا - انجام پذیرد.
سقوط فاو در سال ۱۹۸۶، ما را واداشت با اسرائیل در ابعاد وسیع‌تری ارتباط برقرار کنیم، طوری که ما از اسرائیل خواستیم هواپیماهای کوچک جاسوسی معروف به " دون " در اختیار ما بگذارد. مساعدت‌های آمریکا از طریق نزار حمدون در راضی کردن اسرائیل به موفقیت انجامید و هواپیماهای جاسوسی اسرائیلی " دون " در اختیار ما قرار گرفت.
صدام حسین در مقابل اسرائیل بسیار اهل تساهل شده بود. او مدتی بعد از دریافت هواپیماهای اسرائیلی با یکی از اعضای کنگره آمریکا(استیون سولازار) به بغداد آمده بود، ملاقات کرد.
استیون از حامیان سرسخت اسرائیل و لابی صهیونیستی در ایالات متحده است. صدام با صراحت به او گفت: «وجود یک حکومت باثبات، هم برای اسرائیل و هم برای فلسطین ضروری است.» بالطبع بیان چنین مطلبی تائید ضمنی ایجاد حکومتی عربی در سرزمین فلسطین بود.
«سایمون هندرسون» یکی از روزنامه‌نگاران فرانسوی، کتابی تحت عنوان " صدام حسین " به رشته تحریر درآورده که حاوی این گفته‌ها و نظرات است.
پس از سقوط فاو، شورای فرماندهی انقلاب، نشستی طولانی داشت که تا ساعت چهار صبح روز بعد طول کشید. صدام در این نشست تصمیم گرفت نمایندگانی از جانب خود به آمریکا برای برقراری تماس با اسرائیل و وارد کردن اسلحه استراتژیکی بفرستد. نزار حمدون نیز به فعالیت‌های محرمانه خود برای تحقق دستورهایی که از جانب صدام حسین در جولای ۱۹۸۶ دریافت کرده بود ادامه می‌داد.
تلاش‌های نزار حمدون از طریق محافل سیاسی و دیپلماسی از جمله لابی صهیونیستی و سازمان‌های یهودی و گروه‌هایی که برای حمایت از اسرائیل در آمریکا فعالیت می‌کردند، انجام می‌گرفت.
او همچنین به تماس‌های خود با اعضای صهیونیست کنگره آمریکا ادامه می‌داد. نزار حمدون موفق شد فهرست بلند بالایی از شخصیت‌های سیاسی موثر و دوستان آمریکایی اسرائیل به دست آورد. این فهرست نام یکی از مهمترین شخصیت‌ها در واشنگتن به نام «موریس امتیای» را در هم خود داشت.
نزار حمدون توسط یکی از سفرای بازنشسته عرب در واشنگتن، با موریس امتیای آشنا شد. این سفیر بازنشسته، با لابی صهیونیستی، از جمله مدیر سابق یکی از سازمان‌هایی که مسئول حفظ منافع اسرائیل در ایالات متحده است و نیز با مسئولین بلند پایه پنتاگون که در صدور سلاح دست دارند، ارتباط دارد.
او، موریس امتیای را به خوبی می‌شناخت و به او محرمانه در حل بعضی موضوع‌های حساس میان اسرائیل و عراق کمک کرده بود. نزار حمدون، در یک نشست محرمانه با این سفیر عرب، از او خواست تا امکان دیدار طاهر القیسی و نتانیاهو را فراهم کند.

*شخصیت‌های مهم و سازمان‌های تروریستی که با آنها همکاری به عمل می‌آمد

از جمله شخصیت‌هایی که نزار حمدون از دوستی او بهره جست مدیر سازمان ایپاک - توماس داین - بود. این سازمان یکی از خطرناک‌ترین سازمان‌های صهیونیستی است که در آمریکا به اسرائیل کمک می کند و در همه ابعاد از جمله در کنگره آمریکا و خارج از آن فعال است و بسیاری از اعضای کنگره، چه در مجلس سنا و چه در مجلس نمایندگان، انتخاب خود را مدیون این سازمان هستند. این سازمان، بودجه مؤثری دارد که مخصوص اعضایی است که ممکن است هنگام طرح مسائل مربوط به اسرائیل در کنگره، موضع مخالف اتخاذ کنند.
این سازمان همه تلاش‌های خود را برای به دام انداختن این اعضا به هر وسیله ممکن متمرکز کرده است. در حقیقت، ایپاک یک سازمان تروریستی مانند گشتاپو است که برای حفظ منافع اسرائیل تلاش می‌کند و در سرتاسر ایالات متحده در کمین افرادی است که ممکن است به مصالح اسرائیل آسیب وارد می‌سازند.
سازمان می‌کوشد این گونه افراد را بد نام کند و القاب و صفت‌هایی که خود تحت عنوان ضد سامی ابداع کرده به آنها نسبت دهد و با آنها ستیز برخیزد. رسانه‌هایی هم که مطلب مورد نظر این سازمان فاشیستی را منتشر نمی‌کنند مورد خشم آن هستند.
«کینیت بیالیکین» - دوست صمیمی «ویلیام کیسی»، رئیس سابق سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا –؛ «نول کوش»، رئیس مبارزه با تروریسم در پنتاگون؛ «نورمن یوهورتز»، رئیس کمیته یهودیان؛ و «هنری سیگمان» از اعضای کنگره جهانی یهود؛ «سیمور برلموتو» و «سیموو رایخ»، از اعضای کنگره روسای سازمان‌های بزرگ یهودی و جمعی از کنگره آمریکا مانند «پاتریک لیهی»، «هیوارد میتزیاوم»، «لی هاملتون»، «کارل لیفن»، «جورج میشل»، «لس آسپین»، «میلدون لیفن»، «جوزف بایرن»، «استیون سولازر» و تعداد بسیار دیگری در فهرست نزار حمدون جای داشتند.
او با این افراد جلسات عیش و عشرتی داشت که در محافل سیاسی و دیپلماسی مشهور بود. «نول کوش» در تفسیر تلاش‌های نزار حمدون گفته است: «بزرگترین محل تجمع در حیات اجتماعی واشنگتن، خانه نزار حمدون است.»
هر یک از مناسبت‌های اجتماعی وسیله‌ای بود تا دستیابی عراق را به سلاح‌هایی امکان پذیر سازد که رژیم قبلا از طریق رسمی دریافت آنها را از پنتاگون مطرح کرده بود. در این گونه موارد تکیه اصلی بر روی دوستان «موریس امتیای» یعنی «ریچار برل» و «استیون برین» بود. این دو، بر عملیات صدور تجهیزات جنگی، تسلط و به دلیل نفوذ سیاسی و اجتماعی امکان دستیابی به سلاح‌های مورد نظر را داشتند.
اسرائیل از فعالیت‌های نزار حمدون در واشنگتن اطلاع داشت و محافل و عناصر نزدیک به خود را تشویق می‌کرد تا با او در تماس و همکاری باشند.

*تجهیز نیروهای ما توسط اسرائیل

نزار حمدون از طریق سفارت عراق در آمریکا، گزارش‌های کاملی برای ما فرستاد و در آنجا نتایج مباحثخود با شخصیت‌های اسرائیلی را شرح می داد.
صدام نیز با اعضای شورای فرماندهی انقلاب و همچنین با مسئولین بلند پایه وزارت دفاع جلسه داشت و نتایج اقدامات نزار حمدون را توضیح می‌داد. او نمی‌خواست هیچ وزیری در این باره حتی یک کلمه به زبان آورد. او، اعمال نزار حمدون و کمیته‌های محرمانه‌ای که برای وارد ساختن اسلحه به عراق تلاش می‌کردند توجیه می‌کرد.
صدام می‌گفت: «ما باید به خاطر عراق و به خاطر حفظ شرافت عراق از همه کشورها حتی اسرائیل اسلحه وارد کنیم… اسرائیل از ایران - این همسایه زشت - بهتر است. اسرائیل نسبت به سرزمین ماچشم طمع ندارد و خواستار سرنگونی رژیم نیست. ما باید امروزه خود را با شرایط موجود هماهنگ و دلایلی به مردم ارائه کنیم که ارتباط ما با اسرائیل را توجه کند…»
همچنان که صدام سخن می‌گفت، حسین کامل نزد او آمد و مطلبی در گوشش گفت. کسی نفهمید او به صدام چه گفت، اما صدام در پایان جلسه اعلام کرد نتایج اقدامات مردان شجاع ما در صحنه سیاسی منجر به واردات سلاح‌هایی به شرح زیر گردیده است:
۱ - توپ‌های ضد هوایی
۲ - تانک‌های چینی از نوع ۶۹ که مانند تانک‌های تی - ۵۵ روسی است.
اسرائیل نیز متعهد شده است که توپ‌های ۱۵۵ میلی متری را بهینه سازی و قبل از ارسال، آنها را به هدایت شونده لیزری مجهز کند.
جلسه خاتمه یافت. وزرا و مسئولان نظامی به مدت طولانی کف زدند و صدای خنده و شادی بلند بود. یک هفته بعد در تاریخ ۱۳ جولای ۱۹۸۶، نزار حمدون و طاهر القیسی به بغداد آمدند. نیروهای اسلامی نیروهای ما را از مهران بیرون رانده بودند. وضع جبهه‌ها وخیم بود. هم تلفات بالا بود و هم تعداد اسرا. صدام خودش فرماندهانی که از مهران عقب‌نشینی کرده بودند اعدام کرد. اسرای ایرانی هم به تلافی تلفات بالا اعدام شدند.
من در اداره اطلاعات در جستجوی پرونده‌های مربوط به اسلحه بودم. در این بین تلگرافی به دستم رسید که از جبهه مخابره شده بود و در آن آمده بود که نیروهای ایرانی تا نزدیکی جاده عمومی بغداد کوت پیشروی کرده‌اند.
این تلگراف ما را متحیر کرده بود و بار دیگر نزارحمدون و طاهر القیسی و دیگر کمیته‌های محرمانه فعالیت‌های خود را برای وارد کردن اسلحه جهت جبران این خسارت‌ها از سرگرفتند.
در اینجا رسوایی دیگری به بار امد که ارکان کاخ ریاست جمهوری را به لرزه انداخت و آن عبارت بود از خرید کارخانه مهمات سازی، از شرکت «چرچیل اندستری»، اسرائیل توسط حسین کامل. این کارخانه در آفریقای جنوبی قرار داشت و انواع گلوله را تولید می‌کرد. هنگامی که نام این شرکت فاش شد، اسم آن را به شرکت آفریقای جنوبی تغییر دادند تا نظامی‌ها متوجه امر نشوند، اما سرتیپ ستاد هاشم سلطان همچنان خشم و کینه خود را در دل فرو ریخت تا اینکه یک روز گفت: «این جنگ، ما را مفتضح و ماهیت رژیم ما را برای مردم آشکار کرد.»
همکاری جدید با اسرائیل شامل ارسال اطلاعات از طریق ماهواره‌ها نیز می‌شد. در آن زمان ایالات متحده هم با ماهواره تحرکات نیروهای اسلامی را در جبهه زیر چشم داشت و اطلاعات دریافتی را از طریق اردن برای ما می‌فرستاد. اما پس از افتتاح سفارت آمریکا در بغداد، سفارت مذکور اطلاعات نظامی را مستقیما در اختیار نیروهای ما قرار می‌داد.
آمریکا دلش نمی‌خواست اظهار کند که به ما تمایل دارد چون اعتبارش نزد دیگر کشورها خدشه دار می‌شد اما به ما کمک می‌کرد تا طرف قوی‌تر و برتر جنگ باشیم به ویژه در جنگ نفتکش‌ها.

* تلاش برای دستیابی به تکنولوژی نظامی اسرائیل

نزار حمدون که برای دریافت دستورها در جولای ۱۹۸۶ به بغداد سفر کرده بود. در ماه اوت، پس از دریافت دستورهای صدام حسین به محل ماموریت خود بازگشت. مضمون دستور صدام این بود: «عراق باید به تکنولوژی نظامی اسرائیلی دست یابد.»
نزار حمدون، از یک بازرگان لبنانی به نام «فرانک جابر» خواست که او را در دستیابی به اسلحه پیشرفته اسرائیلی - به ویژه تکنولوژی نظامی اسرائیلی - کمک کند.
همچنین نزارحمدون به جابر اطلاع داد که اسرائیل برای بهبود وضع اقتصادی خود احتیاج به کمک دارد. و عراق هم می‌تواند مقادیر زیادی اسلحه خریداری کند.
نزار حمدون به جابر گفت: «امکان دستیابی به مبالغ هنگفتی در این معامله وجود دارد و ما می‌توانیم بسیاری از تکنیک‌های اسرائیل را بخریم… جاد یعقوبی - وزیر اقتصاد اسرائیل - به آمریکا خواهد آمد و من از تو می‌خواهم با او در این باره صحبت کنی. شرکت تو می‌تواند به سودهای سرسام‌آوری دست پیدا کند. در ضمن این معامله آغازی برای معاملات دیگر است.»
چهار هفته بعد، فرانک جابر با جاد یعقوبی ملاقات کرد. هنگامی که یعقوبی به اسرائیل بازگشت، با برخورداری از حمایت و پشتیبانی گروهی که موسوم به «لابی عراقی» هستند، خشنودی خود را از این موضوع ابراز کرد. گروه مزبور شامل کسانی است که از رژیم عراق حمایت می‌کنند و در راس آنها «ژنرال تامیر» - که عراقی‌الاصل است - قرار دارد.
او در جنگ عراق علیه ایران از ما حمایت می‌کرد. «دیوید کپمشی» نیز که از حامیان عراق است، گفت: «اگر تحولی در سیاست رژیم عراق پیش آمده باشد در این صورت ما خوشوقت خواهیم شد که با این رژیم به نوع همزیستی مسالمت‌آمیز دست یابیم.»
روزنامه «جیروزالیم پست» که در اسرائیل چاپ می‌شود در تاریخ ۱۳نوامبر ۱۹۸۷ نوشت: «اسرائیل درباره جنگ خلیج فارس از بی‌طرفی به تائید سیاسی عراق روی آورده است.»
یکی از مسئولان دولت اسرائیل گفته بود: «ما باید برای تقویت جریان سیاسی حامی عراق تلاش کنیم، زیرا این امر نتایج مثبتی به بار خواهد آورد.»
برخی مسئولین عراقی نیز آمادگی خود را در مورد تغییر سیاست عراقی در قبال اسرائیل - در صورت حمایت اسرائیل از عراق - ابراز داشتند. دو روز بعد، نشست ویژه شورای فرماندهی انقلاب تشکیل شد تا به اظهارات مسئولان اسرائیلی پاسخ داده شود.
صدام گفت: «من یقین دارم که شما مرا در انجام این کار تائید می‌کنید…» با صدای بلند خندید. سپس درحالی که دیگران ساکت بودند، او دوباره خنده سر داد.
از آنجا که جواب عراق مثبت بود همان روزنامه اسرائیلی چهار روز بعد نوشت: «از جانب مسئولان عراقی پیام‌های روشنی درباره بهبود روابط با اسرائیل دریافت شده است. اینک، زمان مناسبی است باری پاسخ مثبت به آن.»
بعد از آن، روابط اسرائیل و عراق ادامه یافت که به گوشه‌هایی از آن اشاره می‌شود:

۱ - نزار حمدون از نمایندگان دموکرات کنگره آمریکا از ایالت کالیفرنیا خواست تا ملاقات میان او و مسئولان اسرائیلی را فراهم کند.
۲ - میان حمدون و «موشی‌شاهال» وزیر انرژی اسرائیل، ملاقاتی صورت گرفت. شاهال گفت: «این دیدار به درخواست شخصیت‌های مسئول آمریکایی انجام شد و آنها به من گفتند که نزار حمدون نسبت به انجام این دیدار اصرار دارد.»
دیدارهای محرمانه، بخشی از تلاش‌هایی بود که نزار حمدون در خلال آنها برای ارتباط با مسئولین اسرائیلی له له می‌زد.
از نزار حمدون پرسیدم: «این همه ارتباطات برای چیست؟»
گفت: «صدام نسبت به برقراری روابط محکم با طرف اسرائیلی اصرار فراوان دارد.»
گفتم: «یعنی حزب بعثاز نظریه مشهور خود - یعنی قضیه اصلی مبازه ما فلسطین است - عدول کرده است؟»
خندید و گفت: «برادر دنیا تغییر کرده است و جهان، جهان تحول است. این گفته‌ها فقط نوشته‌هایی روی کاغذ است و دشمن اصلی ما امروز ایران است، ایران. نه اسرائیل و نه آمریکا…»
حمدون که کهنه کارترین دیپلمات عراقی در هیئت‌های دیپلماسی به حساب می‌آید گفت: «صدام گفته که ما خود را دشمن اسرائیل نمی‌دانیم. بلکه ما دشمن ایرانیم.»
هنگامی که مهران آزاد شد، صدام را وحشت فرا گرفت و به عدنان خیرالله گفت: «مرا فریب دادید، مرا فریب دادید. همه شما به من کلک زدید… شما می‌گفتید مهران همچنان تحت تصرف ما باقی خواهد ماند… میلیون‌ها دینار را حیف و میل کردند… مرا فریب دادید…»
نزار حمدون می‌گوید: «در آن روز، من به لیوانی که در مقابل صدام بود چشم دوخته بودم و با خود می‌گفتم اگر صدام آن را به سر من بزند چه خواهد شد؟»
صدام به شدت متاثر شده بود، طوری که آب دهان او به سر و صورت افرادی که نزدیکش نشسته بودند پرتاب شد. او ناگهان لیوان آب را برداشت بر میز کوبید و گفت: «غیرممکن است مهران از دست ما خارج شده باشد، غیرممکن است. مهران همچنان در تصرف ما خوهد ماند. تمام افسرانی که مسئول اقدام بزدلانه هستند اعدام می‌کنم!»
بعد از جلسه صدام به جبهه رفت. فرمانده لشکر دهم سرتیپ ستاد «نبیل الربیعی» همراه او بود. در یک مکان مخفی در زیرزمین صدام با فرماندهان تشکیل جلسه داد و دستور اعدام تعداد زیادی از فرماندهان - از جمله سرهنگ احمدنوری فیصل، سرهنگ اسماعیل فرطوس الحدیثی، سرهنگ فارس العیشاوی، سرگرد سلام محمد، سرگرد عزیز صبری و سرهنگ دوم فواد العزه غولی - را صادر کرد.
در سال ۱۹۸۶ نزار حمدون به روزنامه «تیراست ریپورت» ارگان سازمان صهیونیستی ایپاک گفت: «عراق دشمن اسرائیل نیست. عراق خواهان جنگ علیه اسرائیل نیست. حل قضیه فلسطین بستگی به دولت اسرائیل دارد.»
دولت ما برای نشان دادن حسن نیست خود، جهت دور ساختن سازمان ‌آزادی بخش از مذاکرات سیاسی اقدام کرد.
روابط اسرائیل و عراق کم کم ابعاد وسیع‌تری و فعالیت های نظامی نیز ابعاد مختلفی می‌یافت و در عین حال در زمینه تبادل اطلاعات نظامی وضعیت به همان نحو بود.
بعضی از شخصیت‌های نزدیک به مقامات اسرائیلی مانند خانم «لوری میلوری» - که نویسنده است - به بغداد آمدند. این خانم دوست صمیمی شاهال وزیر انرژی اسرائیل است. او نامه‌هایی را محرمانه میان دولت عراق و دولت اسرائیل رد و بدل کرد.
طی این مدت در واشنگتن سه ملاقات در سطح عالی صورت گرفت. یک دیدار میان طرف اسرائیل با کمیته ویژه‌ای از عراق بود که من نیز در آن حضور داشتم.
بعضی افراد بسیار نزدیک به صدام هم در این دیدار حاضر بودند. بنا به گفته ژنرال تامیر، نامبرده چند بار با سعدون حمادی، طارق عزیز، نزار حمدون و برزان تکریتی در ژنو ملاقات کرده است.
پس از نشست‌های متعدد یکی از مقامات بلند پایه عراقی گفت: «میان اسرائیل وعراق اختلاف‌ مرزی وجود ندارد و ما هم می‌توانیم مشکلاتمان را حل کنیم و اگر به تفاهم برسیم، موضع استراژیکی ما کاملا تغییر خواهد کرد.»

*نویسنده: سرگرد فواذ الدلیمی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات