فالکلند یا مالویناس؟
سه دهه از نبرد فالکلند میگذرد ولی برای انگلیس و آرژانتین هنوز همان پرسش کهنه در میان است: فالکلند یا مالویناس؟ مساله این است.
به گزارش افکار نیوز به نقل از ايسنا، ۳۰ سال از بر افروخته شدن شعلههاي آتش جنگ ميان انگليس و آرژانتين بر سر در اختيار داشتن مجموعه جزاير فالكلند (مالويناس) ميگذرد. آتشي كه اگر چه فرو نشسته ولي هيچ يك از دو سوي درگيري، اختلاف گذشته را به دست فراموشي نسپردهاند. "اين جنگ ابدي است." اين عنوان مطلبي است كه روزنامه آلماني زوددويچه سايتونگ در سالگرد نبرد دوم آوريل آرژانتين و انگليس در وب سايت خود قرار داده است.
" پتر بورگهارت " با اشاره به این نبرد نوشت: «ضربه روحی قدیمی هنوز هم تاثیرگذار است. فرناندز دی کرچنر، رییس جمهور آرژانتین سه دهه پس از نبرد فالکلند در حالی یاد قربانیانش را گرامی میدارد که سخنانش نمک به زخم قدیمی میپاشد. او میگوید، آن نبرد به صورت دیپلماتیک، فرهنگی و سیاسی هنوز در جریان است. پای غرور ملی در میان است و صد البته منابع طبیعی. ذخایر نفتی در این جزایر واقع در اقیانوس اطلس جنوبی بسیار زیاد ارزیابی میشود.
سی سال پیش در دوم آوریل ۱۹۸۲سربازان آمریکایی وارد مجمعالجزایر فالکلند شدند که مالکیتش در دستان انگلیسیها بود.
سربازان پرچم آبی و سفید آرژانتین را برافراشته و این جزایر را به نام اسپانیایی مالویناس خواندند. در منطقه " ریو دلا پلاتا " دیکتاتوری خونخوار نظامی حکم میراند که به شکنجه، کشتار و سربهنیست کردن دگراندیشان میپرداخت.
با این حال زمانی که بحثبر سر غرور ملی بود، همه با هم یکپارچه میشدند. صدها هزار تن در در قلب پایتخت ژنرالهایی را ارج مینهادند که باعثبه راه افتادن سیلی از تبهکاریها و هرج و مرجهای اقتصادی بودند. ژنرال خودکامه لئوپولدو گالتیری در حضور انبوهی از مردم آرژانتین فریاد میکشید: " اگر میخواهند بیایند، بیایند. ما با آنها وارد نبرد خواهیم شد. " و منظورش از " آنها "، انگلیسیها بود.
مارگارت تاچر، ناوهای جنگی خود را روانه منطقه کرد. نیروی دریایی سلطنتی از راه رسید، کشتیها در آب غرق و هواپیماها به آتش کشیده شدند. آرژانتینیها ۸۰ روز بعد نبرد و جزایر را به انگلیسیها واگذار کردند. روز بیستم ژوئن ۱۹۸۲ بار دیگر پرچم انگلیس در اقیانوس اطلس برافراشته شد.
۶۴۹ آرژانتینی جان خود را از دست دادند که بسیاری از آنها را سربازان وظیفه عادی تشکیل میدادند. تلفات نیروهای انگلیسی نیز ۲۵۸ تن بود. سالها بعد صدها کهنه سرباز بازمانده از این جنگ دست به خودکشی زدند آنگونه که ترومای فالکلند هنوز هم به قوت خود باقی است.
امواج تازه خشم
کریستینا فرناندز دی کرچنر، رییس جمهور آرژانتین سه دهه پس از نبرد فالکلند با به راه انداختن موج تازهای از خشم یاد قربانیان جنگ را زنده کرد. این در حالی است که وی همواره سران رژیم وقت در کشورش را خوار میشمارد. خانم رییسجمهور در حضور کهنه سربازان که در مراسم یادبود قربانیان جنگ گردآمده بودند، عنوان کرد: " این نبرد ابدی است. ولی دیگر با خشونت همراه نخواهد بود؛ جنگی دیپلماتیک، فرهنگی و سیاسی. "
به این ترتیب مناقشه قدیمی با وجود شکست سنگین آرژانتینیها پایانی به خود نخواهد دید و در یادبود ۳۰ سالگی این نبرد دوباره احساسات به اوج خود میرسد. لندن هم در این میان سهم و نقش خود را عهدهدار است؛ چرا که شاهزاده ویلیام برای پشت سر گذاشتن دوره خلبانی راه سفر به این جزایر را درپیش گرفت. از این گذشته ناو جنگی انگلیسی و ابر زیردریایی اتمی نیز به منطقه فرستاده شدهاند.
دولت آرژانتین در سازمان ملل متحد از نظامی ساختن اطلس جنوبی شکایت کرد که با پشتیبانی چندین کشور دیگر آمریکای لاتین همراه شد. همچنین صحبت از تحریم کالاهای مستعمرههای بریتانیایی و بازگرداندن کشتیهای برآمده از مالویناس مطرح شده است. معترضان آرژانتینی برج انگلیسی در بوینس آیرس را که نمونهای از بیگ بِن لندن است، به اشغال خود در آوردند.
تاریخ همواره تکرار میشود. انگلیسیها در سال ۱۸۳۳ این جزایر یخی را ۱۲ هزار کیلومتر دورتر از خاک خود به تصرف درآورده بودند؛ جزایری که با آرژانتین تنها ۵۰۰ کیلومتر فاصله دارد.
مالویناس آرژانتینی است
بده بستان یاد شده پازلی تاریخی است و در این میان آرژانتینیها خود را مالکی میبینند که اموالش به یغما رفته است. در نقشههای آرژانتینی به جای فالکلند تنها از عنوان مالویناس استفاده میشود. پورت استنلی نیز پوئرتو آرجنتینو درج شده است. هر کودک آرژانتینی با این شعار آشناست که " Las Malvinas son argentinas " – مالویناس آرژانتینی است. خیابانها، ورزشگاهها، فرودگاهها و فروشگاهها همه و همه مالویناس آرژانتینی نام دارند. حتی بسیاری از روشنفکران نیز در رودررویی با این موضوع متعصب شده و وطن پرست از آب در میآیند.
دو مجمع الجزایر فالکلند و پورت استنلی همانند دوبال پرنده به نظر میآیند که ملیگرایان آرژانتینی با کمکشان به پرواز درمیآیند.»
زود دویچه در بخش دیگری از این گزارش آورده است: «در این میان به جز نیروی هوایی سلطنتی یک خط هوایی شیلیایی نیز اجازه پرواز به فالکلند را یافته و در هفته میتواند یک بار مسافرانش را به این جزایر ببرد؛ هر چند آنها در فرودگاه مهر جزایر فالکلند در گذرنامهشان درج میشود. پای غرور ملی در میان است و البته منابع سرشار طبیعی.
۳ هزار شهروند غیرنظامی و ۱۵۰۰ سرباز در این جزایر ساکن و با پنگوئنها همجوار هستند و البته تا زمانی که با سرما، باد و باران و البته میادین مین کنار بیایند، همه چیز خوب است. کشف ذخایر نفتی و آغاز حفاریها – که آرژانتینیها آن را سرقت دیگری میدانند – درآمد بیشتر ساکنان منطقه را که عمدتا ماهیگیر هستند، در پی داشته است.»
کوله پشتی قدیمی
بومیان با توجه به آسایش خود دیگر نمیخواهند نامی از همسایه خود بشنوند. از نظر نظامی پرونده فالکلند بسته شده است. آن شکست جنگی پرونده نظامیان را در آرژانتین بست و در سال ۱۹۸۳ دموکراسی به این کشور بازگشت. ارتش دیگر در این کشور نقشی ندارد. جزایر فالکلند نیز با جنگندههای اروپایی کنترل میشوند؛ میراژهای فرانسوی هم ناوگان هوایی ارتش آرژانتین را تشکیل میدهند.
برخی از بازندگان سکوت در پیش گرفتهاند. برخی دیگر اما، در این باره حرف میزنند. برخی گهگاه در قالب جهانگرد به منطقه باز میگردند. تعاریف آنها فیلمها، کتابها و روزنامهها را پر کرده است. آنها تعریف میکنند که چطور مورد سوء استفاده مافوقهای خود قرار میگرفتهاند. برخی در خانههایشان سرخورده به حاشیهای خزیدهاند. مارچلو وایخو که هفت ماه تمام در نبرد فالکلند حضور داشته است، میگوید: " میخواستم چیزهایی را روشن کنم ولی دیگران درکم نمیکردند. " او به تازگی برای درمان سرخوردگی خود به منطقه رفت و در مسابقه دوی ماراتن در آنجا شرکت کرد.
برخي ديگر هم با شمع به كليساي داروين در جزيره رفته و براي كشته شدگان طلب آمرزش ميكنند. يكي از بازماندگان جنگ ميگويد: "گويي يك كوله پشتي را به خاك سپردهايم اما ۳۰ سال تمام است آن را با خود به هر كجا ميبريم.