کیهان: خرمای ختم مداکرات با ۱ + ۵ را پخش کنید
حسین شریعتمداری در یادداشت امروز خود در کیهان خواستار ترک مذاکرات ژنو از سوی ایران شد و نوشت:انتظار آن است امروز كه بارها قدرتمندتر از روزهاي آغاز چالش هستيم، مذاكره با ۱+۵ را كه از ابتدا نيز بيرون از بستر قانوني بوده است، ترك كنيم و به جاي حضور در ژنو، خرماي ختم مذاكره را پخش كرده و يقين داشته باشيم كه به قول حضرت امام(ره) آمريكا هيچ غلطي نمي تواند بكند.
متن کامل یادداشت بیدن شرح است:
خرمای ژنو!(یادداشت روز)
۱ - «برای چه به ژنو می رویم»؟ و «قرار است در مذاکره با کشورهای ۱ + ۵ چه روی میز بگذاریم و چه سوغاتی برای مردم کشورمان بیاوریم»؟ این پرسش ها و پرسش های مشابه دیگری از این دست، اگر در گذشته ای نه چندان دور و مخصوصاً قبل از ترور دانشمندان هسته ای ایران، پاسخ - با عرض پوزش از مسئولان هسته ای کشورمان - نیم بندی داشت، امروزه آن پاسخ نیم بند نیز وجود ندارد و حضور تیم مذاکره کننده جمهوری اسلامی ایران در نشست ژنو که قرار است روز سه شنبه ۱۶آذرماه ۸۹-۷ دسامبر ۲۰۱۰ - در پایتخت سوئیس برگزار شود، عبثو بی نتیجه به نظر می رسد.
ممکن است مسئولان محترم کشورمان به این توضیح اشاره کنند که جمهوری اسلامی ایران از مدتها قبل رسماً اعلام کرده است موضوع نشست ژنو «هسته ای» نیست، بلکه موضوع نشست، گفت وگو با ۱ + ۵ درباره بسته پیشنهادی ایران است و مسئله هسته ای در اجلاس ژنو، تنها در محدوده بسته یاد شده قابل طرح خواهد بود. این توضیح اگرچه برخاسته از حضور عزتمندانه ایران اسلامی در چالش هسته ای است ولی از سوی دیگر خانم «اشتون» مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا که ریاست تیم کشورهای ۱ + ۵ را نیز برعهده دارد، بارها اعلام کرده است که چالش اصلی ۱ + ۵ با ایران، چالش هسته ای است و نشست روز سه شنبه ژنو از این قاعده
مستثنا نیست. بنابراین، در هر دو حالت - چه براساس نظر تیم هسته ای کشورمان و چه مطابق نظر خانم اشتون - برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران، «تمام و یا بخشی» از دستور کار نشست ژنو خواهد بود و یادداشت پیش روی با این نگاه نوشته شده است.
۲ - به این اظهارنظر که درباره ترور دانشمندان هسته ای ایران و علت و انگیزه آن مطرح شده است، توجه کنید؛
«از آنجا که کشورهای جهان اشتیاق و تمایل چندانی به بمباران تاسیسات اتمی ایران ندارند و بسیار بعید است که ایالات متحده آمریکا نیز به چنین اقدامی دست بزند، کشورهای خارجی ناچارند با بهره گیری از شیوه های غیرجنگی به هدف خود که جلوگیری از اتمی شدن ایران است، برسند. تحریم های اقتصادی فزاینده نیز با همین هدف انجام گرفته است. ترور شهریاری و عباسی راهکار دیگری برای این منظور است تا از طریق آسیب زدن به دست اندرکاران فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی و دستگاهها و تاسیسات اتمی آن، لزوم حمله نظامی را منتفی کرده و از این طریق به اهداف برسند.»
در این دیدگاه با صراحت اعلام شده است که حمله نظامی به تأسیسات هسته ای جمهوری اسلامی ایران از سوی آمریکا و متحدانش، ناممکن است و از سوی دیگر «تحریم های اقتصادی فزاینده» نیز تاکنون کارآمد نبوده و مانع از ادامه فعالیت هسته ای ایران نشده است، بنابراین چاره کار، آسیب زدن به دست اندرکاران هسته ای جمهوری اسلامی ایران - بخوانید ترور دانشمندان - و در صورت امکان، اقدامات تخریبی در تاسیسات و ماشین های هسته ای این کشور است.
این نظریه درباره انگیزه و علت اصلی ترور دانشمندان هسته ای کشورمان با آنچه مسئولان جمهوری اسلامی ایران براساس شواهد و قرائن موجود و برخی از اسناد به آن رسیده اند، همخوانی فراوانی دارد، بنابراین طبیعی است که تصور کنید، این اظهارنظر از سوی یکی از مسئولان اطلاعاتی کشورمان و یا صاحب نظران تیزبین داخلی مطرح شده است. اما؛ اشتباه می کنید و شاید تعجب کنید اگر بشنوید که تحلیل - بخوانید خبر - مورد اشاره، دیدگاه و نظر - بخوانید اعتراف - رژیم صهیونیستی است که روز چهارشنبه ۱۰ آذرماه - اول دسامبر ۲۰۱۰ - روی خروجی سایت رسمی وزارت امور خارجه رژیم صهیونیستی آمده است. به بیان دیگر،
اسرائیل بدون کمترین پرده پوشی اعلام می کند ترور دانشمندان هسته ای ایران کار کشورهایی است که خواستار توقف فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی ایران هستند و به علت ناممکن بودن حمله نظامی و از سوی دیگر در پی بی اثر بودن تحریم های اقتصادی به این راه کار رسیده اند!
شاید، این سؤال پیش کشیده شود که چرا وزارت خارجه رژیم صهیونیستی با صراحت و به گونه ای کاملاً رسمی از نقش خود و کشورهای مخالف برنامه هسته ای ایران، یاد می کند؟ پاسخ این سؤال دشوار نیست، زیرا، هدف اصلی از ترور دانشمندان هسته ای کشورمان، ارسال این پیام است که اگر حمله نظامی ناممکن باشد - که هست - و اگر تحریم های اقتصادی بی اثر بوده اند - که بوده اند - ترور دانشمندان و عملیات تخریبی در تاسیسات هسته ای ایران نیز در دستور کار قرار دارد. بدیهی است که در صورت انتساب ترورها به گروهک های مفلوکی مانند منافقین و سلطنت طلب ها و بهایی ها - اگرچه این گروه ها می توانند عامل میدانی
ترور باشند - این جنایت تنها در حد و اندازه یک اقدام تروریستی داخلی تفسیر و ارزیابی می شود و حال آن که مقصود اصلی از ترورها، ارسال پیام یاد شده است.
۳ - اکنون جای پاسخ به این پرسش جدی و منطقی است که تیم مذاکره کننده هسته ای جمهوری اسلامی ایران در ژنو دنبال چه می گردد؟ و براساس کدام توضیح قابل قبولی قرار است در این نشست شرکت کرده و با قاتلان دانشمندان هسته ای کشورمان دور یک میز به مذاکره بنشیند؟!
گفتنی است در عرف شناخته شده بین المللی و روال تعریف شده سیاست خارجی، مذاکره بین دو یا چند کشور که درباره موضوعی اختلاف نظر و یا حالت تخاصمی دارند، با دو هدف انجام می پذیرد و هیچ مذاکره ای را نمی توان آدرس داد که بیرون از این دو بستر صورت گرفته باشد.
الف: کشف انگیزه طرف مقابل از مخالفت با موضوع و پی بردن به علت اصرار طرف دیگر.
ب: یافتن راه حل و رسیدن به یک توافق دو یا چندجانبه. این نوع از مذاکرات در حالی است که طرفین مذاکره، موضوع مورد اختلاف را از هر دو سو قابل تعدیل و رسیدن به یک نتیجه مرضی الطرفین بدانند. و اما، در آغاز چالش هسته ای کشورمان، طرف مقابل ادعا می کرد که نگران انحراف فعالیت هسته ای ایران از حالت صلح آمیز به تولید سلاح اتمی - DIVERSION - است. در پی این ادعا از اکتبر ۲۰۰۳ - پائیز ۸۲ - تمامی فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی ایران به حالت تعلیق درآمد و بازرسان آژانس علاوه بر بازرسی های تعریف شده در مفاد NPT و پادمان های مربوطه، اجازه یافتند براساس پروتکل الحاقی - که ایران به طور داوطلبانه و
موقت آن را پذیرفته بود - تمامی تاسیسات هسته ای کشورمان را به طور سرزده - از هر مکان در هر زمان - مورد بازرسی قرار دهند و چنین نیز کردند و بعد از چند سال وقت کشی و فرصت سوزی عمدی نهایتا در اجلاس پاریس - نوامبر ۲۰۰۴ - و در پی توافق ایران با تروئیکای اروپایی - انگلیس، فرانسه و آلمان - قرار شد، ایران ظرف ۳ ماه تضمین های عینی - OBJECTIVE GUARANTEAS - خود را مبنی بر این که در پی تولید سلاح هسته ای نیست ارائه دهد و طرف مقابل نیز تضمین های محکم - FIRM GUARANTEAS - بدهد که مفاد NPT و پادمان های مربوطه - از جمله تبادل دانش فنی و تجهیزات برای فعالیت صلح آمیز هسته ای - در مورد ایران اسلامی به اجرا درآید. اما
یک ماه بعد - دسامبر ۲۰۰۴ - در نشست کارگروه هسته ای طرفین در لندن، طرف مقابل با صراحت اعلام کرد که قابل قبول ترین تضمین عینی از جانب ایران، آن است که فعالیت هسته ای خود را به طور کامل متوقف کرده و از ادامه آن دست بکشد! در پی این نشست بود که جمهوری اسلامی ایران، کلیه فعالیت های هسته ای تعلیق شده خود را به تدریج ازسر گرفت و…
نه فقط در اجلاس لندن، بلکه پس از آن نیز - تاکنون - طرف مقابل که به جای تروئیکای اروپایی به ۱ + ۵ تبدیل شده بود، از هیچ تلاش غیرقانونی و بهره گیری از هیچ اقدام زورگویانه و باج خواهانه برای متوقف کردن فعالیت صلح آمیز هسته ای کشورمان دریغ نکرده است که ارسال پرونده به شورای امنیت سازمان ملل و صدور چند قطعنامه - و اخیرا قطعنامه ۱۹۲۹ - و تحریم اقتصادی و… از جمله آنها بوده است.
اکنون باید پرسید مذاکره با حریفی که پیشاپیش، هدف اصلی و نهایی خود از مذاکره را توقف کامل فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده و به اعتراف - تلویحی نزدیک به تصریح - برای رسیدن به این مقصود از ترور دانشمندان هسته ای کشورمان نیز امتناع نکرده و نمی کند، با چه انگیزه و برای رسیدن به کدام «توافق»! صورت می پذیرد.
نوع دوم مذاکره - بند ب - نیز با توجه به آنچه درباره بند الف آمده است اساساً مفهوم و معنایی ندارد. چرا که در حالت دوم، طرفین مذاکره ابتدا روی یک یا چند نقطه مشترک به عنوان «کف مذاکرات» توافق می کنند و سپس می کوشند در جریان مذاکره با چانه زنی و حک و تعدیل نظرات به نقطه مشترکی به عنوان «توافق نهایی» برسند. بنابراین در حالی که طرف مقابل نقطه شروع و پایان مذاکره را توقف کامل فعالیت هسته ای کشورمان می داند، تیم محترم مذاکره کننده جمهوری اسلامی ایران قرار است در ژنو روی کدام نقطه تمرکز کرده و برای رسیدن به چه توافقی، چانه زنی کند؟!
۴ - مطابق اساسنامه آژانس، تمامی اطلاعاتی که بازرسان آژانس در بازرسی های خود از تاسیسات هسته ای کشور عضو NPT به دست می آورند محرمانه تلقی می شود و افشای آن غیرقانونی و در مواردی می تواند درخواست خروج کشور عضو از معاهده NPT را در پی داشته باشد و مطابق اساسنامه، گزارش مدیرکل به شورای حکام تنها در دو محور قابلیت تنظیم و ارائه دارد.
اول؛ آن که آیا کشور عضو به بازرسان اجازه دسترسی به تاسیسات هسته ای با هدف «راستی آزمایی» داده است یا نه.
دوم؛ در صورت دسترسی و انجام بازرسی ها آیا کشور عضو در فعالیت هسته ای خود از حالت صلح آمیز به تولید سلاح اتمی انحراف پیدا کرده است یا نه.
و اما، به عنوان نمونه آقای آمانو - مدیرکل آژانس - در گزارش های خود که برخی از آنها قبل از ارائه به شورای حکام، در رسانه های غربی منتشر شده است، شرح نسبتاً مفصلی از جزئیات تأسیسات هسته ای ایران را ذکر کرده است. چند آبشار سانتریفیوژ نصب شده! چه تعداد از آنها با تزریق گاز در حال فعالیت هستند! و… در ضمیمه قطعنامه های ۱۷۳۷ و ۱۷۴۷ شورای امنیت سازمان ملل، نام تعدادی از افراد دست اندرکار تأسیسات هسته ای کشورمان از جمله دکتر عباسی، آورده شده است. نام شهید شهریاری نیز در تحریم های یکجانبه سنای آمریکا آمده بود و دهها جزئیات غیرضروری دیگر که انتشار آن مطابق اساسنامه آژانس منع
قانونی دارد و…
۵ - حالا تصور کنید تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان با نمایندگان ۱ + ۵ در ژنو دور میز مذاکره نشسته اند. طرف مقابل از ابتدا، حرف آخر خود را زده است؛ «توقف کامل فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی ایران»!… و برای رسیدن به این مقصود از تمامی اهرمهای ممکن نیز استفاده کرده است. تحریم های اقتصادی، قطعنامه های شورای امنیت، فتنه ۸۸، ترور دانشمندان هسته ای و… خب! حالا تیم مذاکره کننده ما، قرار است چه بگوید؟ و اساساً چه نقطه مشترکی بین طرفین مذاکره وجود دارد که به عنوان «کف مذاکرات»! انتخاب شود؟! و چه تفاهمی در میان است که به عنوان «توافق نهایی»! مورد تایید قرار گیرد؟!
و بالاخره، انتظار آن است امروز که بارها قدرتمندتر از روزهای آغاز چالش هستیم، مذاکره با ۱ + ۵ را که از ابتدا نیز بیرون از بستر قانونی بوده است، ترک کنیم و به جای حضور در ژنو، خرمای ختم مذاکره را پخش کرده و یقین داشته باشیم که به قول حضرت امام(ره) آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند.
حسین شریعتمداری