نتوانستم با بنی صدر کار کنم
ابو شریف نخستین فرمانده عملیات سپاه است. وی قبل از انقلاب مبارزات خود را با رژیم شاهنشاهی آغاز کرد. او از سال ۶۶ در کشورهای پاکستان و افغانستان اقامت می کند.
به گزارش افکار نیوز به نقل از روزنامه خراسان،هفته نامه پنجره گفت و گويي با ابوشريف انجام داده است که در ادامه مي خوانيد:
اگر اجازه دهید گفت وگو را با بازخوانی حرکات مسلحانه ای آغاز کنیم که توسط نیروهای انقلابی پس از سقوط رژیم شاه شکل گرفت، این تحرکات پیامد چه نیازی بود و این گروه ها چطور مسلح می شدند؟
حدود سال های ۳۰ و ۳۲ جریاناتی در ایران به وجود آمد و برای انقلابیون ثابت شد که تنها با مبارزات پارلمانی نمی توان با رژیم شاه مبارزه کرد و راه مبارزه با دیکتاتور، مشی مسلحانه است که می تواند رژیم را سرنگون کند. لذا در ذهن ما و بسیاری از جوانان که احساسات مذهبی داشتند، فکر ایجاد تشکیلاتی مسلح برای برقراری حکومت اسلامی به وجود آمد.
بنابراین «حزب ملل اسلامی» با خط مشی مسلحانه برای سرنگونی رژیم شاهنشاهی و برقراری حکومت اسلامی تشکیل شد. بعد از آن که اعضای حزب ملل دستگیر و عده ای به اعدام و عده ای به زندان های طویل المدت محکوم شدند، در زندان عده ای از افراد حزب ملل با توجه به تجربیات گذشته، پایه حزب دیگری به نام حزب ا… را ریختند و بعد از آزادی به فعالیت مخفی خود ادامه دادند و افراد را برای انقلاب مسلحانه علیه رژیم شاه آموزش دادند.
آشنایی شما با نیروهای اصلی انقلاب، مثل شهید بهشتی از کجا آغاز شد؟
قبل از انقلاب، آیت ا… موسوی اردبیلی امام جماعت مسجد امیرالمومنین(علیه السلام) در خیابان کارگر بود که به همراه آقایان شهید بهشتی، شهید باهنر، شهید مفتح، آیت ا… خامنه ای و دیگران در ساختمان کنار این مسجد کارهای تحقیقات اسلامی انجام می دادند.
ماهم به دلیل نزدیکی منزلمان، برای نماز جماعت به این مسجد می رفتیم و در آن ساختمان کلاس های عربی و تفهیم قرآن دایر کرده بودیم و افراد را برای فعالیت حزبی تربیت می کردیم. شهید بهشتی(رحمةا… علیه) آن روزها از ما خواست تا در تنظیم و تدوین مطالب تحقیقاتی آنان با جمع شان همکاری کنیم و این اولین آشنایی بنده با این آقایان بود.
در روزهای اول پیروزی انقلاب نزدیک مدرسه رفاه شهید بهشتی را دیدم و ایشان به من گفت در جمع آوری سلاح عقب نمانید که چپی ها دارند اسلحه ذخیره می کنند. شما هم غافل نشوید. ما هم از همان روز در مدرسه رفاه مستقر شدیم و شروع کردیم به جمع آوری سلاح و آموزش نیروهای جدید و انجام ماموریت های امنیتی در نقاط مختلف شهر.
اما این نیروی جدید به موازات خود، نیرویی هم به نام ارتش داشت، با وجود ارتش و شهربانی، چه نیازی به تشکیل یک سازمان مسلح دیگر بود؟
روزهای اول که بختیار حکومت نظامی اعلام کرد و امام(ره) فرمودند مردم به خیابان ها بریزند و اطاعت نکنند، بین نیروهای دولتی و مردم درگیری شد و پادگان های ارتش و مراکز پلیس به وسیله مردم غارت شد و نظم ارتش و پلیس به هم خورد و مملکت فاقد نیروی نظامی و انتظامی بود، لذا یک نیروی مسلح جدید لازم بود که به امر امام امت نظم را در مملکت برقرار و از جان و مال مردم و تاسیسات دولتی حفاظت کند به علاوه برخی امرای ارتش در آمریکا دوره دیده و در آن جا شست و شوی مغزی شده بودند و از همه مهم تر، توده ای ها هم در ارتش نفوذ کرده بودند و احتمال کودتا وجود داشت.
چطور شد به این نتیجه رسیدید که این نیروهای مسلح پراکنده را در تشکیلاتی واحد سازماندهی کنید؟
اوضاع کشور آن روزها بحرانی بود. در مناطقی مثل خوزستان و کردستان و سیستان و بلوچستان ضد انقلاب و چپی ها فعال شده بودند و مراکز نظامی را، یکی پس از دیگری تصرف می کردند و دعوای تجزیه مملکت را داشتند. از طرف دولت موقت، عده ای در مقر ساواک در خیابان پاسداران مستقر بودند و بعضی از ادارات و جاهای حساس را حفاظت می کردند و برادران انقلابی هم به نوبه خود بعضی جاهای دیگر را حفاظت می کردند. استان های مرزی در خطر تجزیه قرار داشت و بین نیروهای مسلح انقلاب اسلامی هماهنگی وجود نداشت.
این که فعالیت این نهاد زیرنظر چه کسی باشد چطور به نتیجه رسید؟
بحثهای مختلفی درباره دوره آموزشی و نام سپاه و لباس و آرم سپاه و وظایف سپاه صورت گرفت و با وجود برخی اختلاف نظرها که طبیعی هم بود، مشکل خاصی به وجود نیامد، مثلا همه قبول داشتند که سپاه باید زیرنظر ولی فقیه و رهبری باشد؛ چون دولت ها عوض خواهند شد. درباره نحوه تعیین فرماندهان سپاه در آینده، تصمیم بر این شد که افراد با انتخابات در داخل سپاه انتخاب شوند.
به هر حال، شاهد دوگانگی موسوم به درگیری ستاد و عملیات بودیم. این اختلافات از کجا نشأت می گرفت؟
این دوگانگی از یک طرف از شورای انقلاب سرچشمه می گرفت که اشخاصی مثل آقایان بازرگان و بنی صدر و بعضی از روحانیون، ارتش را به سپاه ترجیح می دادند و دلیلشان هم این بود که ارتش از تعلیمات آموزش ها و نظم کافی برخوردار است، حال آن که نیروهای مسلحی که به نام سپاه در جریانات انقلاب به وجود آمده، نه آموزش کافی دیده اند و نه نظم لازم را دارند لذا نمی توان به آنان اعتماد کرد.
از طرف دیگر، افرادی که در سپاه باهم یک تشکیلات به وجود آورده بودند باهم از نظر زندگی گذشته و دیدشان درباره آینده و آرزوهایشان سنخیت نداشتند. برای مثال، افرادی که از طرف دولت موقت آمده بودند افراد انجمن اسلامی آمریکا بودند که وارد شده بودند و کارهای اداری و مالی را به عهده داشتند.
این افراد در خارج کشور کارهای فرهنگی می کردند و معتقد بودند نباید کاری کنند که بدنام شوند و باید به صورت عادی به ایران بازگردند و در حکومت به وزارت یا وکالت برسند. گروه دیگر افرادی بودند که توسط گروه جمشیدیه وارد سپاه شده بودند و عملیات سپاه را به عهده داشتند. آنان افرادی غالبا وابسته به حزب ملل یا سایر گروه های انقلاب و سال ها در زندان بودند و شکنجه و بعضا محکوم به اعدام شده بودند.
همچنین در اردوگاه های فلسطینی دوره دیده و جنگ کرده و هدف شان سرنگونی رژیم شاه از طریق انقلاب مسلحانه بود. خواهی نخواهی، این دو نوع تفکر نمی توانند باهم سنخیت داشته باشند و در تمام مسائل باهم اختلاف پیدا می کنند.
عملکرد بنی صدر به عنوان فرمانده کل قوا چطور بود؟
احکامی که شورای انقلاب برای ما صادر کرده بود شش ماهه بود و قرار بود بعد از شش ماه در سپاه انتخابات شود و فرماندهان از طریق انتخابات تعیین شوند؛ اما انتخابات صورت نگرفت و بعد از انتخابات ریاست جمهوری و انتخاب بنی صدر، امام بزرگوار(رحمة ا… علیه) فرماندهی کل قوای مسلح را هم به وی تفویض کردند، بنی صدر چون از ابتدا ترجیحش ارتش بود و به سپاه امید چندانی نداشت، یکی دوبار به سپاه آمد تا فرمانده ای انتخاب کند. اعضای اداری سپاه نامه ای به او نوشته بودند که اگر بنا باشد طبق آیین نامه سپاه انتخابات برگزار شود، در سپاه افرادی اسطوره می شوند و سپاهیان بقیه اعضای شورای فرماندهی
را نمی شناسند.
بنابراین به جای انتخابات بهتر است انتصاب و انتخاب صورت گیرد؛ یعنی تمام افراد سپاه در انتخابات شرکت نکنند چند نفر را با عنوان اداری سپاه انتصاب و آنان فرماندهی را انتخاب کنند. یک روز سمیناری ترتیب دادند و برخی افراد ادارات را در حدود یکصد تا یکصد و بیست نفر، بدون حضور افراد عملیات جمع و بنی صدر را دعوت کردند که بیا رای گیری کن و در غیاب فرمانده عملیات سپاه رای گیری کردند.
با رای مخفی، آقایان دوز دوزانی، جلال فارسی، غرضی و این جانب رای آوردند که رای من از همه بیشتر بود. بنی صدر هم نوشت: «در آن روز که مرا در سمینار فرماندهان سپاه دعوت کرده بودند، از من خواستند که برای انتخاب فرمانده سپاه رای گیری کنم. چون رای ابوشریف از همه بیشتر بود. پس ابوشریف فرمانده کل سپاه است.»
من به آقای بنی صدر گفتم، آقای رئیس جمهور! لطفا بنویسید که من به عنوان رئیس جمهوری ایران به حکم امام امت و رهبر انقلاب، امام خمینی و به عنوان فرمانده کل قوای مسلح و براساس انتخابات انجام شده، ابوشریف را به فرماندهی کل سپاه برمی گزینم؛ اما بنی صدر گفت همین که نوشته ام کافی است.
من هم گفتم با چنین حکمی حاضر به ادامه کار نیستم و به منشی خود گفتم به خبرگزاری اطلاع دهید که ابوشریف استعفا داده است، اما استعفای من قبول نشد؛ چون حالت بحرانی در کشور حاکم بود، درگیری های مرزی عراق در مرز شروع شده بود و گروهک های ضد انقلاب نیز هنوز در بعضی از مکان ها فعال بودند: بالاخره از من خواستند شخصی را برای فرماندهی معرفی کنم من هم مرتضی رضایی را معرفی کردم که مدتی با ما در کردستان بود و بعد او را به سمت معاون فرمانده سپاه تهران منصوب کرده بودیم.
مرتضی رضایی از اول به بنی صدر گفته بود که اگر حکم شما را امام امضا می کنند، من قبول می کنم. چون سپاه فرمانده نداشت و حالت بحرانی بود، بنی صدر حکم داد و امام هم حکم او را تایید کردند.
به عنوان سوال آخر قدری درباره این روزهای خودتان بفرمایید و این که پس از خروج از کشور به چه کارهایی مشغول هستید؟
من از سال ۶۶ که از ايران خارج شدم تاکنون در کشور پاکستان و افغانستان براي ايجاد وحدت بين علماي مذاهب مختلف اسلامي و ارتباط با ساير نهضت هاي اسلامي جهان و بيداري امت اسلامي مشغول بودم.