تبلیغات
کد خبر: ۱۱۱۴۸۸

فاشیست ماییم که ریزه خوارآمریکا شده ایم

دولت آمریکا در دوره بوش دنبال تاجگذاری بر بام عالم بود اما لقمه عراق و افغانستان گلوگیر کاخ سفید شد.

به گزارش افکار نیوز به نقل از روزنامه کیهان،پايگاه اينترنتي اخبار روز كه توسط شماري از گروهك هاي مقيم آلمان اداره مي شود، ضمن درج تحليل فوق نوشت: ۹ سال پيش (اول مه ۲۰۰۳) جرج بوش روي عرشه ناو آبراهام لينكلن آمريكا در خليج فارس ظاهر شد تا به بهانه اعلام تكميل شدن مأموريت نظامي در عراق، در واقع جور شدن ورق هاي لازم در دستش را، براي تسلط بر جغرافياي سياسي جهان با كليد خوردن فاز نخست طرح خاورميانه بزرگ، به رخ مردم دنيا بكشد.

بوش در توهم «تاجگذاری» بر بام عالم بود و شاید تنها عده قلیلی در جهان سیاست می توانستند حدفاصل رئیس جمهور و واقع بینی را، به درستی تخمین زنند.


این پایگاه اینترنتی از قول مصاحبه وسلی کلارک ژنرال بازنشسته آمریکایی به تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۷ می نویسد: «تنها حدود ده روز پس از واقعه یازدهم سپتامبر، زمانی که برای دیدار با وزیر دفاع آمریکا، دونالد رامسفلد، به پنتاگون رفتم، یکی از ژنرال ها به من گفت قرار است آمریکا به عراق حمله کند.


پرسیدم که آیا مدارکی علیه عراق پیدا شده؟ او گفت نه، ولی باید حمله کنیم. چند هفته دیرتر و پس از آغاز بمباران افغانستان توسط آمریکا، بار دیگر او را دیدم و پرسیدم که آیا ما هنوز هم قصد حمله به عراق را داریم؟ گفت: از این هم بدتر.

آنگاه کاغذی از وزارت دفاع را به من نشان داد که مطابق آن، ارتش آمریکا می بایست تا ۵ سال، به ۷ کشور، به ترتیب زیر حمله کند؛ عراق، سوریه، لبنان، لیبی، سومالی، سودان و بالاخره ایران.»


اخبار روز اضافه کرد، اما لقمه عراق و افغانستان به راحتی از گلو پایین نرفت و حمله ژوئیه ۲۰۰۶ اسرائیل به لبنان هم، نه تنها کمکی به بلع آن نکرد، بلکه پس از بوش، این بار نوبت کاندالیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا شد که با پیش بینی ناشیانه سرانجام تجاوز اسرائیل، دنیا را بیش از پیش، در حیرت حواس پرتی مسئولین کشورش فرو برد.


رایس، ویرانی و تلفات انسانی ناشی از بمباران لبنان را «دردهای زایمان خاورمیانه بزرگ» عنوان کرده بود. آنها از برخورد تمدن و جنگ صلیبی سخن می گفتند.

اما مشخص شد که تاریخ اعتبار «برخورد تمدن» های هانتینگتون و نیز «پایان تاریخ» فوکویاما، به عنوان پلاتفرم سلطه فراگیر نئولیبرالیسم پیش از مصرف منقضی شده است.


خسرو صدری نویسنده مطلب سپس به حمایت علنی طیف هایی از اپوزیسیون نسبت به سیاست های سلطه طلبانه آمریکا پرداخته و نوشت: آنچه به طرفداران عدالت اجتماعی مربوط می شود، مشخصاً حفظ فاصله با وابستگان آمریکا و علمداران برگزاری کنفرانس های اتحاد برای سرنگونی می تواند باشد.

امری که صرفاً برای کمک به بسط هژمونی آمریکا و با هدایت خود آن ها صورت می گیرد. این افراد آبرو باخته، به همراه دیگر همکاران آشکار و پنهانشان، به شدت از بحثپیرامون «نظم جهانی» می گریزند، زیرا نقاب دروغین دفاع از حقوق بشر و دموکراسی را از چهره آن ها برداشته، مجبورشان خواهد کرد که بی واسطه، از هدف اصلی شان یعنی تسلط آمریکا بر جهان دفاع کنند.

آنها درباره کشورهایی چون سوریه نیز معتقدند دیگی که برای آمریکا نمی جوشد، همان بهتر که نجوشد یا هر چه می خواهد در آن بجوشد! این طیف ها کاری ندارند که آمریکا کودتای ۲۸ مرداد را راه انداخت و دولت مصدق را ساقط کرد یا دارای معیارهای دوگانه درباره کشورهایی نظیر بحرین و فلسطین است. آمریکایی ها در صورت لزوم از فاشیسم حمایت می کنند.




صفحه(۱۴)

صفحه(۳)

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات