تبلیغات
کد خبر: ۱۱۹۵۹۵

گزیده سرمقاله‌ برخی از صبح امروز کشور

برخی روزنامه‌های صبح امروز سرمقاله‌های خود را به موضوعات زیر اختصاص دادند.

به گزارش افکارنیوز، برخی روزنامههای صبح امروز سرمقالههای خود را به موضوعات زیر اختصاص دادند.


*کیهان



روزنامه کیهان در سرمقاله امروز خود با عنوان «مانور موش ها» به قلم «حسین شریعتمداری» آورده است:



۱ - «آدرس غلط» یکی از ترفندهای خطرآفرین است که در عملیات موسوم به «طرح فریب» از آن بهره می گیرند. این ترفند در هر دو عرصه جنگ «گرم و سرد» به کار گرفته می شود. فرض کنید که دشمن در جبهه نبرد نظامی قصد انجام عملیات غافلگیرانه در منطقه «الف» را دارد و در همان حال، از قدرت دفاعی حریف بیمناک است. در این حالت به ترفند «آدرس غلط» یا «طرح فریب» روی می آورد و مثلا در منطقه «ب» که با منطقه «الف» فاصله زیادی دارد دست به آتش باری می زند، با این مقصود که ذهن فرماندهان حریف را از منطقه اصلی عملیات یعنی منطقه «الف» دور کرده و به منطقه «ب» مشغول دارد. حالا اگر فرماندهان خودی از آرایش جنگی و ضریب پراکندگی قوای دشمن اطلاعات دقیقی نداشته باشند، بعید نیست که همه استعداد نظامی و یا بخش قابل توجهی از آن را برای مقابله با حریف به منطقه «ب» منتقل کنند و حتی پس از دفع حمله دشمن در منطقه ب - بخوانید منطقه فریب - دست به تعقیب دشمن نیز بزنند! اکنون صحنه را در نظر آورید. چه می بینید؟ نیروهای خودی را می بینید که نه فقط حمله دشمن را دفع کرده اند بلکه در حال تعقیب آنها نیز هستند. اما، این ظاهر قضیه است که با واقعیت فاصله زیادی دارد. واقعیت آن است که ما در حال تعقیب دشمن نیستیم، بلکه، این دشمن است که ما را به نقطه و منطقه مورد نظر خود می کشاند تا عملیات اصلی را در منطقه الف، با موفقیت و بدون کمترین مقاومت به انجام برساند.

۲ - شنبه گذشته، سران محترم سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه گردهم آمدند و به گفته رئیس مجلس «بررسی عوامل گرانی از مباحثمطرح دراین نشست» بوده است. این که مسئولان بلندپایه نظام، روی یکی از اصلی ترین دغدغه های کنونی مردم انگشت گذارده و در پی یافتن راه کارهای موثر برای مقابله با آن بوده اند، به تنهایی نویدبخش است و حاکی از آن که روسای محترم سه قوه، یعنی دست اندرکاران امور اجرایی، قانونگذاری و قضایی کشور، قرار است از برخی بگومگوهای - با عرض پوزش - بی حاصل و دغدغه آفرین دست کشیده و عزم خود را برای مقابله با یکی از اصلی ترین دغدغه های کنونی مردم - انشاءالله - جزم کنند. در این میان اگرچه می توان و باید امیدوار بود که مسئولان محترم بسیاری از موانع پیش روی و راه کارهای مقابله با آن را می شناسند ولی برخی شواهد و قرائن نیز حاکی از طرح فریب دشمن و تلاش برای ارائه «آدرس غلط» به دست اندرکاران مقابله با گرانی است و از این روی اشاره به نکاتی دراین باره ضروری به نظر می رسد.

۳ - مروری گذرا به تلاش تبلیغاتی مستقیم و غیرمستقیم دشمن - مخصوصا نوع غیرمستقیم آن - حکایت از آن دارد که حریف به منظور پیشگیری از چاره اندیشی نظام برای مقابله با گرانی لگام گسیخته که این روزها به جان اقشار مستضعف جامعه افتاده است، چند جاده فرعی پیش روی مسئولان محترم گشوده و با دمیدن پیاپی و بی وقفه در شیپور فریب و نیز به کارگیری ستون پنجم سیاسی و رسانه ای خود اصرار به واقع نمایی آن دارد. این جاده های فرعی متفاوت و چندگانه اند ولی بیشترین اصرار دشمن آن است که تحریم های اقتصادی را به عنوان اصلی ترین علت گرانی ها معرفی کند.

دراین باره گفتنی است که تحریم های اقتصادی اگرچه در پیدایش پدیده گرانی بی تاثیر نیستند اما، نقش و ضریب اثر آنها در حد و اندازه ای نیست که گرانی لگام گسیخته و «جهشی» بسیاری از کالا و خدمات ضروری و مورد نیاز مردم را در پی داشته باشد. مخصوصا این که در برخی از موارد قبل از عملیاتی شدن فلان تحریم اقتصادی شاهد افزایش بی رویه و غیرمنطقی شماری از کالا و خدمات مورد نیاز مردم بوده و هستیم که پیش از این به آن پرداخته ایم و دراین نوشته، نکته دیگری را دنبال می کنیم و آن، چرایی ارائه این آدرس غلط است.

۴ - بی پرده باید گفت جریان مرموزی در داخل کشور اصرار دارد که تحریم های اقتصادی دشمنان بیرونی را «فلج کننده»! و راه کار برون رفت از آن را، تن دادن به خواسته های غیرقانونی و باج خواهانه حریف قلمداد کند. این جریان، دو طیف جداگانه با دو انگیزه متفاوت را درخود جای داده است که بعید نیست - و نشانه هایی نیز در دست است - که این دو طیف در یک نقطه با یکدیگر پیوند خورده و یا خواهند خورد. بخشی از این طیف مرموز را گروهها، اشخاص و جریانات برانداز و ضدانقلابیون تابلودار، تشکیل می دهند. این بخش، دست چندان موثری در بدنه نظام و یا مراکز تصمیم ساز و سیاست پرداز آن ندارد ولی به عنوان «بازو» و شریک بخش دیگر عمل می کند. و اما، بخش دیگر، که اصلی ترین بخش از جریان مرموز یاد شده است، غریبه ها و یا خودی های استحاله شده ای هستند که در برخی از مراکز حساس و یا حلقه های تماس این مراکز با مردم و امور مربوط به آنان نفوذ کرده اند و هر از چندگاه شاهد افشای «راز» آنها و از پرده برون افتادن دست آنان هستیم. ماجرای فساد کلان ۳هزار میلیارد تومانی و یا فساد و اختلاس اخیر در بیمه و نقش برخی مسئولان میانی - اما موثر - در این اختلاس ها می تواند شاهد مثال باشد.

هر دو طیف مورد اشاره، یک نقطه مشترک را هدف گذاری کرده و دنبال می کنند و آن فشار اقتصادی و تنگی معیشت مردم، مخصوصا اقشار محروم و مستضعف - بخوانید ولی نعمت های نظام - است و از این نقطه به بعد هر یک انگیزه های خاص خود را که با یکدیگر متفاوت است پی می گیرند. چگونه؟!

۵ - ماموریت بخش اول از جریان مرموز یاد شده یعنی ضدانقلابیون تابلودار و ستون پنجم پنهان یا شناخته شده - ولی بعضا به حال خود رها شده - دشمن، معرفی تحریم ها به عنوان علت اصلی گرانی ها است. شواهد موجود حکایت از آن دارند که ماموریت این بخش در همین نقطه به پایان می رسد. چرا که اگر در این ماموریت موفق شوند - که می دانیم و تجربه کرده ایم نمی شوند - به آمریکا و متحدانش برای رهایی هر چند نسبی از رسوایی ناشی از بی اثر بودن تحریم ها کمک کرده اند! ضمن آن که بیشترین اعضای این طیف را کلان سرمایه داران و صاحبان ثروت های بادآورده تشکیل می دهند که از این رهگذر بر ثروت انبوه و نامشروع خود نیز می افزایند و متاسفانه اقدام درخور توجهی برای مقابله با این غارتگران و زالوصفتان خون آشام دیده نمی شود.

اما بخش دوم، یعنی طیف اصلی این جریان مرموز که متاسفانه در برخی از مراکز تصمیم ساز و سیاست پرداز نفوذ کرده اند در نقطه مشترک مورد اشاره متوقف نمی شوند.

این طیف - به گواهی شماری از شواهد و قرائن موجود - در پی آن است که با سخت شدن معیشت مردم، راه کار موثر برای برون رفت از آن را، مذاکره و رابطه با آمریکا معرفی کند! چرا؟! به یقین همه دست اندرکاران اصلی طیف یاد شده دشمن نظام و اسلام و انقلاب نیستند، بلکه برداشت غلطی از مذاکره و رابطه با آمریکا دارند و از آنجا که نشان داده اند افرادی کم دان ولی در همان حال، بلندپرواز و خودبزرگ بین هستند، از یکسو مذاکره و رابطه با آمریکا را به خیال خام و توهم پرداز خود، راه کار تلقی می کنند و از سوی دیگر به علت روحیه خودبین و شهرت طلب خویش، اصرار دارند که این - به زعم آنها - رخداد استثنایی! به نام آنها ثبت شود!! این طیف درگذشته ای نه چندان دور نیز برای همین منظور خیز برداشته بودند که با سد مستحکم و عزت آفرین و پرصلابت رهبرمعظم انقلاب روبرو شدند. گفتنی است که آمریکا و متحدانش نیز که حرکت خزنده این طیف را زیر نظر داشته و به آن امید بسته بودند، بعد از مواجهه طیف یاد شده با نهیب پرصلابت و مردمی حضرت آقا، به گونه ای آشکار و بی پرده، ناامیدی و یأس خود از طیف مورد اشاره را برملا کردند.

۶ - در مثنوی مولوی داستان کشاورزی آمده است که انبار خویش از گندم انباشته بود اما بی آن که گندمی از انبار بردارد، همه روزه از میزان گندم انبار شده کاسته می شد و کشاورز که راه دستبرد دزدان را بسته بود، در حیرت از چرایی کاهش گندم به حکیمی شکایت برد و حکیم او را گفت؛ از کجا معلوم که موش ها در انبار گندم لانه نکرده باشند؟

اول ای جان دفع شّر موش کن

و آنگه اندر جمع گندم کوش کن

گرنه موش دزد در انبار ماست

گندم انبار چل ساله کجاست؟!

در این باره گفتنی های فراوانی هست که به فرصتی دیگر می گذاریم و در پایان نوشته پیش روی به این نکته بسنده می کنیم که گرانی لگام گسیخته کنونی به آسانی قابل مهار کردن است مثلا - و فقط مثلا - چرا در پی گیری یکی از علت های گرانی گوشت مرغ به این ماجرا توجه نمی شود که فلان کشتی حامل محموله مورد نیاز مرغداری ها نزدیک به ۷ ماه در سواحل کشورمان روی آب بوده است؟ و آقایان «م» و «الف» دو سرمایه دار کلان که با گشاده دستی برخی از مسئولان میانی، انحصار واردات این کالا را برعهده دارند، تخلیه محموله کشتی را با انگیزه فروش گرانتر آن تا ۷ ماه به تاخیر انداخته اند؟! و …



*رسالت



روزنامه رسالت در سرمقاله امروز خود با عنوان «دو ایراد توکلی» به قلم «محمود فرشیدی» آورده است:



وجود پیامبر گرامی اسلام و اهل بیت ایشان، علت و منشأ همه برکات وخیرات جامعه هستند. البته ما انسان ها غالباً نسبت به این حقیقت توجه نداریم و از آن غفلت می ورزیم اما در شرایط دشوار و تنگناهای زندگی، بر اساس فطرت به دامان آنان پناه می بریم و از ایشان استمداد می جوییم و رفع مشکلات لاعلاج خویش را در خواست می کنیم و شدت اندوه خویش را در راز و نیاز با آنان به عنوان محرم اسرار الهی تسکین می بخشیم.

نکته قابل توجه این که آن بزرگواران در دوران حیات مادی خویش به مصیبت های مبتلا به انسان ها، با شدت هرچه تمام تر، گرفتار شده اند تا شیعیان به هنگام گرفتاری خود در مقام مقایسه برآیند و تسکین خاطر یابند و تحمل سختی و اندوه بر آنان آسان تر شود، به عنوان مثال زندانیان رژیم های ظالم، به امام هفتم(ع)، بیماران به بیمار کربلا امام زین العابدین(ع)، غریبان به امام رضا(ع) متوسل می شوند و یاد امام حسین(ع) به خانواده شهدا آرامش می بخشد.

روز سه شنبه هفته گذشته، حادثه ای رخ داد که جمع کثیری را به یاد مظلومیت امام علی(ع) انداخت شاید مقدر الهی چنین است که شیعیان ائمه اطهار(ع) در حد ظرف محدود وجودی خویش با ابتلاء به انواع مشکلات، عظمت شخصیت آن بزرگواران را بهتر درک کنند.

صحن علنی مجلس شورای اسلامی روز سه شنبه ۱۲/۴ / ۹۱ شاهد بررسی صلاحیت یکی از شیعیان فداکار امام علی(ع) بود. کسی که از هجده سالگی پیشتاز مبارزات دانشجویی علیه رژیم شاهنشاهی بود و بارها به زندان افتاد، کسی که جزء نخستین افرادی بود که ماهیت منافقین را شناخت و برای رسوا ساختن آنان بی مهابا تلاش کرد، کسی که پس از پیروزی انقلاب نیز همواره در خط مقدم ولایت، با افکار انحرافی و مفسدان و فرصت طلبان مبارزه کرده است. در دوران بنی صدر در مقابل خود شیفتگی وی قیام کرد، در دولت موسوی با آنکه وزیر و سخنگوی دولت بود وقتی متوجه کژاندیشی ها شد، تاب نیاورد و استعفا داد، در دوران کارگزاران، علیه امتیاز طلبی های آنان بانگ برآورد و با سخنرانی و درج مقاله در نشریات و نامه های سرگشاده اعتراض کرد. تنها کسی که جسارت آن را داشت که در انتخابات ریاست جمهوری، به عنوان رقیب آقای هاشمی رفسنجانی قدعلم کند و سخنگوی اعتراضات عدالتخواهانه مردم شود مردم تهران جزوات انتخاباتی وی در این دوران را به خاطر دارند که با عنوان " شهرداری با نظام و مردم چه می کند؟ " از مظلومیت مردم و خودرایی های شهردار کارگزاران، پرده بر می داشت.

کسی که در نهمین انتخابات ریاست جمهوری نامزد شد و آنگاه که احساس کرد اصولگرایان به تعداد کافی نامزد دارند، انصراف داد اما با کمال تعجب به نفع فردی که بعداً در این دوره، برگزیده شد کنار نرفت. و امروز روشن شده است که تشخیص او درست بوده است.

کسی که پیش از اجرای قانون هدفمندی سازی یارانه ها و در ارتباط با تصمیمات اقتصادی دولت، هشدارهایی داد و تورم و رکورد اقتصادی امروز را پیش بینی کرد.

و بالاخره کسی که امروز هم در سنگر عدالت و در برابر خودشیفتگی ها و مفاسد اقتصادی و امتیاز طلبی و جعل مدرک و … ایستاده است و مافیای قدرت و ثروت، تشکیل دادگاه های اخیر مبارزه با مفاسد اقتصادی را از چشم او می بیند.

البته این فرد دو ایراد دارد. ایراد اول آنکه همانند شهید دیالمه یا شهید آیت و بعضی شخصیت های دیگر در بسیاری از مسائل سیاسی می تواند با تکیه اصول، آینده را پیش بینی کند.

ایراد دوم آنکه اهل سازش و مسامحه نیست و هرچه را حق تشخیص می دهد ابوذروار بیان می کند و این خصوصیت، طبعاً مفسدان و فرصت طلبان را به کینه توزی علیه وی بر می انگیزد و کمر همت می بندند تا او را از سر راه خود بردارند و این مبارزه تعجب آور نیست اما شگفت آنکه سخنان وی، که بعضاً ممکن است جای گلایه هم داشته باشد، گاه موجب بغض دوستان نیز می شود و برآیند کینه دشمنان و بغض و سکوت دوستان، زمینه مظلومیت سه شنبه را فراهم آورد.

شاید اگر این شواهد عینی و کوچک نباشد، انسان ها نتوانند قطره ای از دریای عظمت مظلومیت نخستین امام خویش را درک کنند که مردم نام او و معاویه را در کنار هم می آوردند و آن‌گاه که در محراب مسجد به شهادت رسید عده ای پرسیدند مگر علی(ع) نماز هم می خواند؟



*جمهوری اسلامی



روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز خود با عنوان «ایران و مصر جدید» آورده است:



مصر جدید، جمهوری دوم مصر است که از هفته گذشته با رسمیت یافتن ریاست جمهوری دکتر محمد مرسی آغاز شد. جمهوری اسلامی، از خلع ملک فاروق و انقراض پادشاهی در مصر و رئیس‌جمهور شدن جمال عبدالناصر یعنی سال ۱۳۳۵ شروع شد و تا بهمن ماه ۱۳۸۹ یعنی سقوط حسنی مبارک ادامه یافت. از بهمن ۱۳۸۹ تا دهم تیرماه ۱۳۹۱(هفته گذشته) مصر با شورای نظامی و دولتی که وابسته به آن بود اداره شد که می‌تواند دوران انتقالی نامیده شود. بنابر این، جمهوری دوم در مصر از هفته گذشته آغاز شده که نام دیگر آن " مصر جدید " است.

اکنون برای جمهوری اسلامی ایران، این موضوع مهم و حساس مطرح است که برای برقراری روابط سیاسی با رژیم جدید مصر و پایان دادن به دوران قطع رابطه میان قاهره و تهران چگونه و در چه زمانی تصمیم بگیرد.

روابط ایران و مصر در دوران جمهوری اول دارای نشیب و فرازهائی بود و سرانجام در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ به فرمان امام خمینی جمهوری اسلامی ایران روابط خود با دولت انورالسادات را در اعتراض به امضاء قرارداد ننگین کمپ‌دیوید میان مصر و رژیم صهیونیستی، قطع کرد. از آن تاریخ تاکنون دو کشور فقط در سطح دفتر حفاظت منافع با همدیگر رابطه دارند و هرگاه سخن از برقراری مجدد روابط کامل سیاسی به میان آمد، شرط جمهوری اسلامی ایران، دور شدن دولت مصر از قرارداد کمپ دیوید بود که البته حضور حسنی مبارک در رأس رژیم مصر همواره مانع تحقق این شرط می‌شد. در دوران انتقالی یعنی ۱۷ ماه گذشته نیز چون شورای نظامی بر مصر حکومت می‌کرد و مشخص نبود اوضاع این کشور به کدام سو خواهد رفت، روابط جمهوری اسلامی ایران با مصر در همان سطح دفاتر حفاظت منافع باقی ماند. طبیعی است که در دوران جمهوری دوم مصر یا مصر جدید باید درباره این موضوع تعیین تکلیف شود.

حساسیت و اهمیت موضوع روابط ایران و مصر جدید بیشتر از این جهت است که این دو کشور در منطقه از جایگاه مهمی برخوردارند و همکاری و همسوئی آنها می‌تواند به ثبات منطقه کمک فراوانی بکند کما اینکه دوری آنها از همدیگر نیز می‌تواند آثار نامطلوبی برجای بگذارد. این واقعیت هنگامی بیشتر اهمیت پیدا می‌کند که به دو موضوع بسیار حساس در خاورمیانه توجه شود؛ یکی وجود غده سرطانی رژیم صهیونیستی و دیگری انقلاب‌های مردمی که سرتاسر کشورهای عربی و شمال آفریقا را در نوردیده و دگرگونی‌های زیادی پدید آورده است و تحولات دیگری نیز در راه است.

توجه به همین دو موضوع مهم و حساس، چارچوب روابط دو کشور مهم و اثرگذار ایران و مصر را مشخص می‌کنند. این دو کشور درصورتی می‌توانند مکمل یکدیگر باشند که در این دو موضوع همسو و هماهنگ حرکت کنند. یکی از ویژگی‌های انقلاب‌های منطقه، بدون تردید ضد صهیونیستی بودن آنهاست و مردم مصر نیز هنگامی که در زمستان ۱۳۸۹ شعار " الشعب یرید اسقاط النظام " را سر می‌دادند بارها به نوکری سران رژیم سابق مصر و سرسپردگی آنها در برابر رژیم صهیونیستی و آمریکا اعتراض کردند و خواستار رژیمی شدند که در برابر صهیونیسم و مداخلات قدرت‌های استعماری بایستد. این، اقتضای ماهیت اسلامی این انقلاب هاست که کشورهای عربی و شمال آفریقا را در بر گرفته و موجب بیداری ملت‌های منطقه شده است. بنابر این، مصر جدید در دوران جمهوری دوم فقط درصورتی می‌تواند منطبق با خواسته‌های مردم این کشور ادامه مسیر بدهد که بر دو نکته بسیار حساس و مهم ضدیت با رژیم صهیونیستی و تکیه بر تعالیم اسلام در مدیریت کشور و تعاملات بین‌المللی تکیه نماید.

اگر این واقعیت‌ها را به عنوان چارچوب‌های گریزناپذیر جمهوری دوم یا مصر جدید در نظر بگیریم، آقای محمد مرسی و دولت او باید با شفافیت کامل درباره قرارداد کمپ دیوید و رابطه با رژیم صهیونیستی موضع بگیرند. دکتر مرسی در اولین سخنرانی خود بعد از اعلام پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری بر پای بندی خود به کلیه تعهدات بین‌المللی مصر تأکید کرد و از هیچ استثنائی نیز سخن نگفت. محافل سیاسی بین‌المللی به ویژه غربی‌ها این سخن رئیس‌جمهور جدید مصر را به معنای وفادار بودن او به قرارداد کمپ دیوید دانستند و تاکنون او و اخوان المسلمین این برداشت را تکذیب نکردند. هماهنگی دکتر محمد مرسی با آمریکا، فرانسه، انگلیس، رژیم صهیونیستی و ارتجاع عرب در مقابله با دولت سوریه و موضعگیری‌های تند وی علیه شخص بشار اسد نیز نشان می‌دهد رئیس‌جمهور جدید مصر و دولت وی نه تنها قرار نیست در برابر جریان سلطه جهانی بایستند بلکه در مواردی با آنها همراهی نیز می‌کنند. این ویژگی با اصول اولیه اعلام شده توسط جنبش اخوان المسلمین و بنیانگذار آن " حسن البناء " سازگاری ندارد. زیرا مبارزه با صهیونیسم و استعمار از اصول بنیانی جنبش اخوان المسلمین بودند و آنچه این روزها از مواضع دکتر محمد مرسی شنیده می‌شود نشانی از پای بندی به این اصول در خود ندارد.

با اینهمه، جمهوری اسلامی ایران نباید راه را بر تجدید رابطه با دولت جدید مصر ببندد، اما در برقراری روابط نباید شتاب زده عمل کند. رصد کردن مواضع و عملکردهای رئیس‌جمهور جدید مصر، ملاحظه تنگناهائی که او گرفتار آنهاست، مشکلاتی که اکنون در کشور مصر وجود دارد و فشارهائی که از ناحیه نظامیان و باقیمانده رژیم گذشته وارد می‌شود، از اموری هستند که باید در تصمیم گیری دولتمردان ایرانی مورد توجه باشند. با اینحال نباید به این اصل مهم بی‌توجهی شود که جمهوری اسلامی ایران با دولتی تجدید رابطه کند که به قرارداد کمپ دیوید پای بند باشد و تفاوت ماهوی قابل ملاحظه‌ای با رژیم گذشته نداشته باشد.

به نظر می‌رسد دستگاه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران فقط درصورتی می‌تواند در تنظیم روابط واقع‌بینانه خود با مصر جدید موفق باشد که دفتر حفاظت منافع خود در قاهره را تقویت نماید و بر کسی تکیه نکند که تا آخرین روزهای عمر حسنی مبارک نتوانسته بود شرایط جامعه مصر را درک نماید. ما برای رصد کردن اوضاع مصر در شرایط کنونی به نیروی کارآمدی نیاز داریم. این اقدام را می‌بایست یکسال و نیم قبل انجام می‌دادیم ولی اکنون نیز تا دیرتر نشده لازم است جبران مافات کنیم. متولیان سیاست خارجی کشورمان باید بدانند که مصالح کشور بر ملاحظات افراد ترجیح دارد.



*حمایت



روزنامه حمایت در سرمقاله امروز خود با عنوان «راز یک عذر خواهی» آورده است:



سرانجام پس از گذشت ۷ ماه، ارسال تدارکات ناتو از خاک پاکستان به افغانستان باردیگر از سرگرفته شد. بر اساس توافقات صورت گرفته میان آمریکا و پاکستان، کاروان‌هایی تدارکاتی که در مرزهای پاکستان و افغانستان مانده بودند، حرکت خود را آغاز کردند. این رویداد مهم که اعتراض‌های مردمی در پاکستان را به همراه داشت در حالی روی داده است که بسیاری آن را حاصل عذرخواهی آمریکا از پاکستان عنوان داشته‌اند. در ماه‌های اخیر روابط آمریکا و پاکستان به دلیل مواضع تند واشنگتن و نیز حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا به پاکستان با چالشهایی همراه شده است. پاکستان به دلیل اتهامات وارده و نیز حملات واشنگتن به خاک این کشور، خواستار عذرخواهی ایالات متحده شده بود. با توجه به اینکه آمریکا در طول ۷ ماه گذشته خواست پاکستان برای عذرخواهی را نپذیرفته بود این سوال مطرح است که دلیل چرخش واشنگتن چیست و چرا ایالات متحده حاضر به اجرای این امر شده است.؟ پاسخ به این پرسش را در شرایط داخلی و خارجی آمریکا جستجو کرد.

اولا در حوزه داخلی باراک اوباما به دنبال تبلیغات انتخاباتی است در حالی که از محورهای آن را پیروزی در جنگ افغانستان تشکیل می‌دهد. اوباما می‌داند برای رسیدن به این مهم ارسال تجهیزات به افغانستان امری ضروری است. بر این اساس آمریکا برای مبارزات انتخاباتی اوباما هم که شده جز رویکرد به پاکستان چاره‌ای ندارد هر چند که همچنان از سیاست چماق و هویج برای رسیدن به این مقصود استفاده می‌کند.

ثانیا، آمریکا با چالشی بزرگ به نام انتقادهای شدید ناتو از عملکردهای این کشور همراه است. بسیاری از اعضای ناتو از جمله فرانسه به دنبال پایان سریعتر جنگ افغانستان و خروج نیروهایشان هستند در حالی که تحولات روابط آمریکا و پاکستان این امر را مختل ساخته است. آمریکا از سوی ناتو برای پایان دادن به تنشها و بازگشایی مسیر تدارکاتی ناتو تحت فشار است. این امر محتمل است که ناتو با طولانی شدن عدم ورود تجهیزات با خاک افغانستان عملا از ائتلاف جنگ خارج گردد که هزینه‌های بسیاری برای آمریکا به همراه خواهد داشت.

ثالثا، آمریکا به رغم ادعای خروج به دنبال حضور بلند مدت در افغانستان است لذا ورود تجهیزات به این کشور را ضروری می‌داند. با توجه به آنچه ذکر شد می‌توان گفت که عذرخواهی آمریکا از پاکستان برگرفته از مجموعه چالشهای داخلی و جهانی اوباما است که وی را به پذیرش این امر وادار ساخته است. البته این رویکرد آمریکا به منزله پایان تحرکات آمریکا نخواهد بود چنانکه حملات هوایی آمریکا و تهدیدات نظامی واشنگتن علیه اسلام آباد تکرار گردیده هر چند که ابعاد آن گستردگی سابق را ندارد.





*آفرینش



روزنامه آفرینش در سرمقاله امروز خود با عنوان «مشکلات ارزی دانشجویان مقیم خارج» به قلم «حمیدرضا عسگری» آورده است:



پس ازنوسانات و تغییر سهمیه های ارزی در زمینه های مختلف، دانشجویان مقیم خارج نیز دستخوش این تغییرات قرار گرفتند و مشکلات فراوانی درتامین ارز مورد نیازشان پیدا کرده اند. نگرانی این دانشجویان از این بابت است که برای دریافت ارز تحصیلی خود، می بایست یک بوروکراسی عریض و طویل را طی کنند و نهایتاً به موقع و به مقدار نیاز ارز به دستشان نمی رسد. دانشجویان مقیم خارج می بایست ابتدا مدارک را از سایت مربوطه(نشاء) دریافت، سپس به دانشگاه رفته و از آنجا نامه های مربوط به میزان شهریه هرترمشان را به وزارت علوم ارجاع دهند، مجدداً مراحل بسیاری را در سفارت طی می کنند و باید مدارک سفارت را دوباره برای وزارت علوم بفرستند تا موکلانشان بتوانند پس تایید وزارت علوم، میزان حواله ارزی مشخص شده را با ارائه به شعب بانک ها دریافت کنند.

بحثاصلی اینجاست که این حواله ها با ارجاع به بانک با مشکلات فراوان روبه رو می شود. در برخی موارد شعب بانک از پرداخت این حواله امتناع می کنند، گاهی حواله صادره را مورد تایید نمی دانند و در بیشتر موارد میزان حواله صادره را به نظر خود تغییر می دهند و بخشی از مبلغ تعیین شده را پرداخت می کنند. این عملکرد بانک ها مشکلات فراوانی را برای دانشجویان مقیم خارج به وجود آورده است. چون سازو کار دانشگاه ها و سیستم پرداخت شهریه آنها همانند سیستم اداری ما نیست و بسیار قانونمند و براساس ضوابط صورت میگیرد، لذا دانشجویانی که نیازمند این ارز برای ثبت نام در دانشگاه هستند در مذیقه قرار می گیرند.

از سوی دیگر این سوال پیش می آید که مگر وزارت علوم به عنوان یک نهاد تایید کننده صحت صورت مالی دانشجویان مورد وثوق سیستم بانکی نیست؟ پس چرا درپرداخت حواله ارزی بانک ها به صورت سلیقه ای و در بسیاری از موارد براساس روابط عمل می کنند. چرا عملکرد شعب بانک ها با یکدیگر متفاوت است و نظارتی بر امور آنها در این زمینه صورت نمی گیرد. اگر شعب بانک ها محدودیتی در پرداخت ارز دانشجویی دارند مسولان وزارت علوم و بانک مرکزی تدابیری را اتخاذ کنند تا متقاضیان سرگردان دریافت حواله خود نشود و یا مشخص کنند که این افراد برای تحویل ارز تحصیلی خود فقط به فلان بانک یا فلان شعب مراجعه کنند.

درثانی در اکثر حواله هایی که وزارت علوم صادر می کند، باتوجه به نسبت شهریه، ماهانه و هر ترم می‌باشد. اما بانک ها اغلب با نیمی از این حواله موافقت می‌کنند و همه را پرداخت نمی‌کنند، لذا این شبهه باقی است که تکلیف نیمی دیگر از این حواله صادر شده چه می شود؟! آیا میزان ارزی که وزارت علوم برای دانشجو درنظر گرفته مورد تایید بانک نیست؟ اگر نیست باید مسولان در وزارت علوم فکری به حال این وضعیت نمایند و اگر نظر وزارت علوم تعمیم دهنده نیاز دانشجواست چرا بانک ها از آن سرباز می‌زنند و این شائبه را به وجود می آورند که نیمی از این حواله ها چه می‌شود و به کجا می‌رود!

جدای این ضعف های اداری باید به این مهم نظر داشت که دانشجویان این مملکت برای کسب دانش و ارتقای علمی کشور رنج و سختی غربت را به تن خریده اند تا مایه افتخار وبالندگی مملکت خود شوند، چرا نسبت به وضعیت آنها اهمیت کافی قائل نمی شویم و به جای حمایت های همه جانبه برای آنها مشکل تراشی می کنیم.



*دنیای اقتصاد



روزنامه دنیای اقتصاد در سرمقاله امروز خود با عنوان «می‌توان از نفت چشم پوشید؟» به قلم «پویا جبل عاملی» آورده است:

دهه‌ها است که ایرانیان به دنبال آن هستند تا اقتصاد خود را از زیر عنوان اقتصاد نفتی نجات دهند. ما همواره با مقایسه خود با دیگر کشورهای توسعه یافته، به این نتیجه رسیده‌ایم که به اشکال مختلف دچار «مصیبت منابع» هستیم.

این برداشت البته باری از حقیقت را در برداشته است و ای بسا بیرون آمدن از این اقتصاد نفتی به شکلی کارآ می‌تواند شکوفایی اقتصاد ایران را به همراه داشته باشد.

با این وجود چند واقعیت را نمی‌توان کتمان کرد، اول آنکه آمار نشان می‌دهد که ما با نفت توانسته‌ایم در این یک قرن رشد اقتصادی بالاتر از میانگین جهانی را تجربه کنیم و دوم آنکه هیچ گاه به یک کشور کمتر توسعه یافته فقیری که نمونه‌های آن از آمریکای جنوبی تا آفریقا و آسیا زیاد است، تبدیل نشدیم. اگرچه انتظار بود با درآمد نفتی و خدادادی بسیار بهتر از این عمل کنیم و شاید اگر نفت نبود و به آن اتکا نداشتیم، راه سخت‌تری را برای رشد اقتصادی می‌پیمودیم؛ اما با وجود ساختار اقتصادی – سیاسی پیش از کشف نفت و عدم وجود نهاد‌های اقتصادی مستقل و فراگیر، این تنها اگری است که به رویا بیشتر شبیه است. هر چه هست در واقعیت نفت توانست، اقتصاد ما را در حد وسط اقتصاد جهانی نگه دارد و حال گویی استفاده ایرانیان از این نعمت هر روز سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود.

بگذارید کمی ملموس‌تر سخن بگوییم. می‌خواهیم تخمینی از تاثیر کاهش صادرات نفت بر رشد اقتصادی داشته باشیم. باید گوشزد کرد که در اینجا تنها یک تخمین حسابداری از قضیه ارائه می‌دهیم و برای داشتن تخمینی بهتر و دقیق‌تر باید اثرات متقابل بین بخشی و شوک‌های ناشی از کاهش درآمد‌های نفتی را به اقتصاد کلان در یک مدل ساختاری اقتصاد سنجی به‌دست آوریم که به احتمال بسیار قوی، تخمین دقیق‌تر، بدتر از آنی است که ما اینجا ارائه می‌دهیم. طبق آمار صادرات نفتی که شامل نفت خام، فرآورده‌های نفتی، گاز طبیعی، میعانات و مایعات گازی می‌شود، ۸۰ درصد صادرات ما را به خود اختصاص می‌دهد. از سوی دیگر صادرات ایران، سهمی در حدود ۳۵ درصد تولید ناخالص داخلی ایران را دارا است. به این شکل می‌توان گفت که در حدود ۲۸ درصد اقتصاد ایران، در اختیار صادرات نفتی است. حال اگر این صادرات نفتی به میزان ۵۰ درصد تقلیل یابد باید انتظار کاهش ۱۴ درصدی تولید ناخالص داخلی را داشته باشیم.

با این وجود از آنجا که تحریم نفتی از ابتدای تابستان کلید خورده و البته نفت خام بخشی از صادرات نفتی ما را تشکیل داده به نظر می‌رسد که اگر سطح فشار‌ها در همین حد باقی بماند، رشد منفی اقتصادی بین ۵ تا ۱۰ درصد در سال کنونی باید طبیعی قلمداد شود و اگر دولت بتواند رشد منفی را تا زیر ۵ درصد نگه دارد، نشان دهنده تلاش مضاعف دستگاه‌های مسوول خواهد بود. شناخت وضعیت پیش رو بسیار مهم است.

اقتصاد ایران در زمانی که ارتباطات بسیار گسترده‌تری با اقتصاد جهانی داشت و در زمانی که جذب سرمایه برای رشد صنایع مختلف آسان بود، نتوانست از وابستگی نفت رهایی یابد، به این شکل به نظر می‌رسد، بسیار دور از واقعیت است اگر انتظار آن را داشته باشیم که در زمان کنونی می‌توان اقتصاد غیرنفتی را سامان داد.

از این منظر، شاید بیش از همه، دولتمردان ما بدانند که اقتصاد ایران نباید به یکباره چشم از درآمدهای نفتی بشوید و باید تلاش بسیار کرد تا درآمدهای نفتی به قوت خود باقی باشد. بی تردید ما چون عراق نخواهیم بود که تحریم نفتی باعث شد تا رشد اقتصادی متوسط سرانه سالانه این کشور در عرض دو دهه از سال ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۱۰ یعنی حتی وقتی ۷ سال از تحریمها گذشته بود، به دلیل عمق فاجعه ایجاد شده در پی تحریم بین المللی، در سطح منفی ۲/۲ درصد بود؛ کشوری که درآمد سرانهاش از سطح ۲۳۰۴ دلاری سال ۱۹۸۹، تنها یک سال بعد به سطح ۹۳۸ دلار و طی پنج سال بعد به کمتر از ۵۰۰ دلار رسید و آسیبهای شدید انسانی را به همراه داشت. ما با حفظ درآمدهای نفتی خود از این مرحله عبور خواهیم کرد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات