«سیاستمداران خاموش»
شکست سکوت در انتظار سررسید ۹۲؟!
خاموش بودن سیاستمداران، به روحانیون یا معاونان اول رییسجمهورهای کشور محدود نمیشود و نام شخصیتهای دیگری در فهرست برخی وزرا و دیگر معاونان در دولتها نیز میتواند در جدول خاموشی سیاستمداران گنجانده شود.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ايسنا، در آخرين بخش از سلسله گزارشهاي سياستمداران خاموش، دو گروه بررسي ميشوند؛ گروه اول، كساني كه در زماني عهدهدار پست وزارت يا معاونت در دولت بودند و اكنون از مسئوليت كناره گرفتهاند و گروه دوم كساني هستند كه در حال حاضر نيز در مناصب اجرايي حضور دارند ولي با استراتژي چراغ خاموش حركت ميكنند.
نباید این نکته را فراموش کرد که بسیاری از این «سیاستمداران خاموش»، یا نامزدهای بالقوه انتخابات آتی هستند یا در این مسیر تاثیرگذارند. حال باید دید در مدت زمان باقی مانده تا انتخابات ۹۲، این افراد همچنان خاموش میمانند یا سکوت خود را میشکنند و لب سخن میگشایند؟
سیدعلینقی کمال خرازی یکی از حاضران در این فهرست بلند بالای حاشیهنشینان فضای سیاسی کشور است.
خرازی از خانواده معروف خرازیها و متولد تهران است. وی در سال ۱۳۸۵ پس از اینکه دولت احمدینژاد بر سر کار آمد، از وزارت امور خارجه خداحافظی کرد و طی حکمی از سوی مقام معظم رهبری به عنوان رییس و عضو شورای راهبردی روابط خارجی منصوب شد.
خرازی که با چهرهای سرد، خشک و با دیسیپلین کاملا شناخته شده است، سابقه مدیرعاملی خبرگزاری ایرنا و فعالیت به عنوان نماینده ایران در سازمان ملل متحد را در کارنامه خود دارد و در اسفندماه سال گذشته نیز با حکم نسرین سلطانخواه معاون علمی رییسجمهور به عنوان دبیر ستاد راهبری توسعه علم و فناوریهای شناختی منصوب شد.
خرازی در حال حاضر رییس پژوهشگاه علومشناختی نیز هست. او همچنین در پانزدهم فروردین ۱۳۹۱ در جلسهای در این ارتباط خبر داد که علوم شناختی در کتب درسی و رشتههای تجربی و ریاضی دبیرستان گنجانده میشود.
خبرنگاران قدیمی به یاد دارند که در دوران اصلاحات خرازی از جمله وزرای دولت بود که کمتر با خبرنگاران به گفتوگو مینشست و آنها همیشه از این بابت از او گلهمند بودند. به قول برخی از خبرنگاران حتی خنده او در پشت اخم همیشگیاش مخفی است و در طول سالهای اخیر به ندرت در جمع رسانهها حضور پیدا کرده است.
آخرین سخنرانی خرازی مربوط به ۱۰ خرداد ۱۳۹۱ است. در نوزدهمین محفل انس با پیشکسوتان جهاد و شهادت بود که در آن از نحوه تشکیل ستاد تبلیغات جنگ و فعالیتهای آن سخن گفت. وی در زمان جنگ، مسئولیت ستاد تبلیغات جنگ را برعهده داشت.
کمال خرازی، هم در بین اصولگرایان و هم در بین اصلاحطلبان چهرهای مقبول و مورد اعتماد است. با توجه به در پیش بودن انتخابات ریاستجمهوری یازدهم، شایعاتی مطرح شده که بخشی از اصلاحطلبان با توجه به مقبولیت وی در نظام، تمایل به کاندیداتوری او دارند و حتی برخی از سایتهای اصولگرا خبر دادند که در مجمع روحانیون مبارز، دو گزینه " خرازی " و " بیطرف " برای انتخابات مطرح شده است. گفته میشود که ظاهرا وی یکی از گزینههای اعضای بنیاد باران برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری یازدهم است که توسط این بنیاد به خاتمی پیشنهاد شده است.
البته شایعات درباره حضور خرازی در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در حالی مطرح میشود که دفتر کمال خرازی ۲۸ تیرماه طی اطلاعیهای، خبر تصمیم وی برای کاندیداتوری در انتخابات آینده ریاستجمهوری را تکذیب کرد و نامزدی خرازی را شایعه دانست.
حبیبالله بیطرفیکی دیگر از چهرههای لیست بلندبالای سیاستمداران خاموش است. او که اهل یزد است و یکی از سیاسیترین استانداران کشور بوده، در سال ۱۳۵۸ جزو دانشجویان مسلمان پیرو خط امام بود که در اشغال لانه جاسوسی نقش داشت و مسئولیت اسناد و مدارک موجود و بعضا مخدوششده را برعهده گرفت.
بیطرف که از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ در دولت هماستانیاش سیدمحمد خاتمی، به عنوان وزیر نیرو مشغول به کار بود، در انتخابات مجلس هشتم در سال ۱۳۸۶، ریاست ستاد ائتلاف اصلاحطلبان را برعهده داشت.
آخرین صحبتهای وی که توسط یکی از سایتهای محلی یزد منتشر شد مربوط به ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ است که در مورد وضعیت اصلاحطلبان در مجلس هشتم سخن گفته بود.
او همچنین در سالهای قبل مصاحبههایی را در مورد تسخیر لانه جاسوسی انجام داده و جزو کسانی است که از تسخیر سفارت آمریکا اظهار پشیمانی نکرده است.
این مرد آرام و بیحاشیه دولت هفتم و هشتم اصلاحات، از گزینههایی است که رسانهها از وی به عنوان یکی از کاندیداهای اصلاحطلبان برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم یاد میکنند؛ گرچه تاکنون هیچگونه موضعگیری از وی در این ارتباط منتشر نشده است.
یکی دیگر از افراد مطرح در این فهرست، صادق محصولی است. از سیاستمداری و سرمایهگذاری به عنوان دو شغل و پیشه او یاد میشود. محصولی در سال ۱۳۳۸ در ارومیه به دنیا آمد و در سال ۸۴ در جریان نهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری از دوست قدیمی خود یعنی محمود احمدینژاد حمایت کرد و از مسئولان ارشد ستاد انتخاباتی وی بود.
در سال ۸۴ احمدینژاد،محصولیرا به عنوان وزیر پیشنهادی خود برای وزارت نفت به مجلس هفتم معرفی کرد ولی به خاطر انتقاداتی که نمایندگان در مورد ثروتش داشتند و حاشیههایی که در این ارتباط مطرح شد، عطای وزارت را به لقایش بخشید و پیش از رایگیری از نامزدی برای این سمت استعفا داد.
پس از آن به عنوان " مرد سایه " در دولت به ایفای نقش پرداخت و در نقش مشاور احمدینژاد در بسیاری از تصمیمگیریهای دولت موثر بود. محصولی پس از اتفاقاتی که در مورد وزیر شدن " کردان " افتاد و استیضاح وی در مجلس شورای اسلامی، به عنوان وزیر پیشنهادی وزارت کشور به مجلس معرفی شد و با اخذ آراء نه چندان قوی توانست بر این سمت تکیه بزند.
او که با علیاکبر ولایتی دارای نسبت فامیلی است، پس از برگزاری انتخابات پرحاشیه ریاستجمهوری دهم، از سوی احمدینژاد به عنوان وزیر رفاه و تامین اجتماعی به مجلس معرفی شد و توانست از مجلس رای اعتماد بگیرد.
او دارای لیسانس مهندسی عمران و فوقلیسانس مدیریت بازرگانی است و سابقه فعالیت در سپاه نیز دارد. پس از بیرون آمدن از سپاه، به کار ساختوساز در زمینه مسکن مشغول شد و گفته میشود ثروتش را نیز از راه سرمایهگذاری در این زمینه جذب کرده است. در جریان ادغام وزارتخانهها مجبور شد که از این وزارتخانه خداحافظی کند و احمدینژاد در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۰ طی نامهای، پایان مسئولیت وی را اعلام کرد تا مسئولیت وزارتخانه ادغام شده وی با وزارت کار، بر عهده شیخالاسلام گذاشته شود.
محصولی پس از خروج از دولت به انجام فعالیتهای حزبی و تشکیلاتی روی آورد و جبهه پایداری را تشکیل داد؛ تشکلی که لیدر معنوی آن آیتالله مصباح یزدی است و تاکید دارد که گفتمان سوم تیر را دنبال میکند و با جریانی که به نام انحرافی خوانده میشود مشکل دارد. محصولی که از موسسان ارشد این تشکل محسوب میشود، در جریان برگزاری این انتخابات ترجیح داد که کمتر به اظهارنظر بپردازد و لنکرانی یکی دیگر از وزرای سابق دولت را به عنوان سخنگو انتخاب کند.
برخی معتقدند که محصولی به طور مستمر با توجه به ثروتی که دارد جبهه پایداری را مورد حمایت مالی خود قرار داده است. البته این مطلب از سوی روانبخش یکی از اعضای جبهه پایداری تکذیب شد و او در گفتوگو با یکی از سایتهای خبری عنوان کرد که محصولی هرگز به جبهه پایداری کمک مالی نمیکند و این جبهه از کمکهای مردمی تزریق میشود.
از نکات جالبی که در آستانه انتخابات موجب مطرح شدن نام محصولی شد، حضور نیافتن وی در برنامه " دیروز، امروز، فردا " بود؛ برنامهای که در آستانه انتخابات مجلس نهم از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد و با وجود دعوت از محصولی برای حضور در این برنامه در اسفند ماه سال گذشته، او گفته بود که در مورد حضور در این برنامه استخاره کردم و جواب منفی آمد.
محصولی که اعلام کرده مواضع جبهه پایداری از طریق سایت این جبهه و سخنگوی آن اعلام میشود، در ماههای اخیر ترجیح داده کمتر با رسانهها گفتوگو کند و آخرین خبری که از وی در سایت این تشکل منتشر شده مربوط به ۱۸ اردیبهشت امسال است که در آن در مورد مشارکت بالای مردم در انتخابات و تجلیل از مردم به خاطر این مشارکت سخن گفته است.
با توجه به در پیش بودن انتخابات ریاستجمهوری یازدهم، محصولی از جمله افرادی است که عدهای از او به عنوان یکی از کاندیداهای بالقوه یاد کردهاند؛ موضوعی که محصولی همچنان درباره آن واکنشی نشان نداده است و باید دید که وی و جبهه پایداری در این انتخابات چه استراتژی را در پیش خواهند گرفت.
جلالالدین فارسی، نام دیگری از این فهرست است. او در سال ۱۳۱۲ شمسی در مشهد و در خانوادهای روحانی که اکثر اعضای آن تاجر بودند، به دنیا آمد. پدر وی همراه بخشی از خانوادهاش در اواخر دوران قاجار پس از فتح هرات به وسیله قوم پشتو از هرات به مشهد مهاجرت کرد.
جلالالدین فارسیدر نوجوانی و در زادگاه خود در ابتدا به مکتبخانه شخصی یکی از خویشاوندان خود برای تحصیل رفت و پس از آن مدتی به مکتبخانه اسلام رفت و در آنجا با «علی شریعتی» همکلاس شد.
در آن مدرسه، پدر علی شریعتی یعنی محمدتقی شریعتی ناظم مدرسه بود و بدین ترتیب «فارسی» با خانواده شریعتی ارتباط برقرار کرد.
دوران دبیرستان او مصادف بود با مبارزات برای ملی شدن صنعت نفت و وی در تظاهراتی که در این ارتباط برگزار میشد شرکت میکرد. او بیشتر اوقات را در دورانی که به تحصیل مشغول بود در کتابخانه آستان قدس به مطالعه تحقیق میپرداخت و به تفسیر قرآن نیز علاقه ویژهای داشت و در این ارتباط از محضر استاد مرحوم محمدتقی شریعتی نیز استفاده میکرد.
او جهت آشنایی با کمونیسم نیز، کتب و جزوات مارکسیستی و مائویستی را مورد مطالعه قرار میداد.
فارسی که در دوران جوانی زبان عربی را آموخت و شروع به نگارش کتابهایی با موضوع جنگ فرهنگی میان بلوک شرق و غرب و نهضت انبیاء کرد به کانون نشر حقایق اسلامی پیوست که با همت کسانی چون حبیبالله فارسی برادر بزرگش که به حبیبالله افغانی نیز مشهور بود ایجاد شده بود.
وی در همین دوران با آیتالله خامنهای در جلسات تفسیر قرآن آشنا شد و در نیمه دوم سال ۱۳۳۹ مخفیانه از مرز غربی ایران گذشت و به عراق رفت به این منظور که با انقلابیون ۱۴ جولای عراق و کودتای افسران مصری به رهبری جمال عبدالناصر از نزدیک آشنا شود و بتواند از تجربیات آنها در مبارزات خود استفاده کند. فعالیت او در عراق منجر به دستگیری و بازداشت چندین ماهه وی شد. او سپس به لبنان و سوریه رفت و پس از آن در جریان بازگشت بار دیگر دستگیر شد و یک و سال نیم را در زندان قزل قلعه گذراند.
او در سال ۱۳۴۱ آزاد شد و مدتی در دانشسرای تعلیمات دینی در تهران به تدریس اصول عقاید پرداخت و در سال ۱۳۴۲ با برخی از اعضای هیات موتلفه اسلامی آشنا شد و همکاری خود را با آنها آغاز کرد. در سال ۱۳۴۹ بار دیگر به لبنان رفت و با توجه به نفوذ افکار مارکسیستی در بین فلسطینیان و تسلطی خود در این زمینه داشت، به تدریس درسهایی در مورد مارکسیسم پرداخت و همزمان ارتباط خود را با انقلابیون ایران حفظ کرد.
فارسی پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ایران بازگشت و پس از مدتی به عضویت شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی درآمد. او در سال ۵۷ به تنظیم روابط سازمان آزادیبخش فلسطین با انقلاب اسلامی ایران پرداخت و سال بعد از آن به نمایندگی در مجلس خبرگان قانون اساسی انتخاب شد. او همچنین در ستاد انقلاب فرهنگی عضو بود و در دوره دوم انتخابات مجلس نیز از سوی مردم تهران انتخاب شد.
او در اولین انتخابات ریاست جمهوری پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز به عنوان نامزد حزب جمهوری اسلامی مطرح شد ولی با توجه به مشکل ملیتی یعنی افغانیالاصل بودنش مجبور به کنارهگیری از انتخابات ریاست جمهوری شد. در زمانی که بنیصدر رییسجمهور شد به جلالالدین فارسی بنا به گفته خودش از سوی افرادی مثل هاشمی رفسنجانی پیشنهاد شد که نخستوزیر شود ولی او این موضوع را قبول نکرد. وی در این ارتباط میگوید " من در برابر این پیشنهاد گفتم من ننگ دارم که در دولتی که بنیصدر رییسجمهورش است، من نخستوزیر باشم ".
جلالالدین فارسی بعد از مدتی از عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز استعفا داد و ترجیح داد به کارهای تحقیقاتی و مطالعاتی بپردازد. جدا از برخی مصاحبههایی که بیشتر جنبه تاریخی داند و البته برخی اظهارنظرهای وی درباره انتخابات ۸۸ و حوادثپس از آن، جلالالدین فارسی مدتهاست که درباره مباحثروز سیاسی و دیگر مسایل کشور سکوت کرده است.
یکی دیگر افراد لیست بلندبالای سیاستمداران خاموش، غلامرضا آقازاده یکی از مردان موثر در عرصه هستهیی ایران است.
آقازادهدر سال ۱۳۲۷ در خوی به دنیا آمد و از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۶ به عنوان وزیر نفت در دولت آیتالله خامنهای و هاشمی رفسنجانی مشغول به کار شد. وی در سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۸ در دو دولت خاتمی و احمدینژاد به عنوان معاون رییسجمهور و رییس سازمان انرژی اتمی مشغول به کار شد و در تیرماه ۱۳۸۸ بنابر دلایلی که هیچگاه اعلام نکرد، از این مقام استعفا داد.
آقازاده در سال ۱۳۴۹ لیسانس ریاضی و در سال ۱۳۵۴ لیسانس مهندسی کامپیوتر از دانشگاه تهران اخذ کرد و برای تحصیلات تکمیلی به آمریکا رفت. او در سال ۱۳۵۷ به تهران بازگشت و در مبارزات علیه رژیم شاه حضور داشت. وی از اعضای حزب فعال جمهوری اسلامی و در سال ۱۳۵۸ مدیر داخلی روزنامه جمهوری اسلامی بود که آن زمان توسط میرحسین موسوی اداره میشد. در سال ۱۳۵۹ نیز معاون وزیرخارجه در امور اقتصاد و سرمایهگذاری شد. او مدتی نیز بعنوان معاون اجرای نخست وزیر مشغول به کار بود او همچنین مدتی نیز سرپرست بسیج اقتصادی بوده است.
آقازاده با وجود تمامی تجربیاتی که در زمینه نفت و انرژی اتمی دارد، بعد از کنارگیری از مسئولیت سازمان انرژی اتمی ترجیح داد که دیگر در مناصب اجرایی حضور پیدا نکند؛ گرچه همچنان عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام است. آنچه که موجب شد چندی پیش نام وی بار دیگر در رسانهها گفته شود انتقاد وی از کتاب خاطرات حسن روحانی در ارتباط با پرونده هستهیی ایران بود. روحانی در این کتاب، انتقاداتی را نسبت به برخی تصمیمگیریهای سازمان انرژی اتمی وارد کرده بود. بر اساس آنچه که حسن روحانی در کتاب خاطرات خود بیان کرده، آقازاده عضو کمیته عالی هستهیی بوده که در زمان دولت سیدمحمد خاتمی
تشکیل شده است.
آخرین باری که آقازاده در برابر دوربین عکاسان و تصویربرداران قرار گرفت حضور وی در دیدار کارگزاران نظام با مقام معظم رهبری در تاریخ ۵ مرداد سال جاری بود.
از دیگر چهرههای سکوت کرده ماههای اخیر میتوان به اسفندیار رحیممشایی اشاره کرد که نام مستعار او مرتضی محبالاولیاء است. او در آبان ۱۳۳۹ در روستای کلایه مشاء از توابع رامسر به دنیا آمد.
مشایی
او از نوجوانی به تلاوت قرآن و مداحی اهل بیت(ع) مشغول شد و در حال حاضر نیز در برخی از جلسات رسمی قرآن آغاز جلسه را او تلاوت میکند. او در جریان یکی از سفرهای رییسجمهور به سوریه نیز در یکی از جلسات رسمی به قرائت قرآن پرداخت.
مشایی مهندس الکترونیک از دانشگاه صنعتی اصفهان است. در اوایل انقلاب از سال ۵۸ تا ۶۱ در شرایط بحرانی مناطق کردنشین، به دعوت سردار محمدرضا نقدی به کردستان رفت تا در سمت معاونت اطلاعات واحد کومله اطلاعات سپاه مستقر در فرودگاه حمزه سیدالشهدا فعالیت کند.
او با نام مستعار مرتضی محبالاولیاء از سال ۵۸ تا ۶۱ در مناطق کردنشین، وظیفه امنیتی داشت ولی با نام اصلی خود در جلسات شورای تامین استان آذربایجان غربی حضور پیدا میکرد و این حضور با فرمانداری محمود احمدینژاد در شهرستان خوی مصادف و رفاقت این دو از همان زمان کم و بیش آغاز شد.
مشایی پس از تشکیل وزارت اطلاعات به این وزارتخانه رفت و در زمان ریشهری، مسئولیت مناطق بحرانی کشور را بر عهده داشت. او همچنین از موسسان موسسه مطالعات علمی در سال ۷۶ است.
وی سپس از وزارت اطلاعات به وزارت کشور رفت و در زمان وزارت بشارتی در دولت هاشمی رفسنجانی، مدیرکل اجتماعی وزارت کشور شد. او سپس به رادیو پیام رفت و پس از اینکه احمدینژاد به عنوان شهردار تهران انتخاب شد، ریاست سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران را بر عهده گرفت.
بعد از اینکه احمدینژاد از ساختمان شهرداری در بهشت به ساختمان ریاستجمهوری در پاستور رفت، مشایی از جمله کسانی بود که وی را در این مسیر همراهی کرد.
مشایی پس از تشکیل دولت نهم، طی حکمی از سوی احمدینژاد به عنوان معاون رییسجمهور و رییس سازمان میراثفرهنگی، صنایع دستی و گردشگری منصوب شد و چهار سال پرحادثه را در این سازمان گذراند.
در زمان دولت نهم، پسر احمدینژاد به خواستگاری دختر مشایی رفت و با وصلتی که صورت گرفت ارتباط بین احمدینژاد و مشایی بسیار عمیقتر شد. با روی کار آمدن دولت دهم، احمدینژاد تصمیم گرفت مشایی را به عنوان معاون اول رییسجمهور معرفی کند و در ۲۷ تیر ۸۸ عنوان شد که مشایی به عنوان معاون اول رییسجمهور انتخاب شده است. این انتخاب با واکنشهای زیادی بویژه از سوی اصولگرایان روبرو شد و پس از یک هفته با اعلام نظر رهبر معظم انقلاب، مشایی بلافاصله استعفای خود را اعلام کرد تا در ۲ مرداد ۸۸ احمدینژاد طی نامهای، این استعفا را اعلام و در فاصله کوتاهی وی را به عنوان رییس دفتر
خود منصوب کند.
حضور پررنگ و موثر مشایی در دولت احمدینژاد موجب شد که هجمهها و انتقادات علیه مشایی افزایش پیدا کند و او را سردمدار " جریان انحرافی " بنامند.
برخی از تحلیلگران معتقدند حمایت احمدینژاد از مشایی موجب شده تعدادی از نیروهای سنتی که از احمدینژاد حمایت میکردند، اکنون علیه او موضع بگیرند، گرچه برخی هم معتقدند که این حمایتها موجب شده که ترکیب حامیان احمدینژاد متفاوت و طیف جدیدی به حامیان وی افزوده شود.
مشایی در ماههای اخیر و پس از تشدید انتقادها از وی، ترجیح داده در برابر موضعگیریهایی که در ارتباط با او انجام میشود سکوت کند و حتی در جلسات هیات دولت و حاشیه آن در برابر دوربین خبرنگاران و عکاسان قرار نگیرد. در طول این مدت برخی سایتهایی که به نوعی از مشایی حمایت میکردند فیلتر شدند.
مشایی در ماههای اخیر سکوت کرده بود تا اینکه در ۲۱ تیرماه سال ۹۱ سکوت خود را شکست و در نشست مشترک مرکز ملی جهانی شدن و در جمع سفرای عضو اتحادیه همکاریهای منطقهای کشورهای حاشیه اقیانوس هند سخنرانی کرد؛ گرچه در فروردین سال ۹۱ نیز در نشست هماندیشی ستاد راهیان نور سراسر کشور در خوزستان سخنرانی کوتاهی کرده بود.
آخرین حضور مشایی در یک جمع عمومی، به حضورش در اولین سالگرد شهادت شهید داریوش رضایینژاد یکی از شهدای هستهیی کشور مربوط میشود که در اول مرداد امسال در سازمان انرژی اتمی برگزار شد.
بر اساس اخبار منتشر شده، اسفندیار رحیم مشایی بر روی تمبر یادبود ویژه این مراسم، به همراه امضاء خود نوشت: «به امید آینده روشن بشر در سایه ظهور موفور السرور، صاحب الزمان و میراثدار خون شهیدان به خون خفته انقلاب اسلامی ایران».
در همین روز سایت روزنامه ایران نوشت برخی از نظرسنجیهای منتشر شده در مراکز رسمی بیانگر این است که اسفندیار رحیم مشایی یکی از محبوبترین چهرههای سیاسی کشور است.
نفر بعدی در این لیست، مسعود زریبافان یکی دیگر از معتمدین و همراهان همیشگی احمدینژاد است. او در دولت نهم نقش محوریتری را ایفا میکرد و در دهم نیز به عنوان رییس بنیاد شهید و امور ایثارگران مشغول به کار است. وی فردی است که اغلب مواقع استراتژی سکوت را دنبال کرده است.
زریبافانکه برخی از رسانهها اعلام کردند او به همراه ثمره هاشمی از طرف احمدینژاد ماموریت پیدا کرده برای ساماندهی فعالیتهای انتخاباتی و تبلیغاتی دولت در خصوص انتخابات شورای شهر دوره چهارم به شناسایی کاندیداهای مطلوب و مناسب بپردازد، از همدورههای احمدینژاد در دانشگاه علم و صنعت است و او در اوایل دهه ۶۰ به همراه افرادی چون ثمره هاشمی، مشایی، احمدینژاد حلقهای به نام حلقه کردستان را تشکیل دادند، چراکه این چند نفر در استان کردستان در آن زمان مسئولیتی داشتند و این موجب تقویت رابطه دوستی آنها شد.
زریبافان که سابقه عضویت در دوره دوم شهر تهران نیز بر عهده دارد در آن زمان یکی از افراد موثر در انتخاب محمود احمدینژاد به عنوان شهردار تهران بود و در جریان انتخابات سال ۸۴ نیز به عنوان یکی از اعضای حلقه بهشت نقش رییس ستاد انتخاباتی احمدینژاد را بر عهده گرفت و جزء کسانی بود که از بهشت به پاستور آمد.
او بعد از پیروزی احمدینژاد در انتخابات جزو کارگروهی شد که وظیفه شناسایی کاندیداهای مناسب برای وزارت و معرفی به احمدینژاد را بر عهده داشت. زریبافان بعد از تشکیل دولت نهم با حکم احمدینژاد به عنوان مشاور رییسجمهور و دبیر هیات دولت انتخاب شد ولی به خاطر مصوبه مجلس مبنی بر ممنوعیت تصدی مشاغل اجرایی توسط اعضای شورای شهر از سمت مشاور رییسجمهور استعفا داد ولی از دبیری هیات دولت استعفا نداد و در توجیه این مطلب گفت دبیری هیات دولت جزو مناصبی نیست که اعضای شورای شهر نمیتوانند بر عهده داشته باشند.
او در جریان انتخابات دور سوم شورای شهر تهران نیز به عنوان کاندیدای رایحه خودش خدمت اعلام نامزدی کرد و پس از ایجاد شدن مباحثحاشیهای در مورد عدم استعفای وی از دبیری هیات دولت با توجه به اینکه کاندیدا شده بود پس از مدتی از مسئولیت کنارهگیری کرد. وی در این ارتباط گفت که با وجود انتقاد بر قانونی بودن ثبتنام دبیر هیات دولت در سومین دوره انتخابات شورای شهر تهران از سمت خود استعفا میدهد تا بدخواهان نتوانند در اذهان عمومی تشویش ایجاد کنند.
زریبافان در جریان انتخابات سوم شورای شهر به مانند اکثریت اعضای لیست رایحه خوش خدمت نتوانست به پیروزی برسد و در شورای شهر تهران حضور پیدا کند. او پس از ناکامی در انتخابات شوراها در سال ۸۵ با حکم محمد علیآبادی معاون رییسجمهور و رییس وقت سازمان تربیتبدنی به عضویت هیات مدیره باشگاه استقلال در آمد و رییس مجمع این باشگاه شد و در سال ۸۹ نیز در زمان ریاست سعیدلو بر سازمان تربیتبدنی از این سمت کنار رفت.
زریبافان در تیرماه ۸۸ بعد از تشکیل دولت دهم با حکم رییسجمهور جانشین دهقان شد و به عنوان رییس بنیاد شهید و امور ایثارگران مشغول به کار شد. وی که از جمله چهرههای خاموش دولت محسوب میشود و در حاشیههای جلسه دولت نیز از جمله دولتمردانی است که کمتر با خبرنگاران گفتوگو میکند، چندی پیش نیز در سال جاری با حکم رییسجمهور عضو شورای فرهنگ عمومی شد.
از دیگر شخصیتهای مطرح در فهرست سیاسیون خاموش، مرتضی نبوی است. او مدیرمسئول روزنامه رسالت، عضو موسس جامعه اسلامی مهندسین، وزیر پست و تلگراف و تلفن در دولت اول میرحسین موسوی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضو هیات عالی حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سهگانه است و در ماههای اخیر ترجیح داده سکوت پیشه کند.
نبویدر همایش اخیر جامعه اسلامی مهندسین نیز هرچند نقش اصلی را در برگزاری انتخابات داشت اما خود برای این سمت کاندیدا نشد و در جریان برگزاری این کنگره نیز تنها با لبخند به درخواست خبرنگاران در ارتباط با مصاحبه و گفتوگو جواب منفی میداد.
برخی دلیل کاندیدا نشدن وی در انتخابات شورای مرکزی جامعه اسلامی مهندسین را اختلاف او با باهنر عنوان کردند ولی او به تازگی در مصاحبه کوتاهی با رد این مطالب اعلام کرد: " من همچنان عضو جامعه اسلامی مهندسین هستم و حضور نداشتن من در انتخابات شورای مرکزی به دلیل وجود اختلاف نبود بلکه صرفا به دلیل اشتغال بود و به درخواست خودم از عضویت در این شورا خودداری کردم ".
برخی میگویند که نبوی به خاطر عضویت در شورای عالی حل اختلاف قوا و به خاطر اینکه بتواند با خیال خاطر راحتتری به ایفای نقش در این مسئولیت بپردازد از عضویت در شورای مرکزی جامعه اسلامی مهندسین خودداری کرده است. نبوی در جریان انتخابات مجلس نهم نیز از لیست جبهه متحد اصولگرایان حمایت کرد.
با وجود اینکه وی مدتی است چندان به اظهارنظر درباره مسایل جاری کشور نپرداخته است، ولی نبوی چند روز قبل با حضور در برنامه گفتوگوی ویژه خبری شبکه دوم سیما در مورد برخی مسائل کشور به اظهارنظر پرداخت.
یکی دیگر از این چهرهها، به قول برخی از روزنامهنگاران، «شیبانی تاریخی» است.
عباس شیبانییکی دیگر از باسابقههای عرصه سیاست ایران در سال ۱۳۱۰ در تهران متولد شد. مسجد هدایت و سخنرانیهای آیتالله طالقانی نقطه آغاز فعالیتهای سیاسی او به عنوان یک دانشجوی انقلابی مسلمان بوده است. حضورش در این مسجد کمکم موجب آشنایی او به بازرگان و سحابی شد و بعد از وقایع ۲۸ مرداد ۳۲ جزو موسسان نهضت آزادی مقاومت ملی ایران شد.
شیبانی در سال ۱۳۳۰ وارد دانشگاه و در سال ۱۳۳۵ در تظاهرات حمایت از جمال عبدالناصر دستگیر و سپس از دانشکده پزشکی اخراج و در نهایت با حکم فرمانداری نظامی تهران به زندان قزلقلعه منتقل شد. وی در سال ۱۳۴۷ بار دیگر به دانشگاه بازگشت و در سال ۱۳۵۰ با ارائه و دفاع از پایاننامه خود با مدرک دکترای پزشکی فارغالتحصیل شد.
او در جریان مبارزات پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ۹ بار دستگیر و جمعا مدت سیزده سال در بازداشت به سر برد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز، از سوی امام(ره) به عضویت شورای انقلاب درآمد و از جانب مردم تهران به نمایندگی مجلس خبرگان بررسی قانون اساسی و پنج دوره نمایندگی مجلس شورای اسلامی انتخاب شد و اکنون هم عضو شورای شهر تهران است.
شیبانی از معدود مبارزانی است که از دوران نهضت ملی شدن نفت تا نهضت امام خمینی، حضوری فعال در عرصه مبارزه داشته و در کنار آن از فعالان جنبش دانشجویی در این دوران طولانی بوده است.
وی در جریان انتخابات ریاست جمهوری دوم، یکی از رقبای شهید رجایی و در انتخابات ریاست جمهوری پنجم نیز تنها رقیبب هاشمی رفسنجانی بود که در هر دو انتخابات تلاش کرد رقابتی توام با اخلاق داشته باشد. در اردیبهشت سال ۸۸ مراسم تجلیل از شیبانی در قالب بیست و یکمین آیین سپاس از نخبگان شهر تهران با برخی شخصیتها از جمله قالیباف، حدادعادل، دعایی، قرائتی برگزار شد.
شیبانی در حال حاضر جزو سالمندان عرصه سیاست در انقلاب اسلامی به حساب میآید. او مدتهاست که بر لبان خود مهر سکوت زده و کاری جز حضور در جلسات شورای شهر انجام نمیدهد.
شیبانی بارها درخواست رسانهها برای انجام مصاحبه را حتی در حاشیه نماز جمعه تهران، که پای ثابت آن محسوب میشود رد کرده است.
فهرست سياستمداراني كه سكوت پيشه كردهاند به اين افراد محدود نميشود و ميتوان به افرادي چون شريعتمداري ـ وزير بازرگاني دولت خاتمي، دانشجعفري ـ وزير پيشين اقتصاد، دري نجفآبادي ـ دادستان پيشين كل كشور، شوشتري ـ وزير اسبق دادگستري، مظاهري ـ رييس اسبق بانك مركزي، كمالي ـ وزير اسبق كار، احمد تركان ـ وزير اسبق راه، زنگنه ـ وزير اسبق نفت، فتاح ـ وزير سابق نيرو، ، محمدباقر نوبخت، غلامحسين الهام و ... اشاره كرد.