ایران چشم به درآمدهای آیندهای دوخته است که میتواند بازی را عوض کند و همچنین اهرم فشاری برای اعطای پاداش یا اعمال مجازات علیه کشورهای سراسر جهان در اختیار داشته باشد.
ترامپ، که خود را «استاد مذاکره» مینامد، درحال دستوپازدن است. او بهتازگی اعتراف کرد که سبک مذاکره ایرانیها را بسیار «عجیب» میبیند.
برخی همسایگان ایران از ایده خروج تهران از جنگ با کنترل عملی بر صادرات انرژی خلیج [فارس] و همچنین یک جریان درآمدی جدید، وحشتزده هستند.
گمانهزنیهای زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه امارات و عربستان ممکن است بهجای پذیرش این نتیجه، به درگیری بپیوندند اما این کشورها نیز به خوبی میدانند که حملات ایران به تأسیسات نفتی یا تاسیسات آب آنها میتواند ویرانی بلندمدتی در اقتصاد و جوامعشان به بار آورد. آنها ممکن است در نهایت به نتیجه برسند که پرداخت پول به ایران گزینه بهتری نسبت به تشدید تنش است.
کشورهای آسیایی که بازارهای اصلی صادرات انرژی خلیج [فارس] هستند و در تیررس ایران قرار ندارند نیز ممکن است پرداخت هزینه را مدنظر قرار دهند.
متحدان آمریکا مانند ژاپن و اتحادیه اروپا میدانند که پرداخت پول به ایران خشم آمریکا را برمیانگیزد اما روابط اروپاییها با دولت ترامپ در حال حاضر به قدری بد است و ترامپ به قدری غیرقابل پیشبینی است که ممکن است اروپاییها این خطر را بپذیرند، بهجای اینکه قیمتهای دائمی بالای انرژی را بپذیرند یا به خرید نفت و گاز روسیه بازگردند.
