در روزهایی که کشور با تجاوزات رژیمهای متخاصم و حوادث تلخ و دردناک روبهرو بود، انتظار میرفت گروههای مختلف هر یک به سهم خود در کنار مردم بایستند و با اعلام موضع، همدلی و همراهیشان را نشان دهند. شهادت جمعی از کودکان بیگناه میناب، جوانان رشید ناو دنا، شهروندان بیدفاع و نیز رهبر عزیز انقلاب«ره»، دل هر انسان آزادهای را به درد آورد و موجی از واکنشها را در داخل و حتی خارج از کشور برانگیخت.
با این حال، یکی از انتقاداتی که در این مدت به سران صوفیه گنابادی وارد شد، سکوت کامل آنان در برابر این وقایع بود. سکوت و عدم موضعگیری که به هیچ وجه قابل قبول نبود. متاسفانه در کمال تعجب صدایی از بزرگان این فرقه به گوش نرسید تا جایی که برخی ها نگران حال سران این فرقه شدند!
اما در روزهای اخیر، رؤیت شدن قطب دراویش گنابادی در مشهد پرسش تازهای را پیش کشید؛ اگر امکان حضور و فعالیت وجود داشته، پس دلیل این غیبت طولانی و سکوت معنادار چه بوده است؟
اکنون افکار عمومی همچنان منتظر پاسخی روشن درباره چرایی این سکوت و فاصلهگیری از تحولات مهم کشور است.تا زمانی که توضیحی رسمی ارائه نشود، این پرسشها همچنان باقی خواهد ماند و تحلیلها و برداشتهای مختلف درباره انگیزهها و ملاحظات پشت این سکوت ادامه خواهد یافت.
