بعضی پیوندها فقط آغاز یک زندگی مشترک نیستند؛ آغاز یک تاریخاند.ازدواج پیامبر اکرم(ص) و حضرت خدیجه(س)، از همان پیوندهای آسمانی بود؛ پیوند دو قلب که قرار بود در سختترین روزهای رسالت، پناه و همدم یکدیگر باشند.
خدیجه(س) شیفته محمد(ص) شد؛ نه برای ثروت و جاه و نام، که برای راستی و پاکی مردی که هنوز به پیامبری مبعوث نشده بود، اما نشانههای عظمتش در اخلاق و رفتارش آشکار بود. او صداقت محمد را دید و دل به حقیقتی سپرد که بعدها جهان را دگرگون کرد.
و چه بزرگ بود انتخاب خدیجه؛ بانویی که وقتی بسیاری از مردم روی برگرداندند، کنار رسول خدا(ص) ماند؛ وقتی راه ایمان سخت شد، ایمانش را محکمتر کرد؛ و آنگاه که ثروتش میتوانست او را در آسایش نگه دارد، همه را در راه خدا و یاری پیامبرش بخشید.
او فقط همسر پیامبر نبود؛ همدم روزهای تنهایی، مرهم رنجهای رسالت و پناه خانهای بود که از آن، نور اسلام به جهان تابید. بانویی که در شعب ابیطالب، رنج محاصره را به جان خرید و تا آخرین نفس پای ایمان و رسول خدا(ص) ایستاد.
و چه مقام بلندی دارد این مادر؛مادر حضرت زهرا(س)، مادر دوازده امام(ع) و بانویی که امیرالمؤمنین(ع) نیز سالهای کودکی خود را در دامان او گذراند؛ گویی خداوند خانه خدیجه را مهد پرورش سلسلهای قرار داد که تاریخ بشریت را با نور ولایت روشن کردند.
با این همه، خدیجه(س) چه مظلوم و غریب بود...بانویی با آن همه عظمت، که روزهای آسایش را رها کرد و در سختترین فصل زندگی پیامبر، کنار او ماند؛ اما سهمش از دنیا، غربت و رنج و در نهایت، وداعی تلخ در سالی بود که پیامبر(ص) آن را عامالحزن نامیدند.
و پیامبر هرگز خدیجه را از یاد نبرد.سالها پس از رحلتش، نام خدیجه که میآمد، صدای پیامبر رنگ دیگری میگرفت. از او به نیکی یاد میکرد؛ چنانکه گویی هنوز عطر حضورش در خانه رسول خدا جاری بود. خدیجه برای پیامبر تنها خاطره یک همسر نبود؛ خاطره نخستین ایمان، نخستین پناه و روزهایی بود که هیچکس جز او پیامبر را تنها نگذاشت.
سلام خدا بر خدیجه؛بانویی که پیش از آنکه جهان به محمد(ص) ایمان بیاورد، قلبش به او ایمان آورده بود؛بانویی که همه داراییاش را داد تا دین خدا بماند؛و مادری که از دامان پاکش، فاطمه(س) طلوع کرد و نسل امامت ادامه یافت.
خدیجه(س) را شاید بتوان با یک جمله شناخت:او بانوی روزهایی بود که هنوز پیروزی از راه نرسیده بود؛ و دقیقاً همانجا بود که عظمتش آشکار شد.
صفورا ترقی
