خانه آیتالله در سه شب از زبان یاسر هاشمی
«تو بیش از فرزندی من، فرزند انقلابی، زیبنده نظام اسلامی همین است که فرزند رییس مجلس، فرمانده جنگ، نماینده امام و سخنگوی شورای عالی دفاع مثل سایر فرزندان انقلاب بینام و نشان در جبههها حضور یابد.»
به گزارش افکارنیوزبه نقل از اعتماد، این روایت کوتاه از روزگار گذشته و حال مهدی هاشمی، چهارمین فرزند آیتالله اکبر هاشمیرفسنجانی، رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام، است که اکنون حجم قابل توجهی از اخبار رسانههای داخل و خارج کشور را به خود اختصاص داده است.
شب اول
مونا(دختر فائزه) به مادر بزرگش زنگ میزند که آمدند مادر را بردند. عفت مرعشی تعجب میکند و به محسن هاشمی زنگ میزند و او را در جریان قرار میدهد. سپس محسن به مونا زنگ میزند و جزییات را از او میپرسد. مونا به دایی خود توضیح میدهد ماموران که پنج مرد و سه زن بودند، وارد خانه میشوند. همه خانه را بازرسی میکنند و در نهایت مادر یک چادر چیت به سر میاندازد و او را با خود میبرند. همزمان محسن به خواهر و برادرانش که در دوبی حضور داشتهاند خبر را اطلاع میدهد. یکی از آنها به مادرشان زنگ میزند تا وضعیت را جویا شود؛ خانم مرعشی توضیحاتی میدهد و هنگامی که از آن سوی خط
با این پرسش مواجه میشود که حاجآقا چه کردند وقتی خبر را شنیدند، میگوید: بابا به محض شنیدن خبر لبخندی زده و الان خوابیده است. آن سوی خط دوباره میپرسد: به جایی زنگ نزد؟ مادر جواب میدهد: «نه». همان شب اما عفت مرعشی به همراه دختر فائزه هاشمی و یکی دو نفر از نوهها رهسپار زندان اوین میشوند بلکه از وضعیت فائزه مطلع شوند اما نمیتوانند خبری کسب کنند. فردای آن روز، عفت مرعشی راس ساعت هشت صبح یکشنبه بار دیگر راهی اوین میشود تا بتواند دخترش را ملاقات کند؛ محسن هم ساعت ۹ صبح به او میپیوندد تا پول، لباس و مقداری وسایل دیگر به فائزه بدهند و هم ملاقاتش کنند اما به
آنها میگویند مراحل اداری هنوز طی نشده و باید منتظر شوید. برادر ساعت یک بعدازظهر آنجا را ترک میکند اما مادر تا ساعت چهار بعدازظهر منتظر میماند و خبری نمیشود.
شب دوم
این شب، یکی از مهمترین شبهای خانواده آیتالله پس از انقلاب محسوب میشود. مهدی به دلایل و توصیههای مختلف از ایران میرود و حالا قرار است پس از سه سال به ایران بازگردد. اقوام و فامیل از حتمی بودن بازگشت خبر ندارند، به همین دلیل جز نوهها، عروسها و دامادها کسی نیامده است. یکی گوسفندی خریده تا پیش پای مهدی سر ببرند و دیگری هم اسپند و منقل. اما حاجآقا با کشتن حیوان مخالفت میکند و میگوید «زبان بسته را تحویل خیریه بدهید.» هواپیما که مینشیند حاجآقا با فرزندانش در فرودگاه مرتبا تماس میگیرد و پیگیر اوضاع میشود. با محاسبات هاشمیرفسنجانی همه مراحل ورود
تا خروج از فرودگاه امام بیش از یک ساعت زمان نمیبرد بنابراین آنها باید حدود ساعت ده و نیم شب تا یازده به خانه او برسند. محاسبات اشتباه است و هر سه فرزند حدود دو ساعت در فرودگاه بازجویی میشوند.
فاطمه و یاسر در یک اتاق و مهدی در اتاق دیگر؛ ساعت دوازده و نیم بامداد آنها از فرودگاه خارج و روانه منزل پدر میشوند. وقتی میرسند متوجه میشوند مهدی قبل از آنها رسیده است. فضای خانه آیتالله بهشدت احساسی و عاطفی میشود؛ پدر پس از سه سال فرزند را میبیند، محکم بغل میکند و مادر هم الهیشکر میگوید. فواد و یاسین از دیدن پدرشان در ایران بغض میکنند و همه خوشحال هستند. مهدی سراغ فائزه را میگیرد که وضعیتش در زندان چگونه است و مادر و بقیه اظهار بیخبری میکنند، مهدی جواب میدهد: «فائزه از من زرنگتر بود زودتر رفت زندان» و همه میخندند. از ساعت یک شب که مهدی
میرسد تا پنج صبح چراغهای خانه آیتالله روشن بود و گفتوگوها و ذکر خاطرات قدیم و جدید و جاری.
صبح روز بعد
صبح میشود و مهدی تنها دو ساعت خوابیده است. محسن، یاسر، فاطمه، مادر و پدرشان از شش صبح بیدار هستند. گویا میدانند ممکن است حالاحالاها او را نبینند؛ حاجآقا سر شوخی را باز میکند و دیگران هم ادامه میدهند. یاسر میگوید: «دوران آقای خاتمی بود، رفته بودم شمال و در یک میهمانسرای دولتی جا گرفته بودم. همینطوری اتفاقی با مسوول پذیرش همصحبت شدیم و از وضعیت نالید و گفت آن ساختمان را میبینی دارند میسازند؟ گفتم آره. گفت آن مال پسر رفسنجانی است، هر هفته با هلیکوپتر میآید و بر ساخت و ساز نظارت میکند. از او پرسیدم جدی؟ گفت آره خودم چند بار دیدم. پرسیدم چه شکلی
است؟ گفت باور نمیکنی همچین چهارشانه و گنده، سهتای من و تو!» همه میزنند زیر خنده. یکی دیگر از پسرها تعریف کرد: «کیش بودیم و به همراه خانم مشغول گشتن در یکی از پاساژها که خانم گفت این روسری را بخریم. وارد مغازه شدیم و خلاصه چانهزنی سر هزار تومان بود؛ از ما اصرار برای تخفیف و از فروشنده انکار که جا ندارد. یک دفعه فروشنده رو کرد به خانمم و گفت خانم برای چه چانه میزنی؟ نصف این پولی که میدهی میرود تو جیب پسر رفسنجانی! من گفتم چطور؟ گفت مگر نمیدانی اینجا پاساژ مال فلانی است؟ عصبانی شدم، کارت ملی را درآوردم و گفتم من پسر هاشمی هستم و این پاساژ هم نمیدانم مال
کیست. فروشنده ترسیده بود و به خواهش افتاد که آقا همه میگن ما هم گفتیم. من هم گفتم خدا و قیامتی هست و فروشنده معذرتخواهی کرد و ما هم بیخیال روسری شدیم.»
خاطرات بیشتر برای روحیه دادن به مهدی است، اما گویا روحیه او از همه بهتر است و برای رفتن عجله دارد. اصرار میکند راس ساعت هشت و نیم صبح در دادسرا حاضر باشیم. موعد رفتن میرسد، مهدی با همه خداحافظی میکند، پدر دستش را روی شانه او میگذارد و در گوش راست پسر این آیه را میخواند «إِنّ الّذِی فرض علیْک الْقُرْآن لرادُّک إِلى معادٍ فالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین.»
شب سوم
مادر، محسن، ياسر و فاطمه با خبر بد براي پدرشان روانه خانه ميشوند. آنها در طول راه به حاجآقا ميگويند كه براي مهدي قرار بازداشت صادر كردهاند. وقتي به خانه ميرسند خانه سوت و كور بود. حاجآقا مشغول مطالعه و مادر استراحت ميكند. هيچكس رمق حرف زدن ندارد و غيرطبيعي نيست كه همه از حضور دو عضو يك خانواده پشت ديوارهاي اوين ناراحت هستند. در اين ميان آيتالله تنها كسي است كه رفتارش همانند سابق است. لبخند ميزند، روزنامهها را تورقي ميكنند و نگاهي به سايتهاي خبري مياندازد و به يكي از پسرها ميگويد در حال تدارك كتابي هستم...