روایت یک عکاس از لحظههای انتظار
ما که ماندیم و مردمی که صبرشان قد نداد بمانند
به گزارش افکارنیوزبه نقل از آنا، صبح حوالی ساعت هفت بود که صبحانه خورده سوار مینی بوس شدیم تا برسیم به فرودگاه. اولین باری بود که استقبال مردمی از مقام معظم رهبری را عکاسی میکردم.(این لفظ مقام معظم رهبری را همین جا به دلیل آشنا نبودن به گوش خودم حذف میکنم، عذر نگارنده را بپذیرید، همیشه آقا را، " آقا " صدا زدم نه مقام معظم رهبری).![]()
از آنجایی که ما مستقر بودیم، بیست دقیقه ای تا فرودگاه راه بود. به طور معمول البته! از خیابون اول نشد برویم؛ مردم جمع شده بودند و طی طریق آن هم از وسط این همه جمعیت امکان نداشت. برگشتیم از یک خیابان پایین تر. صد متر جلوتر از قبلی رفتیم؛ نتیجه بهتری نداشت. خیابان ها شلوغ بود. برای شهری که کل جمعیتش یک ورزشگاه آزادی پُر و یک ورزشگاه آزادی سر خالی بیشتر نیست، چشمگیر بود. چشمگیر که چه عرض کنم، حسابی شلوغ بود. خلاصه خیابان دوم هم نتیجه نداد.
دور زدیم و برگشتیم تا راه دیگه ای را امتحان کنیم. وسط راه هم لنزها از پنجره ها بیرون رفت، شاید عکسی شکار شود.
اول خیابون سوم پیاده شدیم؛ وانت معروف عکاس ها و فیلم بردارها(همان که افتد و دانی) را صدا کرده بودند بیاید، ما نرسیدیم. مجبور شدیم از بین مردم رد بشویم تا سوار وانت به فرودگاه برسیم. به فرودگاه نرسیده، عکاسهای هلی کوپتری و فیلم بردارهای داخل ماشینی پیاده شدند و ما برگشتیم.
از جلوی مردم که رد میشدیم، همه فکر می کردند آقا داره میاد؛ جمعیت تکان می خورد. شعارهایی که از صبح ساعت هفت شروع شده بود و الان خیلی بی رمق شده بود، جان می گرفت و نگاه هایی که به ما می رسید خیلی زود به سمت پشت سر ما میچرخید.(پشت سر ما که نه، پشت ماشین ما، نگاه ما هم به همان طرف بود).
آقا نبود؛ هو می شدیم! تا نزدیکای ورزشگاه رفتیم که مسیر رو دیده باشیم و شاید عکسی و فیلمی گرفته باشیم. برگشتیم نزدیک فرودگاه باز و دوباره دور زدیم و همون مسیر قبلی را رفتیم.(لازم به توضیح نیست که باز هم آقا نبود و ما مورد هو کردن و داد و بیداد مردم قرار گرفتیم؛ بدون آقا ما را نمیخواستند). تا همان جای قبلی رفتیم. مسیر شلوغ بود ولی مردم را سمت راست خیابان نگه داشته بودند که یک طرف خلوت تر باشد، بلکه ماشین آقا بتواند سریع تر برود. برگشتیم و به فاصله چهارصد پانصد متر مانده به فرودگاه از اولین جایی که به مردم اجازه داده بودند که بایستند(شما بخونید تونسته بودند جلوشون رو
بگیرن) ایستادیم…
خیلی طول کشید؛ بعضی ها از زیر دست نیروی انتظامی هایی که دست تو دست هم بودند، رد میشدند که بروند آن طرف خیابان. پیرمردها روی پا نشسته بودند، یه پیرمرد اهل حالی هم زده بود زیر آواز و چاووشی می خوند و بقیه هم سرک میکشیدند داخل خیابان. صدای هواپیما همه را سر حال آورد؛ یکی بلند گفت سلامتی رهبر معظم انقلاب صلوات و ما هم با بقیه بلندِش رو فرستادیم. یک ربع از فرود هواپیما گذشت که سر و صداها شروع شد. صدای هلیکوپتر که بلند شد، همه خیال کردند که آقا آمد ولی باز نیامد. به یکی که خسته شده بود میگفتم صبر کن، تا بارها را از هواپیما بیاورند تحویل بدن هم بالاخره طول میکشه!
ماشین نیروی انتظامی از فرودگاه آمد بیرون؛ ما دیدیم دوربین ها را برداشتیم؛ مردم دیدند هُل دادند. ماشین محافظ ها آمد بیرون؛ ما از توی ویزور دوربین ها دیدیم؛ مردم بی صبر شدند. ماشین آقا از دور معلوم شد؛ ما ماندیم، مردم دویدند، نیروی انتظامی بی خیال شد. و ما نیم ساعتی صبر کردیم تا آقا همین فاصله چهارصد پانصد متری فرودگاه تا ما دوربین به دستهایِ رو دست خورده رو طی کنند.
توي چند باري كه به عنوان عكاس محضر آقا بودم، دو گروه را ديدم كه اصرار دارند به آقا برسند؛ هر چه نزديك تر دلچسب تر. يكي ديدار سياسي ها و مسئولین نظام كه بيشترشان اصرار دارند نزديك آقا بنشينند؛ يكي هم همين مردم كه دوست دارند آقا را از نزديك ببينند. و خيلي بين اين دو تا فرق هست... خيلي بيشتر از چهار صد پانصد متر.