لطفاً اپوزیسیون را «آینه عبرت» نکنید
یک پایگاه اینترنتی وابسته به اپوزیسیون از گروهک های ضد انقلاب خواست از اینکه مجدداً «آیینه عبرت» شوند بپرهیزند و به وابستگی علنی به دولت های بیگانه تظاهر نکنند.
به گزارش افکارنیوز، روزنامه کیهان نوشت: سایت اینترنتی روز آن لاین با اشاره تلویحی به سرنوشت برخی گروه ها نظیر سازمان منافقین می نویسد: برخی تلاش های طیف هایی از اپوزیسیون مورد ابهام و انتقاد است؛ ابهام ها و انتقادهایی که از نظر نگارنده وارد و منطقی است. یک سمت این تلاش متوجه کسب یاری از خارج و نداشتن مرز با مداخله خارجی است. این آمیختگی با انواعی از دخالت خارجی آیینه های عبرتی دارد.
ملیحه - م نویسنده این تحلیل که سابقه عضویت در گروهک فدائیان خلق و سپس اتحاد جمهوری خواهان را در کارنامه خود دارد، می افزاید: در این زمینه نمی توانم به خودم اجازه ابراز اتهامات معینی را بدهم ولی می توانم با اطمینان بگویم که این نگرانی زمینه واقعی دارد و از عینی ترین شواهد آن نحوه حضور این طیف از اپوزیسیون در منازعات بین المللی است. در حالی که در جامعه جهانی، که این دوستان اغلب آن را به جامعه دول تعبیر می کنند، بخش های وسیع روشنفکران و آزادیخواهان منتقد و معترض دائمی سیاست های دولت ها در برخورد با کشورهای ضعیف تر هستند، و سیاست های خارجی آن را در بخش های مختلف جهان
نقد می کنند. اما ما این دوستان را می بینیم که همواره و به ویژه، در چالش های میان دولت ایران و دولت های غربی تمام قد در کنار این دولت ها ایستاده اند و هر حکم و حتی فرضی که از جانب آنان علیه دولت ایران صادر شود، برای ایشان عین عدالت است. ادبیات ظاهراً جدید و بواقع در نهایت کهنه ای، توسط برخی از این نیروها، ترویج می شود که در آن شورای امنیت و اتحادیه اروپا و همه ملحقات آن ارج و تقدس پیدا می کنند و هر نقدی به سیاست های کشورهای قدرتمند در این نهادها، رادیکالیسم و غرب ستیزی تفسیر می شود.
وی همچنین ادعای ائتلاف میان انواع گروهک ها با شعارهای متناقض را به چالش کشیده و نوشت: نکته دومی که مورد نقد است، تلاش برای ایجاد اتحاد وسیع میان همه نیروهای مخالف جمهوری اسلامی است که اطلاق صفت دموکرات به آنها در عین حالی که به نوعی شرط محسوب می شود، فقط به صرف ادعای هر نیرویی تأمین می شود. چنین اتحادهایی، تا جایی که اشخاص غیر متعهد به حزب و تشکیلات را دور یکدیگر گرد می آورد، و با همین صفتی که این روزها رسم شده، یعنی «همگرایی» بیان می شود، کمتر از آن اهمیت دارد که بحثجدی ای را در فضای سیاسی بگشاید. ولی مشکل و پرسش از آنجا آغاز می شود که دوستانی از این طیف گمان و
سودای پیوستن سازمان ها و احزابی را دارند، با شناسنامه و هویت های متفاوت، تا حد حامیان بازگشت پادشاهی به ایران و جمهوریخواهان که نه تنها از یکدیگر دور که انکار یکدیگر هستند و وجود هر یک از این دو ساختار در گروی نبود دیگری است. آیا این فهم و رسم معقولی از اتحاد سیاسی است؟ نه، این اتحادی ناموزون و جز اتلاف وقت و انرژی نیست. چگونه می توان حزب و سازمان سیاسی با هدف و استراتژی معین تشکیل داد و سپس با مخالف خود وحدت کرد و گفت بگذار مردم انتخاب کنند؟
نویسنده روز آن لاین ادامه می دهد: آیا جمهوری خواهان توانسته اند فلسفه جمهوریت در مقابل استبداد را روشن کنند؟ آیا سلطنت طلبان توانسته اند به نسل امروز ایران توضیح بدهند که چرا در قرن بیست و یکم و پس از سرنگونی سلطنت، خواهان بازگشت دوباره آن به ایران هستند؟ آیا اینکه پادشاهی انگلستان یا دانمارک طی قرون متمادی بتدریج توسط پارلمان و مردم خلع ید شده و تبدیل به نشانه هایی از تاریخ گذشته شده اند، می تواند رهنمودی برای بازگشت جوامع در قرن بیست و یکم باشد؟ مردمی که می بینند سلطنت طلب و جمهوریخواه با هم نشسته اند چرا باید تصور کنند با دو سیاست و دو راهبرد و اساساً با دو
آینده روبرو هستند؟ چرا باید آنها را جدی بگیرند؟
وی خاطرنشان کرد: من همیشه تأکید کرده ام که اگر زیرکی و درایتی در این حرکت های «همگرایی» هست نزد سلطنت طلبان است. آنها از جمهوریخواهان هوشیارترند زیرا خوب می دانند که حضور جریان هایی که در سرنگونی نظام سلطنت نقش داشته اند، در کنار آنان یعنی نمایش ندامت و پشیمانی و تابلویی که از طرح تصویر می شود یعنی بازگشت به دامان سلطنت. یعنی اگر قسم دوستان را باور کنیم که هنوز جمهوریخواهی را پیشه سیاسی خود می دانند و گرفتار رنگ و لعاب هایی نشده اند، آنان دارند علیه اندیشه خود و علیه آینده خود با رقیب متحد می شوند و جز خسران توشه ای نمی بندند.
اشاره اين عنصر گروهكي به چند نشست اخير ميان گروه هاي سلطنت طلب، ماركسيست، ملي- مذهبي، برخي اعضاي حزب مشاركت و شماري از اعضاي گروهك هاي تروريستي نظير كومله و دموكرات به ميزباني سلطنت طلباني چون شهريار آهي و رضا خادم در شهرهايي نظير استكهلم، كلن و پاريس و لندن است.