مگر اردوگاه عمرسعد چه عیبی دارد؟!
برخی اعضای مرکزیت مجمع روحانیون که در فتنه سال ۱۳۸۸ نقش آفرینی کرده اند، به تاکتیک نخ نمای فرار به جلو و نعل وارونه متوسل شده اند.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از روزنامه کیهان، مرور اظهارات موسوی خوئینی ها و خاتمی حاکی از آن است که طیف جفاکار و قانون شکن در فتنه ۳ سال پیش می کوشند قیافه استغنا و بی میلی نسبت به انتخابات را با وجود تکاپوی شدید برای بازگشت به این عرصه به نمایش بگذارند. آنها به موازات این موضع و با علم به اینکه در موضع اتهام و خیانت از نگاه حاکمیت و مردم متدین و انقلابی قرار داده اند، ژست افراد «طلبکار مظلوم»! را به خود گرفته اند. در اظهارات محفلی این دو تن همچنین این خط دیده می شود که هر دو نفر قائل به روش مغالطه «شروع از پله دوم» هستند به این معنا که به مسائلی
نظیر حصر موسوی و کروبی و بازداشت برخی عناصر به عنوان سند سرکوب و فقدان آزادی اشاره می کنند یا به نقد برخی عملکردهای دولت می پردازند تا آشوبگری و قانون شکنی ۳ سال پیش را که معارضه علنی با جمهوریت و اسلامیت و حرکتی به نیابت از دشمنان تابلودار نظام بود را به حاشیه بیندازند.
موسوی خوئینی ها در این باره در جمع برخی اعضای حزب کار گفته است: ما خودمان آقای موسوی را به عنوان کاندیدا معرفی کردیم. او مدعی است رأیش را خورده اند و هنوز تکلیف این مسئله روشن نشده، چون یک طرف دعوا را بر کرسی نشانده اند و طرف دیگر را زندانی کرده اند، حالا ما از او برائت بجوئیم تا بتوانیم در انتخابات شرکت کنیم و آنان همین داستان را دوباره تکرار کنند؟ کدام عقل سیاسی به ما اجازه این کار را می دهد. بالاخره آقای موسوی که تنها نیامد، من گفتم و شما گفتید و دیگران گفتند و آمد. همین طور جناب آقای کروبی. آن وقت بگوئیم به ایشان ربطی نداریم.
وی همچنین با بیان اینکه ریش و قیچی دست آقای جنتی است که چه کسی صلاحیت دارد و چه کسی ندارد، می افزاید: باید کسی کاندیدای اصلاح طلبان شود که تفکر اصلاح طلبی را با خود حمل کند. مسئله اصلاح طلبی فراتر از انتخابات است و به خاطر آن اصول خود را زیر پا نمی گذاریم… آنها می گویند همه آزاد هستند اما در چارچوب نگاه آقای جنتی. این به نظر ما درست نیست. اگر انتخابات آزاد باشد و همه مردم بتوانند شرکت کنند، نتیجه اش هر چه باشد، مردم قبول می کنند، اصلاح طلبان نیز قبول می کنند. انتخاباتی که یکی بر کرسی بنشیند و یکی برود زندان، اسمش انتخابات آزاد نیست.
خاتمی هم در ادبیات مشابهی در دیدار با برخی اصلاح طلبان می گوید: در مورد انتخابات یکی از مسائل مهم این است که احساس نکنند دل ما برای قدرت لک زده، والله قدرت باشد برای هر کس که می خواهد بیاید کار بکند، ما می خواهیم زندگی کنیم، حرف بزنیم و امنیت داشته باشیم. مسئله ما این نیست که حتماً به قدرت برسیم.
وی می افزاید: آنچه برای ما مهم است که ما داخل نظامیم و هیچ کس حق ندارد بگوید چه کسی داخل نظام است و چه کسی خارج نظام. سلب تابعیت یک فرد[!؟] خلاف قانون اساسی است آن وقت چطور حکم صادر می کنند که کسانی خارج از نظام هستند، اما نگران خروج از معیارهایی هستیم که در نظام و انقلابمان یافتیم… در مورد انتخابات گرچه ما اهل تحریم نیستیم، ولی عدم شرکت و نداشتن کاندیدا به معنای خروج از نظام نیست.
آنچه در این قبیل اظهارات تکراری عمداً مسکوت می ماند چند نکته است از جمله اینکه اصلاح طلبان و دو نامزد آنها به مکانیزم قانونی و رأی اکثریت حرمت قائل نشدند و حتی موسوی که آقای موسوی خوئینی ها مدعی است رأیش خورده شد، تن به بازشماری مجدد آرا نداد چرا که اساساً از خود اختیاری نداشت و به عنوان یک مأمور برای پروژه القای تقلب و سپس آشوب مدیریت می شد. آنها آزادانه اجازه حضور در انتخابات را یافتند اما از این آزادی برای دیکتاتوری و قلدرمآبی و باج خواهی از مردم و نظام سوءاستفاده کردند و با این همه هنوز به مجازات خیانت خود نرسیده اند. موضوع حصر نیز پس از ۸ ماه فتنه گری و رساندن
کار به هتاکی علیه اصل جمهوری اسلامی و سپس علیه امام حسین(ع) اعمال شد و بانیان این خیانت ها(از برخی اعضای مجمع روحانیون تا مهره هایی چون موسوی) گریبانشان در قبال این خیانت - جاده صاف کنی آمریکا و اسرائیل و گروه های معاند - گیر است.
از سوي ديگر صلاحيت فتنه گر، نه از سوي شخص آقاي جنتي و حتي شوراي نگهبان قانون اساسي بلكه از طرف مردم در حماسه بزرگ نهم دي و لعنت كردن اعداء امام حسين(ع) رد شده است. يعني همان مردمي كه در انتخابات به نامزدهاي متفاوت راي داده بودند، روز نهم دي بعد از گستاخي زنجيره اي فتنه گران متفق القول از اين جريان اعلام بيزاري كردند و در واقع اين نظام و مردم نبودند كه ابتدا به ساكن آنها را مميزي كردند و حكم به اخراج دادند بلكه رئوس اين جريان با توهم اين كه روي امواج حمايت ضد انقلاب مي توان گردن كلفتي كرد، وارد بازي دشمن شدند و با اراده و اصرار و لجبازي خود در زمين دشمن ايستادند. آنها
هنوز هم حاضر نيستند از جماعتي كه روي جمهوري اسلامي خط كشيدند، تصوير امام خميني(ره) را پاره كردند، عليه ولايت فقيه فحاشي كردند، به نفع رژيم صهيونيستي شعار دادند و در روز شهادت حضرت سيدالشهدا(ع) اقدام به رقاصي و آشوبگري و حمله به هيئت هاي عزاداري و پرچم ها و كتيبه هاي عزا نمودند، كمترين مرزبندي داشته باشند. آيا اين حضرات بعد از آنهمه وطن فروشي و خيانت به اسلام و امام و نظام توقع دارند با سياه بازي هايشان، خودي حساب شوند؟!