چه کسانی به میهمانی های سفارتخانه های خارجی میروند؟
کیهان در یادداشتی با عنوانمعیارهای گزینش چیست ؟! نوشت:
*نگاهی اجمالی به نمایش های به صحنه رفته طی سال های گذشته، به خوبی گویای رسوخ عناصر سکولار در عرصه تئاتر ایران است که نمایش مبتذل «هداگابلر» تنها نمونه ای از عملکرد آن عناصر است.
*نشانه های غیرقابل انکاری از حمایت برخی سفارت خانه های خارجی از برخی مهره های مشخص و نمایش های وابسته به جریان معارض با اندیشه دینی و مروج فرهنگ غربی در عرصه تئاتر وجود دارد. به طور مثال از مدعوین میهمانی های سفارت انگلیس و فرانسه باید یاد کرد که به عنوان گواهی از دخالت های خارجی در ساحت هنر ایران قابل اشاره است.
از این رو ضروری است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی تئاتر و نیز مجلس شورای اسلامی به عنوان نهادی دارای وظیفه نظارتی، به منظور رصد و پالایش تئاتر کشور، در چند محور اقدام به اجرای تحقیق و بررسی کنند؛
۱ - تعیین معیار و ملاک های خالی از ابهام برای اعطای مجوز کارگردانی و اجرای نمایش ها.
۲ - چرا برخی از هنرمندان تئاتر از اعمال تبعیض میان هنرمندان و بخصوص علیه نیروهای متعهد به دست کارگزاران تئاتر گله می کنند؟
۳ - آیا صحت دارد که برخی از هنرمندان تئاتر از بودجه های کلان استفاده می کنند؟
۴ - از میان فعالان تئاتر، چه کسانی به میهمانی های سفارتخانه های خارجی پا می گذارند؟
۵ - چه افرادی و با چه معیاری بورسیه تحصیل در خارج از کشور دریافت می کنند و چرا انگلیس به عنوان محل تحصیل انتخاب می شود؟
۶ - گفته می شود فردی ضد انقلاب و شناخته شده در عالم تئاتر، مشاور رئیس مرکز هنرهای نمایشی است. آیا صحت دارد؟
۷ - معیارهای گزینش نمایش برای اجرا در خارج از کشور چیست؟ چرا برخی نمایش های ناهمخوان با ارزش های دینی و ملی برای اجرای خارجی معرفی می شوند؟
۸ - فعالیت های خانه تئاتر تا چه اندازه با سیاست های فرهنگی نظام همخوانی دارد؟
کیهان درافزود:
سال ۸۵ و درحالی که فقط چند ماهی از آغاز به کار دولت نهم می گذشت و شواهد حکایت از آن داشت که متولیان می خواهند به توصیه مقام معظم رهبری، که موکدا فرموده بودند وزارت ارشاد باید متحول و مطهر شود، عمل کنند، اما مدیر وقت مجموعه تئاتر شهر، بدون توجه به این تغییرات و گویا ذوق زده از کمک های دریافتی ازیک سفارتخانه اروپایی، خواسته یا ناخواسته - انشاء الله ناخواسته برای ترویج اندیشه اباحه گری به بهانه یکصدمین سالگرد درگذشت «هنریک ایبسن» فعالیت هایی را انجام داده و تا سال جاری و متعهد کردن دولت، برای ارائه زمان و مکان اجرا، به امثال رهبانی(کارگردان نمایش هداگابلر) نیز
ادامه داد.
درپی روشنگری هایی که اخیرا رسانه های ارزشی و اصولگرا درباره اجرای یک نمایش در تئاتر شهر داشتند و آن را مغایر با تمام ارزش های دینی مان تشخیص داده و منجر به توقف آن شدند، بررسی عقبه منجر به این نوع اجراها، با محوریت آثار ایبسن، نمایش نامه نویس نروژی، منجر به این یافته ها شد:
۱ ترویج اندیشه های اباحه گری و نیز بی بند و باری های غیراخلاقی غربی ها و حمله به نهاد خانواده، برای ایجاد گسست و انهدام این بنیاد بسیار مهم و مستحکم درجامعه ما، با استفاده از اجرای نمایش های خاص و جذب مخاطبانی که اغلب شان را افراد تحصیل کرده و مدعی روشنفکری تشکیل می دهند، متاسفانه با برنامه ریزی یک سفارتخانه خارجی و مبتنی بر تلاش های پنهان، اما درراستای جنگ نرم با ارزش های دینی و ملی مان، از پنج سال پیش(سال ۸۴) آغاز شده و امروز منتج به اجرای آثاری همچون هدا گابلر شده است.
۲ نمایشنامه خوانی هدا گابلر، اجرای مجموعه آثار ایبسن(نمایش های دشمن مردم، خانه عروسک، وقتی ما مردگان برمی خیزیم، اشباح، جان گابریل بورگمن)، و مجموعه سخنرانی هایی با عناوین منزلت ایبسن در ادبیات نمایشی، ایبسن مرد تئاتر، طغیان گری در شخصیت و آثار ایبسن و مقایسه آن با امام محمد غزالی در فرار از مدرسه، تجلیل از کارگردانان، پیشکسوتان، مترجمان و ناشران آثار ایبسن درایران، نشست و گفت و گو با مترجمان آثارایبسن و با محوریت تئائر شهر، درتهران و دانشکده های هنری شهرهای شیراز، اراک، بوشهر، تبریز، تنکابن، الیگودرز برگزار می شود.
۳ نکته قابل توجه دیگر این که مراسم پایانی این همایش نیز در سفارتخانه آن کشور اروپایی برگزارمی شود و در واقع آن مدیر، با استفاده از جایگاهش، عموم تئاتری های مطرح را به مسئولان آن سفارتخانه معرفی می کند.
۴ پس از این همایش، همان افراد برای جلب توجه و علاقه مند کردن هنرمندان تئاتر به نمایش نامه های غربی که برخی مغایر با بسیاری از ارزش های دینی و ملی ما هستند، فاز دیگری را پی می گیرند؛ با این تفاوت بزرگ که مدیرکل هنرهای نمایشی تغییر کرده و به نوعی رابط هنرمندان و سفارت یاد شده، به این سمت منصوب می شود. انتخابی که با توجه به حضور پررنگ او در دولت اصلاحات، کمی جای تامل و تدقیق داشت.
۵ با این انتصاب، فضا برای اجرای فاز بلند مدت به بهترین نحو فراهم می شود و با حمایت های چند ده میلیونی اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، آثار ایبسن در طول این سال ها(از ۸۵ تا ۸۸) و در سالن های مختلف و همین طور درجشنواره های مختلف تئاتری ادامه می یابد.
به عنوان مثال در جشنواره کوثر که برخی همراهان مدیرکل هنرهای نمایشی دست اندرکار برگزاری آن هستند، بخشی را با عنوان زن در آثار ایبسن درنظر می گیرند و سخنرانی ها و تحلیل ها و…
۶ دراین سال ها که همچنان مسئولیت تئاتر کشور با فرد مذکور است حتما اثر یا آثاری از ایبسن، در تمام دوره های جشنواره بین المللی تئاتر فجر راه می یابد و چون متاسفانه روال(هنوز هم) این است که اداره کل هنرهای نمایشی باید ضمن پرداخت چند ده میلیون تومان، به آثار برگزیده شده درجشنواره فجر، امکان اجرای عمومی نیز فراهم کند، نتیجه این می شود که نمایش هایی که با قصد وارد کردن ضربه به برخی ارزش های ملی و دینی تهیه و تولید شده اند، به را حتی و با بودجه و امکانات نظام(!) به عموم عرضه می شده است.
سرانجام: سال گذشته که برخلاف همه این نوع برنامه ها، شخص مدیرکل هنرهای نمایشی، کسی را به عنوان دبیر به معاون هنری وقت ارشاد معرفی نکرد؛ چون قرار بر این بود که «ح. پ» دبیر تئاتر فجر شود؛ و چنین شد تا با کمال گشاده دستی از بیت المال، کارگردان هداگابلر و امثال وی را همه گونه حمایت کند و مطمئن شوند که برای عموم نیز اجرا می شوند که با هوشیاری برخی دلسوزان این مهم به طور کامل عملی نشد.
نکته آخر هم این که: در حین بررسی فعلی، که منجر به روشنگری در زمینه عملکرد برخی مدیران تئاتری شد، مواردی همچون سفرهای متعدد خارجی، به ظاهر برای انتخاب آثار بخش بین الملل تئاتر فجر(که یکی از اینها همزمان با عاشورای حسینی در ۹ دی سال گذشته، به پاریس و به بهانه دعوت از یک کارگردان تئاتر با نام پیتر بروک بود و جای اعتراض بسیار داشت و توسط رسانه های اصولگرا نیز پیگیری شد، اما به محض بازگشت ایشان، آن کارگردان، سفرش به ایران را لغو کرد!) و همین طور سفر به جزایر گوای هندوستان(درایام نوروز ۸۹)، توجه را جلب می کرد؛ اما چون مهم ترین موضوع حال حاضر، روند پیدایش نمایش های غیر
اخلاقی و یا مضر برای ارزش های دینی و ملی و پیشگیری از این نوع موارد تاسف برانگیزاست، بررسی مشروح این موارد به فرصت های دیگری موکول می شود.
و نكته آخر اين كه، مشخص نيست معاون محترم هنري وزارت ارشاد كه خود فردي اخلاق گرا و دلسوز است چه طور با وجود اطلاع از برخي از اين رفتارها، همچنان برخورد جدي در قبال اين افراد را در دستور كار خود قرارنداده است؟