آسیب شناسی عرفان های نوظهور؛ پائولو کوئلیو
کوئلیو دائماً بر این نکته پای می فشارد که باید دنیا را نجات داد؛ انسان ها تنها یک ماموریت دارند، ماموریت عمومی آدمی مشارکت در نجات دنیا است. نویسنده خود را رزم آور نور می داند و می خواهد با آمیزه ای از اشراق و مهارت عمل کند.
افکار نیوز - پائولو در ۲۷ اوت ۱۹۴۷ در شهر ريودوژانيرو پايتخت سابق برزيل و از شهرهاي پرجمعيت فعلي اين كشور در خانواده اي متوسط به دنيا آمد. زادگاه او كشوري قديمي است با بزرگترين رودها و جنگل هاي جهان به نام آمازون در آمريكاي جنوبي.
پدرش مهندس بود و مادرش به نام لیژیا زنی خانه دار. خانواده اش بسیار علاقمند بود که کوئلیو یا مهندس شود یا حقوقدان و بدین منظور بر او فشار زیادی می آورند. در هفت سالگی او را در مدرسهی یسوعیان گذاشتند که محیط و مقررات آن مطلوب پائولو نبود. با این حال او رویای واقعی تمامی عمر خود را در راهروهای همان مدرسه یافت؛ یعنی نویسندگی. او حتی نخستین جایزهی ادبی خود را در مسابقهی شعر همین مدرسه دریافت کرد.
بیماری روانی پائولو کوئلیو
هرچه پدر و مادر کوئلیو سعی داشتند شوق فراوان او را نسبت به نویسندگی خاموش کنند، اما این کار فایده ای نداشت. به خصوص در دوران نوجوانی غوغای درونی او بالا گرفت. این وضعیت او را به طغیان کشاند تا این که تمامی مقررات خانواده را به باد تمسخر گرفت. پدرش این رفتار او را نشانه بیماری روانی تلقی کرد و ترتیبی داد تا او را دو بار در بیمارستان روانی بستری کنند و در آنجا به عنوان یک روش از شوک برقی استفاده کردند.
مشکل کوئلیو با خانواده اش همچنان ادامه داشت و هر زمان به گونه ای نمایان می شد. وقتی کوئلیو وارد یک گروه نمایشی شد و به کار تئاتر و روزنامه نگاری روی آورد، باز هم خانواده اش این کار را نپسندیدند، زیرا محیط تئاتر از نظر یک طبقه متوسط یک محیط فاسدی به شمار می رفت. پدر و مادرش چنان بیمناک شدند که قول و قرار خود را زیر پا گذاشتند و او را برای سومین بار در بیمارستان روانی گذاشتند. وقتی از بیمارستان مرخص شد بیش از پیش منزوی و سرگشته شده بود اما پزشکان به آنها گفتند که پائولو هیچ مشکلی ندارد و فقط باید یاد گیرد چطور با زندگی مواجه شود.
بعد از سه بار که در بیمارستان روانی بستری شد به دس و تحصیل برگشت و خواست به عنوان یک انسان طبیعی زندگی کند. در آغاز نشان داد که همان شیوهی مطلوب والدینش را پذیرفته است. اما پس از چندی تحصیل را رها کرد و دوباره به تئاتر روی آورد.
پیوستن به جنبش هیپی گری
در دههی ۱۹۶۰ جنبش هیپی گری مثل موج بزرگی سراسر جهان را فرا گرفت. این موج در برزیل هم ریشه دواند. اما رژیم نظامی برزیل آنر ا به شدت سرکوب می کرد. پائولو هم با بلند کردن موهای خود و خودداری از همراه داشتن کارت شناسایی به این جنبش پیوست. در همین حال او شیفتهی افکار مارکس، انگلس و چگوارا شده بود و در محافل و جلسات آنها با علاقهی وافر شرکت می کرد. پائولو همچنین از فرقهی رام(RAM) تاثیر پذیرفته است.
پائولو سپس به سفارش یکی از دوستانش به نام رائول به ترانه سرایی روی آورد. او بیش از ۶۰ آهنگ و ترانه برای دوستانش آماده کرد که تمامی آنها با استقبال مواجه شد و برای او درآمد خوبی در پی داشت. در این دوران پائولو گرفتار بحران معنوی شده بود. او به بی ایمانی مطلق گرایید و در این برهه به مواد مخدر، توهم زا، سحر و جادو و استفادهی فراوان از مشروبات الکلی پناه برد. او حتی در سفرهای طولانی در جست و جوی کارلوس کاستادا برآمد. این تجربه ها به گفتهی او در برابر آداب شیطان گرایی هیچ است. او اظهار می دارد که ابتدا کوکائین، سپس مواد روان گردان، بعداً پیوت، مسکالین، ماری جوآنا و
خلاصه هر نو مواد مخدری بود آزمود و در آنها زیاده روی کرد. اما کوئلیو هنوز هم خوردن شراب را ادامه می دهد.
کوئلیو سال ۱۹۷۳ با هدف دفاع از آزادی های فردی، عضو سازمانی که مخالف سرمایه داری بود، شد و یک سلسله داستان های مصور طنز به نام «کرینگها» منتشر کرد. این کار منجر به دستگیری های پیدرپی او شد. در یکی از موارد به یک شکنجه گاه نظامی منتقل شد و در آنجا به شدت شکنجه شد و به قول خودش با اعلام این که دیوانه است و سه بار هم سابقهی بستری شدن در بیمارستان روانی را دارد با خودزنی از مرگ حتمی نجات یافت، اما این حادثه تاثیر عمیقی بر او گذارد. لذا به قول خودش ۳ بار بیمارستان روانی و ۳ بار زندان یعنی جمعاً ۶بار زندان بوده است.
در سال ۱۹۷۳ پائولیو در رائول عضو «انجمن دگراندیشی» شدند که علیه ایدئولوژی سرمایهداری تاسیس شده بود. او در این زمان برای مدتی به جادوی سیاه روی آورد.
در سن ۲۶ سالگی به این نتیجه رسید که به قدر کافی تجربه اندوخته است. در یک کمپانی شغلی گرفت و با زنی آشنا شد و با او ازدواج کرد. آنها در سال ۱۹۷۷ به لندن رفتند و او در آنجا به نویسندگی پرداخت. اما موفقیتی کسب نکرد و سال بعد به برزیل بازگشت. در آنجا هم شغلی گرفت که تنها ۳ ماه ادامه یافت و پس از آن، هم زنش را و هم شغلش را از کف داد و این سومین ازدواج ناموفق او بود.
در سال ۱۹۷۹ با یک دوست قدیمی ملاقات کرد و این ملاقات منجر به ازدواج آنها شد. آنها با یکدیگر به کشورهای مختلف اروپایی، چه غربی و چه شرقی و بسیاری از کشورهای آسیایی مسافرت کردند. در یکی از این سفرها در سوئیس ملاقاتی با «شیمون پرز» رئیس جمهور اسرائیل داشته و از او هدایایی دریافت کرد. او به مطالعهی عرفان مسیحیت روی آورد و در سن ۳۹ سالگی به زیارت رفت و سال بعد اولین کتاب خود را نگاشت. این در حالی بود که او فرقهها، مذاهب و ادیان مختلف را مثل کریشنا، بودا، یوگا، هندو و حتی بیدینی و الحاد را تجربه کرده بود.
سفر به ایران
یکی از سفرهای او ایران بود. او در خرداد ۱۳۷۹ به عنوان نخستین نویسنده ی غیرمسلمانی که بعد از انقلاب از ایران دیدار کرده است، به تهران سفر کرد.
پائولو شادمانی خودش از سفر به ایران را چنین بیان می کند:
هنگامی که هواپیمای من در ساعت ۲ بامداد در تهران به زمین نشست، بیش از حد شگفت زده شدم. بیش از ۱۰۰ خواننده منتظر من بودند. در آن هنگام نیمه شب، به فرودگاه آمده بودند، فقط برای دیدن من. هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده بودم. به شدت تکان خوردم. این یک نشانه بود، می خواستند به من خوش آمد بگویند. می خواستند مرا در اندیشه های خود سهیم کنند. بسیار باز بودند. آغوش آنها به سوی تازگی گشوده بود و همان هنگام، کم کم توانستم درکشان کنم. ایرانیان مشتاق شنیدن نظرات دیگران بودند. در سفر ۱۰ روزه ام به تهران بارها و بارها با این حقیقت رو به رو شدم، ایران به سوی گفت و گو گام بر می دارد.
شخصیت و منش
دربارهی شخصیت کوئلیو نکات مختلفی را میتوان یادآور شد. او مردی است افراطی، پرشور و خو گرفته به چیزی که خود او آن را مبارزه سنجیده می خواند. پائولو هرگز از جدل و مبارزه نمی هراسد. او نسبت به هیچ چیز در جهان اطمینان ندارد. مردی که می داند چگونه به دیگران خوب گوش دهد و اذعان می کند که ممکن است اشتباه کند. او به شب علاقمند است. پائولو بسیار اهل سفر وجهانگردی است و تقریباً نیمی از سال را به سیر و گردش مشغول است. او به مشاهده منظره دریا بسیار علاقهمند است. تمام آثار خود را به زبان اسپانیولی می نویسند، پائولو بسیار اهل معاشرت است و از انزوا و گوشه گیری کاملاً پرهیز دارد.
پائولو علاقه وافری به شهرت و معروف شدن دارد و این امر را به صورت گسترده تصاحب کرده است.
آثار
پائولو کوئلیو به دنبال تجربه هایی که پیدا کرد، در سن ۴۰ سالگی دست به قلم برد و از این به بعد نوشته هایی را پدید آورد که این نوشته ها برای او شهرتی جهانی را به دنبال داشت. اکثر کتابهای کوئلیو توسط آرش حجازی به زبان فارسی برگردانده شده است. همچنین تمامی کتاب های کوئلیو به زبان فارسی توسط نشر کاروان منتشر شده است. آرش حجازی همان کسی است که در جریان فتنه ۱۳۸۸ به دلیل اتهام مشارکت در قتل خانم ندا آقا سلطانی از کشور فرار کرد.
نکته مهم در تحلیل رمان کیمیاگر این است که این رمان شباهت بسیاری با حکایت دفتر ششم مثنوی دارد. «حکایت آن شخص کی خواب دید کی آنچ می طلبی از یسار به مصر وفا شود، آنجا گنجیست در فلان محله در فلان خانه …».
بود یک میراثی مال و عقار
جمله را خورد و بماند او عور و زار
مال میراثی ندارد خود وفا
چون به ناکام از گذشته شد جدا
جای هیچ تردید نیست که اساس رمان کیمیاگر این حکایت مثنوی معنوی است. دریغ که ما مولوی را در گنجینه های خانه مان داریم، اما کسی نوای آن را نمی سراید. عجب تر این که کوئلیو از مثنوی الهام گرفته است؛ اما آن را پنهان می کند. دلیلش چیست؟ حال آنکه او از عهد عتیق، عهد جدید و از عرفان هندی و از روان شناسی به نام یونگ متاثر است و تاثر خود را نشان می دهد و به آنها اشاره می کند.
او در کتاب بریدا به نیمه گمشده به همراه نیروی جنسی اشاره می کند؛ زن و مردی که نیمه ی گمشده ی هم هستند تنها از راه عشق ورزی جنسی می توانند یکی شوند و در آن لحظه ی وصل و حصول لذت های جسمانی است که می توانند به خدا برسند!
بریدا تمام آن دو روز را به ملاقاتشان فکر کرد، مراسم همیشگی رقص با آوای جهان را انجام داد. هر بار قصد رقصیدن داشت، با خود می اندیشید: ترجیح می دادم موسیقی در کار باشد، اما اکنون دیگر کم و بیش به حرکت بدنش هماهنگ با آن ارتعاش غریب که بیشتر در طول شب یا در مکان های ساکتی همچون کلیساها درک می شد عادت کرده بود. ویکا گفته بود در رقص با موسیقی جهان، روح با جسم تطابق بیشتری می یابد. دلش می خواست برای همه توضیح بدهد که جهان خنیای خود را می نوازد؛ اگر اندکی با این موسیقی برقصند و تنها بگذارند چند دقیقه در روز بدنشان بدون هیچ منطقی حرکت کند، احساس بسیار بهتری می یابند. نتوانستیم
با اسرار دنیا همزیستی کنیم، اما تمام این اسرار پیش چشم ماست. می خواهم ساحره شوم تا بتوانم آنها را ببینم.
کوئلیو می کوشد بدون ارائه هیچ دلیل تنها به این نکته اشاره کند که حلول روح های تقسیم شده از حضرت آدم صورت گرفته و می گیرد و هر روحی که تقسیم شدگی کمتری دارد، قوی تر است و روح های ساحران و ساحره ها چنین است:
در حقیقت، اگر روح جهان فقط تقسیم بشود، هرچند گسترش می یابد، اما ضعیف تر هم می شود. پس، همان طور که تقسیم می شویم دوباره با هم ملاقات هم می کنیم و نام این ملاقات دوباره، عشق است. چون وقتی روحی تقسیم می شود همیشه به یک بخش نرینه و یک بخش مادینه تقسیم می شود. سفر پیدایش توضیح می دهد که: روح آدم تقسیم شد و حوّا از درون او تولد یافت.
پیداست که نگاه کوئلیو بر اساس عنصر جنسیت است. مقتضای این نگاه آن است که زن یا مرد نیمه ی گمشده ای داشته باشند، هرگاه آن دو، جفت واقعی یکدیگر را یافتند، آنها به موسیقی کیهانی رسیده اند و باید بدنشان بدون هیچ منطقی حرکت کند؛ ارتعاشات عجیب پیدا کند و رقصیدن بهترین وسیله کسب احساس آرامش و راحتی است. کسی که به این همزیستی دست یابد، او درس ساحری را فرا گرفته است و از این طریق به اسرار نائل آمده است. نگاه به انسان بر اساس عنصر جنسیت از عهد عتیق برگرفته می شود آنجا که از روح جهان دو موجود یکی نرینه ودیگری مادینه پدید آمد.
نگاه کوئلیو به انسان بسیار بسته و محدود به نظر می رسد. این طرز نگرش، انسان را به یاد زندان دنیا می اندازد، نگاهی که از قیود ماده و جسم رها شده است، انسان را با قطع نظر ار نرینه و مادینه بود می نگرد. انسان ها در حال حرکتند، انسان ها در حال شدنند. شدن و حرکت و پویایی انسان به سوی مبدا جهان هستی است و این حرکت تا دیدار و وصال یار ادامه دارد. در این بینش نرینه و مادینه بودن انسان جایگاهی ندارد. نردبان صعود برای معراج آماده است، خواه زن و از این نردبان بالا رود خواه مرد.
معیار حیات واقعی، عشق و دلدادگی به خداست نه نیمه گمشده. فروکاستن معنویت تا حد آمیزش جنسی بزرگ ترین توهینی است که دنیای مدرن و نویسندگانی چون کوئلیو به عرفان کرده اند. عرفان، معرفت ناب به برترین و والاترین موجود جهان هستی است نه تقرب یافتن به جنس مخالف. آن که گام در مسیر سلوک معنوی می نهد، مجاهدات او پاکی اوست نه فرو رفتن در مرداب سیاهی. آنکه به این مسیر تشرف یافت، می خواهد دیدار حق را تجربه کند و از زیبایی های وادی نور و محبت لذت ببرد.
حال ببینیم کوئلیو تشرف را چگونه معنا می کند:
برای تحقق تشرف، باید با این نیرو آشنا شوی. بقیه چیزها نیروی جنسی ساحران، به استادان بزرگ تعلق دارد و پس از مراسم با آنها آشنا می شوی. پس چطور با آن رو به رو شوم؟ یک فرمول ساده است. فرمول این است در تمام مدت رابطه ی جنسی، از حواس پنج گانه ات استفاده کن، اگر در لحظه ای اوج لذت جنسی، همه این حواس با هم از راه برسند، برای تشرف پذیرفته می شوی.
در اینجا فقط مناسب است مقایسه ای میان این سخنان سخیف و فرمایشات نورانی حضرت امیر صورت گیرد:
دل های پرهیزکاران؛ اندوهگین، مردم از آزارشان در امان، تن هایشان لاغر، در خواست هایشان اندک و نفسشان ضعیف و روانشان پاک است. در روزگار کوتاه دنیا صبر کرده، تا آسایش جاودانه ی قیامت را به دست آوردند، تجارتی پرسود که پروردگارشان فراهم فرموده، دنیا می خواست آنها را بفریبد، اما عزم دنیا نکردند.
می خواست آنها را اسیر خود گرداند که با فدا کردن جان، خود را آزاد ساختند. پرهیزکار را می بینی که آرزویش نزدیک، لغزش هایش اندک، قلبش فروتن، نفسش قانع، خوراکش کم، کارش آسان، دینش حفظ شده، شهوتش در حرام، مرده و خشمش فرو خورده است.
و به این نکته توجه داشته باشیم که پرهیزگار از نظر امیرمومنان(ع) تنها شوق دیدار حق دارد و تمام زندگی خویش را آن گونه تنظیم می کند که برای لحظه ی دیدار آماده شود. خدا نزد او بزرگ است و هرآنچه غیر اوست پیش چشمان پرهیزکار کوچک است. آنان، نیاز بر این و آن نبرند، شب ها را به شب زنده داری مشغولند و روزها به دنبال کاری که خدا از آنها خواسته است. اگر آدمی به پرهیزکاری بنگرد به یاد خدا می افتد، چهره اش نورانی، مرکبش نور، راهش هدایت و گام هایش به سوی ابدیت محکم و استوار است و این را نیز بدانیم که شنونده فرمایشات آن حضرت(همّام) در میانه راه ناله ای زد و جان داد.
پائلو نیز در کتاب والکری ها به دو نکته اساسی می پردازد؛ یکی برهنگی و آزادی. کوئلیو می گوید:
در احاطه صحرا و افق پهناور، روحشان به تدریج آزادی بیشتری حس می کرد.
و بلافاصله می افزاید:
پائلو گفت: بیا لباس هایمان را در بیاوریم.
و باز می افزاید:
کریس هم که به زحمت جلوی خنده خود را می گرفت، لباس هایشان را در آورد.
در بسیاری از کتاب های کوئلیو، ترویج برهنگی و شرم نکردن از این کار در حضور دیگران دیده می شود و این را نوعی آزادی تصویر می کند. به عبارتی از نظر وی، وقتی روح احساس آزادی کند باید جسم را نیز آزاد کرد:
این منظره هر تماشاگری را به خنده می انداخت.
نکته دوم مساله بسیار مهم صهیونیزم جهانی است؛ در این کتاب کوئلیو سفری را به همسرش کریس به دستور استاد طریقت خود «جی» در صحرا آغاز می کند تا فرشته های محافظ و شخصی اش را ببیند. با این افسانه کوئلیو خود را یکی از آن شجاعان می نامد؛ زیرا با گروهی از این افراد که والکری نامیده می شوند، روبروست و با گروه آنان ملاقات هایی دارد. هدف کتاب در ترغیب یک گروه خاص به باز پس گرفتن اورشلیم در جنگ هاست.
کوئلیو در واپسین لحظات افسانه والکری ها که می خواهد به نتایج دلخواه برسد و از فرشتگان آخرین درس ها را بیاموزد، با اشاره ی استادش قلم و کاغذی بر می دارد تا در حالت آرامش کامل ذهنی و جسمی قرار گیرد. قلم او را همراهی نمی کند؛ راه باز شده بود؛ فرشتهاش حاضر شد و از او خواست این گونه بنویسد:
به خاطر صهیون(بیت المقدس) سکوتم را می شکنم. و به خاطر اورشلیم آرام نمی گیرم تا اینکه پارسایی اش با درخشندگی پدیدار گردد.
و ادامه می دهد:
پرسید که این را خطاب به کی باید بنویسم. صدا پاسخ داد: این قبلاً گفته شده. فقط باید به خاطر آورده شود.
و
تو تاج افتخاری در دست خدا خواهی بود. و یک افسر شاهی در دست پرودگارت. تو را دیگر متروک نخواهند نامید و سرزمینت را دیگر «زن ترک شده» نخواهند خواند. بلکه تو را «مرغوب» خواهند خواند و زیر خدا به تو رغبت دارد و سرزمینت «عروس» است.
از مجموع تعابیر مذکور به دست می آید که او به خاطر سهیون یعنی اورشلیم و نجات آن سخن می گوید. به نظر نویسنده اورشلیم امروز متروک است، اما باید آن را فراخواند. کوئلیو اسم تازه ای بر آن نهاد. این اسم از دهان خدا بیرون آمده است و این حاصل نتیجه آموزش های استاد طریقت «جی» می باشد.
از آثار بسیار مستهجن کوئلیو کتاب یازده دقیقه است. او در آنجا به مساله روسپیگری و نور اشاره می کند؛ قهرمان داستان ۱۱ دقیقه یکی از مهم ترین مراحل زندگی خود را در محلی به نام کوپاکابانا انتخاب می کند. در ا ین محله دختران زیبایی هستند که به روسپیگری مشغولند، آنها هر روز مشتریان زیادی را جذب می کنند، کوپوکابانا دارای میخانه و پیست رقص است، ماریا تصمیم می گیرد در این محل بماند و در آنجا تجربه های جدیدی کسب کند. کوئلیو به صورت مبسوط درباره ویژگی های این مکان، نوشیدنی ها، لباس ها، بیماری های مقاربتی و روش های جذب مشتری، داد سخن سر می دهد.
مشتریان نخست قیمت لباس زیر و بدن دختران را تعیین می کنند و بعد از توافق به اتاق می روند. آنها گاهی موسیقی گوش می دهند و گاهی با یکدیگر حرف می زنند و یا با رقص، سرگرم خوش گذرانی می شوند. ماریا از هر مشتری حداقل ۳۵۰ فرانک دریافت می کرد و در نهایت او صاحب ۶۰هزار فرانک سوئیس می شود. او در کوپوکابانا با مردان زیادی همبستر شده بود، شیوه ی جدید زندگی را تجربه کرده بود.
او دیگر وحشت نداشت، مردان را خوب شناخته بود، دلربایی را خوب می دانست بر این نکته واقف شده بود که چگونه هوس های مردان را برآورده سازد.
کوئلیو این گونه ادامه می دهد که ماریا توانست براساس مطالعه کتاب های زناشویی و روان شناسی، انتظارات بیشتری از مشتریان را برآورده سازد، ماریا یک روسپی متفاوت و قابل احترام بود. او مشتریان بزرگ، دائمی و وفادار داشت، لذا پا را از این فراتر گذاشت و به استودیوهای فیلمبرداری رفت. او در آنجا کارهای زیادی یاد گرفت که به او کمک کرد تا احساس خوشحالی مشتریان را افزایش دهد.
نکته جالب و شنیدنی اینکه کوئلیو نام کتاب خود را «یازده دقیقه» می گذارد. به راستی چرا؟ بهتر است پاسخ آن را از زبان نویسنده دریافت کنیم؛ ماریا اگر احساس می کرد مردی مست است، از رفتن نزد او خودداری می کرد و می کوشید او را از طریق دیگری ارضا کند. ماریا معتقد بود که مردان از صبح تا شب کار می کنند و در حال مبارزه اند و بعد از خستگی های فراوان برای استراحت و آرامش نزد او می آیند. به ویژه آنکه ۳۵۰ فرانک می پردازد، او وظیفه سنگینی بر دوش دارد و باید با ایجاد احساس خوشحالی و آرامش در مردها پیشرفت مناسبی داشته باشد. اما هم بستر شدن فقط در یازده دقیقه صورت می پذیرفت.
کوئلیو با توصیف هایی که از این روسپی می کند، او را پرنده شناگری معرفی می کند که سرشار از نور می شود، اما نور بعد از آن است که آن زن نیمه ی گمشده خویش را تقویت کرده است. این است اوج عرفان، مراقبه و اشراقی که کوئلیو منادی آن شده است و این است عرفان مدرن روسپیگری با نوربینی همراه شده است و روابط آازد سکسی و فحشا به نام عرفان و معنویت به ذهن مخاطبان القا می شود. زهی وقاحت!
کتاب دیگری از کوئلیو زهیر می باشد. او در آنجا سخن از ماموریت انسانی یا ایجاد فرقه شیطانی به میان می آورد.
کوئلیو دائماً بر این نکته پای می فشارد که باید دنیا را نجات داد؛ انسان ها تنها یک ماموریت دارند، ماموریت عمومی آدمی مشارکت در نجات دنیا است. نویسنده خود را رزم آور نور می داند و می خواهد با آمیزه ای از اشراق و مهارت عمل کند.
او خود را این گونه توصیف می کند:
رزم آوری که در من بود و با آمیزه اشراق و مهارت عمل می کرد، به این نتیجه رسید که بهتر است بمانم و تجربه آن شب را ادامه بدهم، هرچند دیگر خیلی دیر بود، مست بودم.
این در حالی است که نویسنده به عنوان رزم آور نور از فرقه شیطانی مدد می گیرد و در مراسم آنان شرکت می کند:
انگار در یک فیلم ترسناک حضور داشتم، قرار بود یک مراسم شیطان پرستی شروع بشود.
منبع: زمزمه های شیطانی آسیب شناسی عرفان های نوظهور - دکتر محمدتقی فعّالی - چاپ اول بهار ۱۳۹۱