تبلیغات
کد خبر: ۱۹۰۰۹۶

گزیده‌ای ازسرمقاله‌ روزنامه‌های صبح امروز

افکار

-مقاله امروز روزنامه کیهان را با عنوان «چه کسانی درپی انتقام بودند؟!» می خوانید:

«… از امروز تا روز انتخابات هر کس احساسات مردم را در جهت ایجاد اختلاف به کار گیرد، قطعاً به کشور خیانت کرده است».

نکته فوق، فرازی از بیانات رهبر معظم انقلاب خطاب به رؤسای دولت و مجلس است که نزدیک به دو هفته قبل و با اشاره به شرایط حساس کنونی ایراد شده بود.

رهبر انقلاب در همین دیدار تأکید کرده بودند که دولت و مجلس به جای پرداختن به بحثهای بی حاصل، تمامی امکانات و توان خود را برای رسیدگی به مسائل مهم و حیاتی کشور و مخصوصاً مقابله جدی با پدیده گرانی و رفع این مشکل از چرخه معیشتی اقشار کم درآمد و محروم به کار گیرند.

توصیه رهبر معظم انقلاب علاوه بر آن که به لحاظ جایگاه قانونی و از آن مهمتر، مقام و جایگاه ولایت امری ایشان لازم الاتباع است، به لحاظ عقلی و منطقی نیز به وضوح و بدون کمترین ابهامی قابل فهم است و آنان که این واقعیت عریان و معادله بی مجهول را درک نمی کنند، چه بخواهند و چه نخواهند به مردم و کشور خیانت کرده اند و تنها تخفیفی که می توان برای آنها قائل شد این است که بدون قصد خیانت، مرتکب خیانت شده اند!

یعنی از سه عنصر تشکیل دهند جرم - عنصر معنوی(نیت)، عنصر مادی(انجام عمل مجرمانه) و عنصر قانونی(تأکید قانون بر مجرمانه بودن عمل) - فقط عنصر اول یعنی «نیت سوء» کسانی که مرتکب جرم بزرگ دیروز شده اند قابل پذیرش نیست و نمی توان گفت که انگیزه خیانت داشته اند!

اما شواهدی در دست است که نشان می دهد واقعه تلخ و ناگوار و خیانت آمیز دیروز توطئه مشترک «اصحاب فتنه» و «حلقه انحرافی» بوده است. دو جریانی که برخلاف آنچه به ظاهر ادعا می کنند، در پس معرکه دست در دست یکدیگر دارند و برای عملیاتی کردن توطئه های مشترک از برخی مسئولان ساده اندیش و یا - خدای نخواسته - خودباور بهره می گیرند. بخوانید…!

۱ - کدام جریانات از تقابل دولت و مجلس سود می برند؟ کدام محافل، تعامل مثبت و سازنده این دو قوه در راستای اطاعت از رهنمود رهبر معظم انقلاب برای کاهش اختلافات و گره گشایی از رنج های اقتصادی مردم را برنمی تابند و آرامش و گره گشایی را به زیان خود ارزیابی می کنند؟ چرا ناگهان باید فضای همدلی و همفکری دو قوه برای اتخاذ تدابیر مشترک اقتصادی و رسیدگی به دغدغه های آزاردهنده طبقات مستضعف و کم درآمد جامعه به هم ریخته شود؟

چه کسانی آرامش جامعه و امیدواری توده های شریف مردم به همت مسئولان برای حل معضلات را با اهداف بعضاً اعلام شده خود در تعارض می بینند و به جای آن اصرار دارند فضای مسموم التهاب و تشویش و بدگمانی و یأس را زیر پوست افکار عمومی تزریق کنند؟ فقط نیم نگاهی به اظهارات و مواضع و عملکرد دو جریان فتنه و حلقه انحرافی طی چند ماه اخیر بیندازید و سپس اتفاقات دیروز مجلس را که در متن و حاشیه استیضاح وزیر کار رخ داد را به ارزیابی بنشینید.

۲ - دو هفته پیش رهبر معظم انقلاب رؤسای دو قوه، شماری از رؤسای کمیسیون های مجلس و برخی مقامات دولتی را احضار کرده و ضمن گلایه از فضای مجادله و تعارض میان مسئولان، از آنها خواسته بودند به اقتضای حساسیت شرایط، اهتمام به امور خطیر کشور را در اولویت قرار داده و حتی مسائل مهم - به زعم خود - را فدای «اهم» که همان مسائل کلان کشور و از جمله دغدغه های معیشتی مردم و معضل تورم است، کنند.

ایشان همچنین خواستار تنازل طرفین برای پیشبرد اصلاحات و تدابیر اقتصادی شده بودند. اظهارات رهبر معظم انقلاب در این جلسه آمیخته ای از انذار و تبشیر، و عتاب و عطوفت بود. در پی این رهنمود راهبردی، جلسات ارزشمندی برای هم اندیشی دولت و مجلس برقرار شد و به تصمیم های مثبتی هم برای حمایت از اقشار ضعیف جامعه نزدیک گردید. این جلسات در حال نهایی شدن بود که ماجرای دیروز به وقوع پیوست. ماجرایی که پی آمد خسارت آفرین آن، از پیش قابل پیش بینی بود و کیهان در تماس با برخی از چهره های خدوم هر دو طرف دولت و مجلس به عواقب ناگوار آن اشاره کرده بود.

۳ - موضوع عزل و نصب آقای سعید مرتضوی به ریاست «صندوق / سازمان تأمین اجتماعی» از چند ماه قبل به مسئله ای کشدار - و البته کم مایه - تبدیل شده بود. وی به هنگام انتصاب، قاضی معلق قوه قضائیه بود. بنابراین دولت در این انتصاب وارد موضع اتهام شد و سپس با اتخاذ شیوه «قانون دانی و قانون شکنی» به دور زدن قانون مبادرت ورزیده بود.

خارج کردن حوزه مدیریتی یاد شده از نظارت وزارت کار و سپردن حکم مدیریت آن به معاون اول رئیس جمهور، دور از شأن دولت و ریاست جمهوری بود، چرا که تمکین و اجرای یک قانون - حتی اگر ضعیف و ناقص تلقی شود - به لحاظ عقلی، منطقی و حقوقی، به مراتب خردمندانه تر از مواجهه با قانون و یا دور زدن آن است. به تعبیر سوم، یک مدیر دولتی - و هیچ مدیر دیگری - مجاز نیست و حق ندارد با این توجیه که فلان حکم قضایی یا قانون را نمی پسندد ضوابط قضایی یا تقنینی را دور بزند.

در عین حال باید از نمایندگان محترم - و بعضاً رنجیده خاطر - مجلس پرسید؛ اولاً با استیضاح وزیر کار و برکناری یا ابقای وی قرار بود به کدام مقصود عقلانی برسند. جز اینکه با عزل وی، بی ثباتی تازه ای در نظام اداری پدید آورند و یا پس از ابقای وزیر فقط یک تنش غیر ضروری آفریده باشند؟!

در هر دو صورت، مسئله مورد اختلاف اصلی سر جای خود باقی بماند؟ ثانیاً آیا با توجه به مسائل و موضوعات مهم تر کشور، آیا این مسئله اولویت داشت یا باعثشد اولویت مهم و در دستور کار دو قوه مجدداً به حاشیه برود؟(مجدداً تأکید می شود اقدام دولت در تقابل با حکم دیوان عدالت اداری و نظر مجلس، ناپسند و غیر قابل دفاع است).

۴ - اقدام رئیس جمهور در ایراد اتهام به برادر رئیس مجلس - فارغ از صحت و سقم آن، آن هم برای ایجاد انفعال و به هم ریختن جلسه - اقدامی غیر اخلاقی، غیر عقلانی و نوعی تحریف صورت مسئله است. صرف نظر از شیوه مذموم به کار رفته در این اتهام پراکنی، نفس این کار نوعی دفاع بد از وزیر کار بود که نتیجه آن در رأی معنی دار نمایندگان نشان داده شد.

هیچ ناظر بی طرفی این روش را تأیید نمی کند که با متهم کردن برادر رئیس مجلس - صرف نظر از درست و یا غلط بودن اتهام - خود او به جای متهم بنشیند و آنگاه از این برچسب، برای پاسخ به اعتراضات حقوقی و قانونی نمایندگان استیضاح کننده استفاده شود… گنه کرد در بلخ آهنگری، به شوشتر زدند گردن مسگری!… متأسفانه این جدیت در پی جویی اتهامات اقتصادی، درباره مثلاً ملاقات آقای «م» با متهم اول یک پرونده فساد کلان اقتصادی در هتل لاله و… دیده نمی شود! چرا؟!

۵ - چه کسانی اصرار داشتند شماری از نمایندگان استیضاح کننده را - و نه همه آنها - را تشجیع کنند که در فضای همدلی پیش آمده بین دولت و مجلس، یک موضوع چالشی نظیر استیضاح را پیش بکشند؟ در میان این گروه کسی است که دو هفته پیش مدعی شد خوب است یکی از ساکتین فتنه رئیس جمهور شود! و شبکه دولتی انگلیس از او به عنوان اصلاح طلب جدید یاد کرد.

از آن سو چه کسی تله گذاری کذایی را برای تهیه یک ویدئوی ۲۵ دقیقه ای از یک ملاقات ۲۴ ساعته طراحی کرد و مطالبی تقطیع شده، مبهم و بودار را تحویل رئیس جمهور داد تا خرج ماجراسازی در مجلس شود؟ آیا رئیس جمهور در این اقدام تبلیغاتی به طرف مقابل شلیک کرده است یا به سمت خود و دولت تیر انداخته است؟ کدام مرکز مشترک از این تقابل دولت و مجلس سود می برد و ذوق زده است؟ کافی است همین دیشب و امروز تیتر برجسته روزنامه های زنجیره ای و سایت های داخلی و بیگانه را مرور کنید تا پاسخ سؤال را دریابید!

بدخواهان با دو بازوی - فتنه و حلقه انحراف - مجلس و دولت را به سوی درگیری تازه سوق داده اند تا از مردم متدینی انتقام بگیرند که حماسه نهم دی را - فارغ از بازی نامزدها - آفریدند، پای انقلاب ایستادند و در همین انتخابات مجلس سال گذشته با مشارکت معنادار خود به دهان دشمن زدند.

بلافاصله بعد از واقعه تلخی که دیروز در جلسه علنی مجلس اتفاق افتاد، رسانه های دشمن با ذوق زدگی از درگیری و اختلاف شدید مسئولان در دولت و مجلس خبر دادند و حال آن که به گواهی آنچه گذشت، رخداد دیروز ناشی از کم توجهی - البته غیرقابل توجیه - مسئولان محترم بوده است.

اگرچه تلخ و ناگوار بود ولی با هوشیاری دولت و مجلس که نشانه های آن بعد از وقوع ماجرا دیده می شود، نمی تواند تکرار شدنی باشد و با جرأت می توان گفت که دشمنان بیرونی و دنباله های حقیر داخلی آنها در فاصله ای کوتاه پس از آن ماجرا شاهد ادامه همدلی اخیر پیش آمده میان دولت و مجلس خواهند بود و همین جا بایستی بار دیگر هشدار چند ماه پیش رهبر معظم انقلاب در دیدار دانشجویان را گوشزد کرده و امیدوار بود که غفلت پیشین به تکرار ننشیند؛ «یکی از راه ها، ایجاد وحدت است. اختلافات مضر است. هم اختلافات بین مسئولین مضر است؛ هم بدتر از آن، کشاندن اختلاف میان مردم مضر است.

این را من به مسئولین، به رؤسای محترم هشدار می دهم. من از رؤسای قوا حمایت کردم، باز هم حمایت می کنم - مسئولند، باید کمکشان کرد - اما به آنها هشدار می دهم… البته اختلاف نظر، فراوان است؛ هیچ اشکالی هم ندارد - دو نفر مسئولند، رفیقند، اختلاف نظر هم دارند؛ همیشه هم بوده است - اما اختلاف نظر نباید به اختلاف در عمل و اختلاف در برخوردهای گوناگون، به اختلاف علنی، به گریبانگیری، به مچ گیری منتهی شود… اختلافات را نباید علنی کرد؛ اختلافات را نباید به مردم کشاند؛ احساسات مردم را نباید در جهت ایجاد اختلاف تحریک کرد. از امروز تا روز انتخابات، هر کس احساسات مردم را در جهت ایجاد اختلاف به کار بگیرد، قطعاً به کشور خیانت کرده.»


کورش شجاعی «رنجنامه» ای به جای «سرمقاله» را در ستون سرمقاله امروز روزنامه خراسان منتشر کرد:

این نوشته نسبتاً کوتاه یک سرمقاله نیست بلکه «رنجنامه» ای از دل برخاسته است آن هم برخاسته از دلی پرخون.
دلی پرخون از این بی تدبیری، بداخلاقی و لجبازی های مکرر و بس بی ثمر و البته پر از هزاران ضرر برای امروز و فردای ملک و ملت و وطن و انقلاب عزیزمان. مگر یک قاضی تعلیق شده که در ماجرای جنایت کهریزک اتهاماتی متوجه او شده است تا چه حد نزد آقای احمدی نژاد جایگاه دارد هر چند این فرد خدمات خوبی هم انجام داده باشد.

قاضی متهمی که متأسفانه به دلایلی که مهمترین آن قصور و سهل انگاری و عدم پی گیری موثر قوه قضاییه در رسیدگی دقیق و البته سریع اعلام نتیجه و انشای رأی و اطلاع رسانی درباره پرونده اوست هنوز تکلیفش روشن نشده است که شاید اگر رسیدگی به این پرونده و انشای رأی دقیق با سرعت لازم انجام می شد به احتمال زیاد، بسیاری از مسائل و مشکلات مربوط به حاشیه ها و انتصاب این شخص در پست های مهم و مخالفت ها با این انتصاب ها پیش نمی آمد.

مگر آقای رئیس جمهور چه ویژگی ها و امتیازات بی نظیر و منحصر به فردی در آقای مرتضوی سراغ دارد یا برای او متصور است که تا بدان حد بر ابقای او اصرار ورزید که به خاطر او و یا به خاطر بر کرسی نشاندن حرف خودش به نوعی با دور زدن قانون یک بار اسم سازمان را به شکلی صوری تغییر داد، یک بار ابلاغ حکم او را به معاون اول رئیس جمهور واگذار کرد و…

و آخر سر هم به جای دفاع منطقی و متین از تصمیم و اصرارش بر ابقای مرتضوی در ادامه ماجرای «بگم بگم» های معروفش بستر رقم خوردن حاشیه ها و روزی بسیار تلخ و زجرآور را در مجلس فراهم آورد و با ادامه کنش گری هایش و نشان دادن چشمه ای دیگر از آن چه که زیبنده رئیس قوه مجریه کشور نیست در بخشی از صحبت هایش در جریان استیضاح وزیر کار، موجب شد، - در جریان استیضاحی که نمایندگان با ترجیح مصلحت بر مسائل دیگر می توانستند از طرح آن بپرهیزند.

گفت وگوها و تنش ها و تشنج های پیش آمده در «بهارستان» یک روز نه زیبا و خاطره انگیز پاییزی بلکه یک روز پاییزی حزن انگیز و دل خون کننده در بهارستان، چهره کریه خود را به نمایش بگذارد و به جای این که خواست مردم عزیز و تأکیدهای مکرر رهبر فرزانه و هوشیار انقلاب بر وحدت و همدلی و همکاری مسئولان و به سطح جامعه نکشاندن اختلاف ها وجهه همت آقایان قرار گیرد و تلاش و همت و همدلی و همیاری مضاعف برای به سامان رساندن امور کشور در پیش چشم ملت به نمایش گذاشته شود و تلاش کارشناسانه موثر، بایسته و همه جانبه برای حل مشکلات معیشتی مردم دغدغه اصلی و اساسی آنان و همه مسئولان و قانون گذاران باشد متأسفانه حرف هایی گفته شد و کنش ها و واکنش هایی نشان داده شد که سنخیتی با خواست مردم عزیز و سکاندار انقلاب و خلف صالح امام سفر کرده مان نداشت.

و خلاصه آقای احمدی نژاد باز هم از آن کارهایی کرد که نباید و آقای لاریجانی هم گر چه در این جلسه در مقام «واکنش گر» بود و نه «کنش گر» اما بی گمان او نیز می توانست لااقل قدری زبان به کام گیرد و مقداری از درجه و حرارت و اطناب واکنش هایش بکاهد که متأسفانه این کار را نکرد و با تعابیر و جملاتی هر چه می خواست و شاید بیشتر آن چه در ذهن داشت را به تلویح و تصریح و کنایه گفت.

خلاصه باید به این آقایان و خصوصاً به آقای احمدی نژاد خسته نباشید و دست مریزاد گفت که در ایام دهه فجر و آستانه سالروز پیروزی انقلاب اسلامی چقدر کام دلسوزان ملک و ملت و انقلاب و نظام و مردم نجیب ایران را شیرین کردند!! آن هم در شرایطی که دشمنان این ملت به خاطر ایستادگی و اصرار بر اصول انقلاب، باورها، حقوق حقه خود، استقلال و پیشرفت هر روز فشارهای سیاسی و اقتصادی را بر مردم بیشتر می کنند و بر دامنه لفاظی و گنده گویی هایشان علیه ملت می افزایند. آن هم در شرایطی که بیداری اسلامی نشأت گرفته از انقلاب اسلامی این ملت موجب خیزش و انقلاب در بسیاری از کشورهای اسلامی شده است و چند دیکتاتور سقوط کرده اند و مردمان این کشورها همچنان به انقلاب ایران و ملت ایران به چشم یک الگو می نگرند.

آن هم در شرایطی که رژیم اشغالگر قدس، دولت آمریکا و برخی دولت های اروپایی به دنبال کوچکترین ضعف و سوژه ای هستند که اوضاع میهن عزیزمان را سیاه و نا به سامان نشان دهند.

آقای احمدی نژاد آیا محاسبه کرده اید که اتفاق دیروز بهارستان چه خونی به دل مردم و همچنین دلسوزان و محبان ایران و انقلاب در جهان کرد؟ و حتماً آقایان می دانید که پس از این ماجرا چه شور و شادمانی و غوغایی در دل دشمنان ملت به پاست و چه خنده هایی بر لب آنان نشست و در رسانه هاشان چه ها که نکردند و نخواهند کرد؟

گر چه از چنین اتفاقاتی و ماجرای فتنه سال ۸۸ دل ملک و ملت و همه وفاداران و دلسوزان ایران و انقلاب خون است اما همچنان امیدواریم و هر روز امیدوارتر می شویم چرا که نگاه دارنده این دین و میهن را خدای قرآن و امام زمان(عج) می دانیم پس دلخوشیم که عمود خیمه نظام همچنان با توکل به خداوند، هوشمندانه همچون ناخدایی در اوج اخلاص و توکل، کشور و نظام را بر مسیری که باید هدایت می کنند. هر چند «فتنه گران» خارجی و معدود عوامل داخلی آنان و همچنین جریانات انحرافی، فتنه کنند و سنگ بیندازند و خواسته و ناخواسته در زمین دشمن بازی کنند و دل مردم و رهبر را به درد آورند و دل دشمنان را شاد کنند و لبخند بر لبانشان بنشانند.

آری تا قیام مهدی فاطمه همچنان دلخوش و بس امیدواریم که این انقلاب و کشور و نظام به برکت انفاس قدسیه صاحب الزمان(عج) و خون هزاران شهید به خون خفته و تا عرش خدا پر کشیده و هوشیاری مردم و رهبری عزیز علی رغم همه تهدیدها، فشارهای سیاسی و تحریم های اقتصادی و همچنین فتنه گری و انحراف و بداخلاقی و تنش آفرینی ها از همه گردنه ها و نشیب ها سرافرازانه عبور خواهد کرد.


مقاله دکتر غلام‌عباس توسلی(استاد دانشگاه) با عنوان «لزوم مدارای سیاسی» منتشر شده در در روزنامه آرمان:

شرایط سیاسی کشور در حال حاضر به گونه‌‌ای است که در مرحله نخست باید از هرگونه اختلاف افکنی و صحبت‌های جنجال آمیز خودداری کرده و به جای هرچیز مدارای سیاسی پیشه کنیم. در مورد این مدارا باید پیش از هر چیز بدانیم موضوع مشاجره چیست و به طور کلی موضعی که بر اساس آن بحث‌های سیاسی وجود دارد باید مشخص شود.

اینکه چه ایراداتی در روند رسیدن به مدارا وجود دارد باید مقداری آرامش را حفظ کرد و از خشمگین شدن و همچنین مواردی که باعثخدشه‌دار شدن آرامش جامعه می‌شود، اجتناب نمود و گاهی به این نکته فکر کرد که طرف مقابل نیز حرفی برای گفتن دارد. به طور کلی مجموعه‌‌ای از عوامل روانی و سیاسی و اجتماعی در مدارای سیاسی باید مورد توجه قرار بگیرد.

وضعیت کنونی سیاسی کشور وضعیت خاصی است و بیشتر از هر مساله در این وضعیت نیاز است تا آرامش حفظ شود و این موضع میسر نیست مگر آنکه صبوری پیشه شود. به نظر می‌رسد حقیقتا اوضاع به گونه‌‌ای است که عقلای قوم باید بنشینند و ببینند حق با کیست و کدام طرف است که در حال حاضر به دلایل مختلف موضوع را به اینجا کشانده است چراکه اگر به این موضوع توجه نشود عاقبت خوبی برای آن نمی‌شود متصور شد.

منازعات سیاسی در همه جای دنیا وجود دارد و طبیعی است که فعالان سیاسی در هیچ کجای دنیا مانند همدیگر فکر نمی‌کنند اما معمولا در اینگونه موارد سعی می‌شود از مکانیسم‌هایی برای حل شدن موضوعات استفاده شود. یکی از راهکارها استعفاست یا اینکه می‌شود از مواضع کوتاه آمد چراکه این موضوعات، موضوعاتی شخصی نیست بلکه کاملا ملی محسوب می‌شود.

به عبارت دیگر هرگونه برهم زدن آرامش سیاسی کشور و از بین بردن اعتماد عمومی موضوعی ملی محسوب می‌شود بنابراین باید بیش از پیش به آن توجه کرد و حتی می‌توان کمیته‌های بی‌طرفی تشکیل داد یا آنکه قوه قضائیه با راه‌حل‌های جدی‌تر به قضایا ورود کند و به عبارت دیگر همه دست اندرکار شوند تا مشکل واقعا حل شود.

کمیته‌های مردمی می‌توانند به مساله ورود کنند و با رعایت حق به گونه‌‌ای که سنگینی روی یک سمت نباشد و همچنین با استفاده از کسانی که مورد وثوق حکومت و مردم و مجلس و دولت هستند، موضوعات را پیگیری کنند و این نهادها و افراد، خط فاصله‌ای بین آن چیزی که می‌گذرد و آن چیزی که باید باشد، بکشند و به این ترتیب موضوعات را بررسی کنند.

هرچند این اتفاق در زبان ساده به نظر می‌رسد و در عمل با توجه به نوع حوادثو نوع سخنانی که افراد علیه یکدیگر به کار می‌برند نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت اما امیدواریم مشکل حل بشود. مدارا یعنی کجدار و مریز برخورد کردن و این مساله چیزی است که نیاز به از خود گذشتگی و صبر دارد.


سید جواد سید پور در مقاله ای برای روزنامه تهران امروز این طور نوشت:

در زمین دشمن بازی نکنیم!
جلسه علنی دیروز مجلس حاوی اتفاقاتی بود که نه تنها کمکی به حل مشکلات موجود نمی کند که ممکن است بر بار مشکلات هم اضافه کند. موضوع دقیقا روشن است. مجلس از حق قانونی خود برای استیضاح یکی از وزرا استفاده کرده و بعد از توضیحات موافقان و مخالفان به این نتیجه رسید که ادامه تصدی آقای شیخ‌الاسلام بر وزارت کار به صلاح نیست لذا رای به عدم اعتماد به وی داد.

اگر موضوع به همین حالت شروع و تمام می‌شد، نه تنها هیچ ایرادی به آن نبود که نقطه قوت هم محسوب می‌شد. لیکن متاسفانه داستان به همین سادگی که می‌توانست باشد، نبود و اتفاقات تلخی رخ داد و کلماتی بر زبان‌ها جاری شد که شایسته مقامات ارشد نظام جمهوری اسلامی نبود.

باید به یاد داشته باشیم که همین چندی پیش توصیه‌هایی از سوی مقام معظم رهبری مبنی بر حفظ آرامش کشور و عدم دامن زدن به اختلافات مطرح شد که همین یک توصیه حجت را بر تک‌تک مقامات و شخصیت‌ها از صدر تا ذیل تمام کرده و می‌کند که به‌هیچ‌وجه وارد جنجال‌سازی نشویم.

اگر در کنار این توصیه مهم نگاهی هم به اوضاع کشور بیندازیم آن گاه معلوم می‌شود که رعایت این توصیه ضروری تر از هر زمان دیگری است. چرا که از یکسو کشور با فشارهای خارجی بی‌سابقه‌ای روبروست و از سوی دیگر هم سایه مشکلات اقتصادی بخصوص گرانی و تورمی که اخیرا بر اقتصاد کشور عارض شده است، می‌طلبد تمام اختلافات و تفاوت سلیقه‌ها و… را کنار بگذاریم و تمام نیروی خود را صرف دفع تهاجمات خارجی و ساماندهی اوضاع اقتصادی کنیم.

کما اینکه طی دو هفته گذشته با توصیه رهبر معظم انقلاب برگزاری نشست‌های مشترک دولت و مجلس برای نحوه ساماندهی به اقتصاد کشور اقدام مناسبی بود که مورد حمایت عمومی هم قرار گرفت. انتظار می‌رفت که این روحیه همکاری و عدم دمیدن به فضای اختلافی در جلسه دیروز مجلس هم رعایت شود تا شیرینی نشست‌های مشترک تحت‌الشعاع قرار نگیرد.

ولی در کمال تاسف جلسه علنی مجلس به دعوایی بین روسای دو قوه تغییر جهت داد که البته شروع‌کننده آن هم شخص آقای رئیس‌جمهور بود که سعی بر این داشت با رفتن به سوی حواشی موضوع جلسه را عوض کند و رئیس مجلس را هم ناچار از واکنش کرد و او چاره‌ای جز برخی توضیحات نداشت.

بی‌شک در این بگومگوها خطایی رخ داده و فضای عمومی کشور را بی‌جهت و بی‌دلیل دچار هیجان کاذب کرده است. کافی است اخبار رسانه‌های خارجی و سایت‌های معاند را تنها دقایقی بعد از شروع این دعواها رصد کنیم، درمی‌یابیم که آنان صفحات ویژه‌ای را باز کرده و به‌صورت ثانیه‌ای کلماتی را که بین سران دو قوه ردوبدل می‌شد، پوشش می‌دادند و از فرط خوشحالی هورا می‌کشیدند.

بخواهیم یا نخواهیم، خوشمان بیاید یا نیاید، بخش‌هایی از وقایع رخ داده در جلسه علنی دیروز مجلس بازی در زمین دشمن بود و جا دارد سریعا به این بازی خاتمه بدهیم. برای جبران اشتباه رخ داده می‌طلبد مقامات محترم تغییر رویه داده و هر چه زودتر برای کاستن از التهاب کاذبی که درست شده است، اقدام کنند.


حامد حاجی‌حیدری از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران سر مقاله امروز روزنامه رسالت را به مقاله ای با این عنوان اختصاص داد:

ریتم هیجان انتخابات‏

مطلب اول
انتخابات‌های کشور ما، بویژه به دلیل نبود سازماندهی و هیئت‌های سیاسی توانمند و دیرپا، در بازه زمانی کوتاه پیش از انتخابات، سطح فوق‌العاده و بی‌نظیری از هیجان را موجب می‌شوند. این هیجان، از چند جهت اهمیت و ویژگی دارد:

‏مطلب دوم
یکی از حیثگستردگی جغرافیایی هیجان است. بنا به نتایج پژوهش‌ها و گزارش‌ها، در اقصی نقاط کشور، شامل روستاهای دور دست و شهرهای کوچک، گرایشی ویژه برای رأی دادن هیجان‌آمیز شکل گرفته بود. این، موضوعی است که اهمیت بیش از پیشی در انتخابات می‌یابد، و بویژه، پس از انتخابات سال ۱۳۸۴، خودآگاهی مردم مناطق پیرامونی نسبت به منافع مشترک بیشتر شده است.

این، فرمولی است که در انتخابات آتی هم تکرار خواهد شد. با احتمال زیاد، در نتیجه انتخابات ریاست جمهوری آتی، کسی رئیس جمهور خواهد شد، که رأی تهرانی‌ها را با خود ندارد.

باید به این وضع عادت کنیم، و قبل از انتخابات، آگاهی لازم را به این جامعه بدهیم. باید قبل از انتخابات آگاهی لازم را به تهرانی‌ها بدهیم؛ مبادا هنوز که هنوز است، گمان داشته باشند که همه باید رأی و نظر آنان را قبول داشته باشند، و روی این وهم، کشور را با هزینه‌های سنگین آشوب مواجه سازند.

مطلب سوم
وجه دوم ویژگی یافتن روند انتخابات در ایران، که بیمارگون هم هست، بالا بودن سرعت رشد هیجانات انتخابات است. این سرعت بالا، وقتی بیمارگون می‌شود که سرعت رشد هیجانات و به میدان آمدن مردم، خیلی بیشتر از سرعت تولید اطلاعات و تحلیل‌ها و مآلاً رشد هوشیاری مردم است.

این نیز بازمی‌گردد به ناکارایی مفرط گروه‌ها و سازماندهی‌های سیاسی در کشور ما. مردم و حتی فعالان سیاسی، عادت کرده‌اند که در جریان انتخابات غافلگیر شوند. گزینه‌هایی به میدان بیایند که تا چهار / پنج ماه قبل از انتخابات شاید کسی هم به آنها فکر نمی‌کرد.

اقشار عادی و حتی نخبگان، از کجا باید بدانند که فلان کاندیدا عقاید و مبانی اصولی فکری‌اش چگونه است؟ پاکدست و قابل اعتماد است یا نه؟ نظرش راجع به تورم و یارانه و ارز و سکه و بورس و انرژی اتمی و استقلال و آزادی و فرهنگ و ارزش‌ها چیست؟ و اگر هم بشناسند، از کجا می‌دانند توش و توان و برنامه او برای پاسخگویی به این مسائل مبرم چیست؟

مطلب چهارم
یک وجه دیگر آسیب‌زا در انتخابات ما، " روند " عجیب شتاب در رشد هیجانات انتخابات است. " روند " رشد هیجانات هم بسیار نامنظم و بی‌الگو و غیرمترقبه صورت می‌گیرد.
‏
این " روند "، خصوصاً خود را در فوران تنفرها نشان می‌دهد. در واقع، این بالا و پایین شدن‌های هولناک باعثمی‌شود که پس از شکل‌گیری انتخاب در افراد، طوری انتخاب‌کننده یا انتخاب‌کنندگان از سایر گزینه‌ها احساس خطر کنند که بیش از حد واقعی و درست آنان را سیاه و تیره و تار جلوه دهند. در چنین فضایی، بیش از رأی مثبت، رأی منفی و لج و لج‌بازی شکل می‌گیرد.

مطلب پنجم
در نتیجه چهار ویژگی مذکور، امکان پیش‌بینی نتایج نیز پایین و دشوار خواهد بود. البته معمولاً نظرسنجی‌های بی‌طرفانه و رسمی در دسترس نیستند، و خصوصاً از حیثتأثیر نامطلوب و تصنعی که ممکن است بر نتایج انتخابات اثر بگذارد، شاید مطلوب هم نباشد. ولی به هر حال، در این شرایط، حتی از نظرسنجی‌ها هم کار زیادی برنمی‌آید.

ماهیت بی‌شکل فرآیندها، موجب می‌شوند که رأی در چند هفته انتهایی شکل بگیرد، و بیش از آنکه به صورت مثبت شکل بگیرد، الگوهای منفی و تنفرها و خشم‌ها تعیین کننده می‌شوند. این احساس و تحول و تحرک و تأثیرات مخرب آن، در روان‌شناسی اجتماعی توده‌ها و در فنون تبلیغات و اقناع، و در دانش امروزی علوم سیاسی، ناشناخته نیست.

اینها آسیب‌های گل درشتی هستند، و جا دارد تا هیئت‌ها و احزاب سیاسی جدید و تازه‌نفسی شکل گیرند که خصوصاً کار آموزشسیاسی را در سطوح اجتماعی مختلف سازمان دهند.


روزنامه حمایت درستون سر مقاله امروز خود این طور نوشت:

نگاهی بر مونیخ
نشست امنیتی مونیخ در حالی برگزار شد که محورهای اصلی آن را بررسی مسئله سوریه تشکیل می‌داد. هر کدام از حاضران در صحنه سوریه با توجه به دیدگاه و نگاه خود در حاشیه این نشست، اقداماتی را برای به ثمر رساندن اهداف خود صورت دادند. از جمله نکات قابل توجه در این نشست دیدار احمد معاذ الخطیب، رییس ائتلاف مخالفان سوریه با لاوروف وزیر امور خارجه روسیه بود. این دیدار در حالی صورت گرفته بود که در قبال آن، چند نکته قابل توجه است.

نخست آنکه روسیه در کنار ایران و چین همواره بر اصل مذاکره میان تمام گرو‌ه‌های مخالف سوری و دولت سوریه تاکید داشته و دارند و طرح‌های آنها نیز بر گرفته از همین اصل می باشد. ثانیا، کشورهای غربی تاکنون مانع از آن می‌شدند که سران گروه‌های مخالف به مذاکره با کشورهایی مانند ایران، چین و روسیه بپردازند و همواره بر اصل سرنگونی نظام سوریه تاکید داشته اند.

آنها برای اجرای این طرح، همواره نشست‌های متعددی برگزار کرده تا مانع از آن شوند که جریان‌های مخالف از مسیر خواست غرب خارج شوند. ثالثا، گروه‌های مخالف همواره تاکید داشته‌اند که پذیرنده روند گفت‌وگو نخواهند بود و بازی در زمین غرب، صهیونیست‌ها، ترکیه و کشورهای مرتجع عربی را ادامه می‌دهند.

این امر چنان بوده که حتی خطیب رسما اعلام کرده بود هرگز به حرف روسیه گوش نخواهد کرد و فقط سرنگونی نظام سوریه را دنبال می‌کند. رابعا، در جدیدترین طرح اعلام شده از سوی اخضر الابراهیمی نماینده سازمان ملل در امور سوریه، نامی از برکناری اسد به میان نیامده و بر تشکیل دولت ملی با استمرار حضور اسد در قدرت تاکید شده است.

با توجه به این شرایط، می توان گفت که نشست‌های برگزار شده در مونیخ نشانه تعدیل و یا تغییر در مواضع کشورهایی مانند روسیه، چین و ایران نمی‌باشد، چرا که آنها از ابتدا، گفت و گو را راهکار پایان مسئله سوریه عنوان کرده و برای آن نیز تلاش های گسترده ای داشته‌اند. بر این اساس می‌توان گفت که تغییر اصلی در مواضع مخالفان و حامیان آنها صورت گرفته است.

به عبارتی دیگر می‌توان گفت که شرایط در سوریه چنان پیش رفته است که آنها دیگر توان اجرای سیاست‌های گذشته را نداشته و در نهایت به راهکار گفت‌وگو روی آورده‌اند. البته این بدان معنا نیست که رفتار آنها با تغییرات گسترده ای همراه باشد و از ادامه بازی در زمینه دشمنان سوریه دست برداشته باشند. اما به هر تقدیر این رویکرد نشانه‌ای بر تعدیل مواضع آنها است که نشانگر حقانیت تفکر گفتمان مطرح شده از سوی ایران، روسیه و چین می‌باشد.


مقاله امروز روزنامه ابتکار نوشته هادی وکیلی:

لطفاًدست نزنید قیمتش بالاست؟!
در گذشته این جمله اتکت روی کالاهای نایاب، گرانقیمت و عتیقجات بود ولی حالا به جای قیمت خود جنس به تابلوی بالای سر، سبزی خوردن، مواد غذایی، لوازم منزل و تمامی مایحتاج مردم تبدیل شده است.

مغازه دارها از فروش نرفتن اجناس و خرید نکردن مردم ناراحت نیستند بلکه ترجیح می‌دهند که جنس امروزشان فروش نرود چرا که مطمئن هستند فردا به قیمت بالاتری فروش خواهد رفت. مردم هم با حسرت از جلوی ویترین مغازه‌ها رژه می‌روند و با مقایسه قیمت‌های روزانه، سر سام می‌گیرند.

گروهی حسرت به دل که چرا روزهای قبل خرید نکرده اند و گروه دیگر انگشت به دهان در حیرت روزهای آینده اند. بخشی از مردم آینده نگر به صورت خود جوش دست به آنالیز نیازهای زندگی زده اند ومتناسب با واقعیت‌های پیش آمده هر روز قلمی از سبد هزینه‌ها را حذف می‌کنند ولی متاسفانه سرعت افزایش قیمت‌ها قدرت تمرکز خانواده‌ها را در محاسبه اولویت‌ها و انتخاب موارد غیرضرور جهت حذف و صرفه جویی مختل کرده است.

فشار سنگین قیمت‌ها دامنه انتخاب را هر روز گسترده تر می‌کند پیش از این، مردم نوبت خرید گوشت، مرغ و ماهی را در منحنی حذف و صرفه جویی داشتند و به جای خرید هفته ای یک بار به خرید دو هفته ای وحالا به ماهی یک بار محدود شده است اما این مقدار هم جوابگوی سونامی افزایش قیمت‌ها نسبت دامنه صرفه جویی شامل میوه، برنج، حبوبات، پوشاک، و… شده است.

اکنون که تا شب عید نوروز کمتر از یک ماه و نیم بیشتر باقی نیست بخشی از مردم آیتم تغیییر دکوراسیون منزل و نو کردن مبلمان که رسم هر ساله آنان بود را حذف کرده اند و دیگر از آنهمه حرص و عطش خرید شب عید که از سه ماه پیش همه را می‌گرفت و باعثترافیک سنگین خیابان‌ها بود، خبری نیست.

گویا واقعیت اقتصاد امروز ایران در حال اصلاح فرهنگ عمومی است همواره محدودیت و مضایق و فشارها، قدرت اصلاح گری و پالایش رفتار را دارد البته همه مردم در چنین هنگامه‌های، رفتار یکسانی ندارند. آنچنانکه گفته آمد برخی باآینده نگری، خود به استقبال مشکلات رفته و شرایط را تطبیق می‌دهند.

منطق زندگی را با منطق واقعیت‌ها سازگار می‌سازند اما برخی این روزها تمام یاد و ذکرشان خریدن، انباشته و جمع کردن می‌باشد. در منطق اینان نه یادی از قناعت هست و نه ذکری ازمناعت طبع وجود داردو نه ذره ای رحم نسبت به دیگران دارند. ذکرشان قیمت لحظه ای دلار و سکه شده است و از اینکه چرا بیشتر خرید نکرده اند و انباشت بیشتری ندارند حرصشان بالاست.

این گروه به دلیل حسرت و طمع نسبت به قیمت‌های آینده مناعت طبع از دست داده اند و دیوانه وار، دل و اعصاب به سیل بازارسپرده ا ند. بی رحمانه نسبت به تحولات پیرامون گمان آن دارند که می‌توانند با انباشت بیشتر و سود‌های مقطعی جان سالم به در برند. شاید نمی‌دانند همه سرنشینان یک کشتی هستیم و میخ به دست گرفتن و سوراخ کردن آن به غرق شدن همگان می‌انجامد.

امیر المؤمنین علی(ع) فرمود: ”کسی که به خاطر دنیا اندوهگین باشد از قضا و قدر الهی ناخشنود است” آن که دلش با دوستی دنیا پیوند خورده باشد قلبش به سه چیز آلوده می‌گردد: ۱ - اندوهی که از او جدا نشود ۲ - حرصی که او را ترک نگوید و۳ - آرزویی که هیچگاه به آن نخواهد رسید.


روزنامه جمهوری اسلامی ستون سرمقاله امروز خود را به مقاله ای با عنوان «چه کسی باید صداقت نشان دهد؟» اختصاص داد:


بسم‌الله الرحمن الرحیم
جوبایدن، معاون رئیس‌جمهور آمریکا از جمهوری اسلامی ایران خواسته است مستقیماً با آمریکا وارد مذاکره شود. وی در آستانه برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ در مصاحبه با نشریه " زودویچه زاتیونگ " چاپ مونیخ از رهبران ایران خواست برای حل و فصل مسأله هسته‌ای به پای میز مذاکره با قدرت‌های جهانی باز گردند. رسانه‌های غربی از جوبایدن نقل کرده‌اند که وی همچنین گفته است آمریکا همواره آماده مذاکره با ایران بوده ولی ایران باید از خود صداقت نشان دهد.

کنفرانس امنیتی مونیخ یک اجلاس سالانه است که در چهار دهه گذشته هر ساله برگزار شده و طی آن بسیاری از مقامات کشورهای مختلف نقطه نظرهای خود را درباره مسائل مورد نظر مطرح می‌کنند. هر چند اجلاس مونیخ یک اجلاس غیررسمی است ولی آنچه در آن مطرح می‌شود تأثیر زیادی برروی روند مسائل جاری جهان دارد. در کنفرانس مونیخ، افرادی که دارای سمت رسمی دولتی نیستند نیز برای ابراز نظر حضور می‌یابند.

دیروز یکشنبه در اجلاس مونیخ موضوع هسته‌ای ایران با عنوان " مسأله ایران و توازن قدرت در منطقه " مطرح شد و علی اکبر صالحی وزیر امورخارجه کشورمان نیز در این زمینه سخن گفت. علاوه بر این، بحران سوریه نیز از موضوعات مطرح شده در این اجلاس بود که رئیس ائتلاف مخالفان دولت سوریه و اخضر ابراهیمی نماینده سازمان ملل در امور مربوط به بحران سوریه به اظهارنظر درباره آن پرداختند و در دیدارهای حاشیه‌ای توافقاتی نیز برای حل و فصل غیرنظامی این بحران صورت گرفته است.

در جریان کنفرانس سال جاری مونیخ آنچه بیش از سایر موضوعات مورد توجه قرار گرفت، اظهارات جوبایدن وزیر خارجه آمریکا بود که خواستار مذاکره مستقیم میان آمریکا و ایران شد. وی البته تلاش کرد ایران را به اقدام برای دست‌یابی به سلاح اتمی متهم کند تا بتواند تحریم‌ها علیه ایران را توجیه نماید ولی آنچه در سخنان معاون وزیر خارجه آمریکا قابل تأمل است اینست که وی گفت رهبران ایران اگر صداقت نشان دهند می‌توانند با آمریکا بطور مستقیم مذاکره و مسائل فیمابین را حل و فصل نمایند.

درباره اظهارات " بایدن " توجه به این نکته لازم است که قبل از هر چیز این سخنان نوعی تلاش برای ترغیب ایران به انجام مذاکره مستقیم با آمریکاست. این احتمال نیز وجود دارد که معاون رئیس‌جمهور آمریکا درصدد برآمده باشد با این سخنان، زمینه را برای نوعی تبادل نظر غیرمستقیم با وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران در حاشیه اجلاس مونیخ فراهم نماید.

به عبارت روشن تر، این سخن جوبایدن که گفته است آمریکا همواره آماده مذاکره با ایران بوده و اکنون نیز آماده است، ارائه بخش مربوط به " هویج " سیاست " چماق و هویج " واشنگتن است که همواره در برابر ایران بکار گرفته و می‌گیرد. بخش مربوط به " چماق " این سیاست همان است که درقالب تحریم‌ها نشان داده می‌شود.

علاوه بر این، معاون رئیس‌جمهور آمریکا در همین سخن خود، مسئولان ایرانی را به عدم صداقت نیز متهم کرده و گفته درصورتی که آنها صداقت نشان دهند می‌توانند با آمریکا مستقیماً مذاکره کنند. درباره این اتهام و اصل دعوت به مذاکره، دو نکته را باید مورد توجه قرار داد.

اول آنکه بی‌صداقتی، ویژگی دولتمردان آمریکائی است که نه تنها در مورد ایران بلکه درتمام عرصه‌های سیاست خارجی کشور متبوع خود نشان می‌دهند و در این زمینه شهره هستند. جالب است که حتی در زمینه همین موضوع هسته‌ای که آقای " بایدن " ایران را متهم به تلاش برای دست یابی به سلاح اتمی می‌کند، زرادخانه آمریکا برخلاف مقررات آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، پر از بمب‌های اتمی است و آمریکا اولین کشوری است که از سلاح اتمی علیه مردم کشور دیگر استفاده کرده کما اینکه به سلاح‌های شیمیائی و خوشه‌ای نیز در موارد متعددی متوسل شده است.

ادعاهای پرطمطراق دفاع از حقوق بشر درسراسر جهان و پیشگام بودن در نقض حقوق ملت‌ها در قاره‌های آمریکا، آفریقا، اروپا و آسیا و استفاده خلاف قانون از زندان‌های گوانتانامو، ابوغریب، بگرام و زندان‌های مخفی اروپا، آبروئی برای دولتمردان آمریکائی باقی نگذاشته است.

لشکرکشی به کشورهای مختلف که تازه‌ترین آنها افغانستان و عراق و معروف‌ترین آنها ویتنام است، از نقطه‌های سیاه در پرونده دولت آمریکاست که علیرغم فریادهای دموکراسی خواهی دولتمردان این کشور انجام شده است. این روزها حمایت مطلق واشنگتن از تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی به سوریه و کمک‌های تسلیحاتی، مالی، سیاسی و تبلیغاتی تروریست‌ها در سوریه برگ‌های متعددی بر پرونده قطور سیاست‌های دوگانه و ضد بشری آمریکا افزوده‌اند. با چنین سابقه و عملکردی، دولتمردان آمریکائی نمی‌توانند ادعای صداقت کنند.

دوم اینکه سیاست " چماق و هویج " آمریکا لااقل در مورد جمهوری اسلامی ایران جواب نخواهد داد. این سیاست را اسلاف آقایان اوباما و جوبایدن تجربه کرده و نتیجه‌ای نگرفته اند، از این پس نیز چنین سیاستی راه به جائی نخواهد برد و بهتر است معاون رئیس‌جمهور آمریکا وقت خود را صرف آن نکند.

به ساکنان کاخ سفید توصیه می‌شود به جای متهم ساختن مسئولان ایرانی به عدم صداقت، برای تأمین یکسانی در گفتار و رفتار خود تلاش کنند و از این پس به سراغ سیاست چماق و هویج هم نروند. آنها می‌توانند با تغییر در رفتار خود و نشان دادن صداقت که محورهای سه گانه آن را بارها مسئولان ایرانی اعلام کرده اند، زمینه را برای اعتمادسازی فراهم نمایند و سپس از ایران تقاضای مذاکره کنند.

جمهوری اسلامی ایران نه تنها هرگز درها را به روی مذاکره درصورتی که دولتمردان آمریکائی صداقت نشان دهند و خوی مداخله‌گری را ترک نمایند، حقوق ضایع شده ملت ایران را جبران نمایند و نسبت به آینده نیز متعهد شوند که هوس مداخله نکنند، نبسته بلکه حتی در مواردی که به مسائل منطقه مربوط می‌باشد با آمریکا مذاکره نیز کرده است. اکنون نیز این دولتمردان آمریکائی هستند که باید با اصلاح رفتارهای خود زمینه را برای قابل اعتماد بودن فراهم سازند و سپس از ایران درخواست مذاکره نمایند.


«پای نامرئی دولت روی دست نامرئی بازار» عنوان مقاله امروز روزنامه دنیای اقتصاد نوشته دکترسیداحمد میرمطهری:

اگر پای صحبت اقتصاددانان آشنا با اقتصاد ایران نشسته و چاره‌جویی برای مشکلات کنید، …
… آنها قبل از هر اقدامی به ضرورت حل مشکل ساختاری اقتصاد ملی، اشاره کرده و نظام مبتنی بر بازار را در مقایسه با بزرگ شدن دولت راهکار خروج از بسیاری از بن‌بست‌ها می‌دانند. صاحب این قلم هم به‌طور اصولی با این تفکر موافق است؛ اما برای به اجرا در آوردن آن جهت‌گیری‌هایی را توصیه می‌کند.

اصلاح ساختار اقتصاد ملی قبل از هر چیز، نیازمند داشتن دیدگاه توسعه‌ای برای بخش صنعت و صنعتی شدن است، آن هم در استاندارد‌های جهانی. تحقق این مهم هم مستلزم ثبات کلان اقتصادی و هم برقراری الزاماتی در ابعاد قانونی، سیاسی و اقتصادی است. اما مهم‌ترین وجه این دیدگاه توسعه بخش خصوصی است و رشد بخش خصوصی هم مستلزم استقرار تاسیسات بازار است و به‌طور مشخص منظور از تاسیسات بازار، کوچک کردن و کم کردن دخالت‌های دولت در اقتصاد، آزادسازی اقتصادی و استقرار نظام قیمت‌ها است.

در این فرآیند آخرین مرحله هم می‌تواند خصوصی‌سازی واقعی باشد. اما چه شده که بخش خصوصی ایران نتوانسته یا نمی‌تواند توسعه و رشد خود را با آهنگی مناسب با خواسته‌های اقتصاد ملی هماهنگ کند.

اگر نیازهای بخش خصوصی را برای رشد این بخش فهرست کنیم از کارآفرینی، ظرفیت‌های سرمایه‌ای، نیروی انسانی و زیربنایی شروع می‌شود تا پول که همگی در بخش خصوصی هست، پس چه چیزی کم است که هر روز عرصه را به طرف مقابل که خواهان گسترش حجم و دخالت دولت است، واگذار می‌کند؟ آیا علت اصلی، ریسک‌گریزی بخش خصوصی نیست؟ آیا توقع بخش خصوصی حاضر بودن همه چیز برای این بخش، توسط مهر و سپهر است؟ امروز آنچه اهمیت دارد این است که هم بخش خصوصی و هم دولت در راستای منافع ملی با یکدیگر همکاری کنند.

اگر از بخش خصوصی در اینجا انتقادی شد، شرط انصاف، نقدی از دولت را هم می‌طلبد. به‌طور مثال جریان واگذاری‌ها و خصوصی‌سازی‌ها طی سال‌های اخیر به‌جز گسترش حوزه نفوذ بخش‌های عمومی و شبه‌دولتی نتیجه‌ای نداشته است یا اجرای فاز اول طرح تحول اقتصادی و حذف یارانه‌ها که منجر به وابستگی بیشتر مردم به دولت، حداقل از جنبه‌های درآمدی شده، فعلا ارمغانی برای بخش خصوصی نداشته است. اما برای طرفداران سرسخت اقتصاد مبتنی بر بازار نیز نکته‌ای هست. از یکی از چهره‌های بزرگ اقتصاد در سطح بین‌المللی نقل است که «بازار خدمتگزار خوبی هست؛ ولی ارباب خوبی نیست.»

ترجمان این عبارت آن است که همه چیز را نمی‌توان به بازار سپرد و تنها از این مکانیزم برای دستیابی به رشد استفاده کرد. در اینجا در عین حال این توقع هم هست که دولت به نوبه خود به سمت رویکرد‌های طبیعی خود سوق پیدا کند؛ یعنی بسترسازی برای رشد و سامان‌دهی بازار‌ها و تنظیم آن و جلوگیری از افراط و نظم بخشی.

امروز دنیا فهمیده است که بازار باید خدمتگزار اقتصاد ملی باشد نه ارباب آن و تحولات و رخدادهای ناشی از بحران مالی جهانی از سال ۲۰۰۸ میلادی تا به امروز تاییدی است بر این ادعا. این وظیفه بخش خصوصی است که به نحوی عمل کند که دولت پای نامرئی خود را از روی دست نامرئی بازار بردارد، اگر چنین نشود، نتیجه آن جز پافشاری چیزی نیست.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات