وقتی آقای مشایی خیلی فکر می کنند!
یا أَیُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ إِنَّ الَّذینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ یَخْلُقُوا ذُباباً وَ لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ وَ إِنْ یَسْلُبْهُمُ الذُّبابُ شَیْئاً لا یَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَ الْمَطْلُوبُ(آیه ۷۳ سوره حج)
به گزارش افکارنیوز، بعضی وقت ها برخی سخنان بجای آنکه انسان را ناراحت کند، او را متاسف می کند. تاسف از اینکه تصمیم گیران آینده او به چه می اندیشند و چرا اوضاع بدین گونه شده است. برخی آراسته ظاهران که به سبب مقامی که دارند از اعتباری که بر دوش جامعه تحمیل کرده اند بگونه ای صحیح بهره نمی گیرند و می شوند اسباب زحمت خلق و آنچه می بینیم.
یکی از عوامل مؤثر در دوری جامعه از امور معنوی و دینی، عدم توجه به اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر به ویژه از جانب متولیان امور دینی است. قرآن کریم می فرماید: " شما بهترین امت هستید به شرط آن که نسبت به خوبی ها و بدی ها متعهد باشید، به خوبی ها سفارش کنید و از بدی ها جلوگیری کنید ".(آیه ۱۱۰ سوره آل عمران)
بر همین اساس نکاتی را مورد اشاره قرار می دهیم:
لباس تقوی و طاعت با تزویر ارتباطی ندارد، تقوی تیری است از کمان اندیشه بر سینه جهالت و ساده لوحی مردمان روزگار:
می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب
بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند
اظهار نظرهای چند سال اخیر برخی مقامات اجرایی کشور درباره مسائل عقیدتی - کلامی تامل برنگیز است، چراکه این سخنان در حالی بیان می شود که این افراد عموما صاحب نظر در این زمینه نیستند و مدراک و تجاربشان هم نشانی از تخصص و علم در این موضوعات ندارد.
هر چند وقت یکبار سخنانی از این دست شنیده می شود.، سخنانی که گاه اعتراض علما و صاحب نظران در زمینه مسائل اعتقادی را نیز بدنبال دارد اما …
در رقابت میان گویندگان چنین سخنانی هم هرگاه یکی کمتر سخن می گوید، دیگری خلأ وی را جبران می کند و در کل در این هفت سال و اندی جامعه از این اظهارات بی بهره نمانده است!
دکتر احمدی نژاد در دومین جشنواره و نمایشگاه ملی علم تا عمل در شهریور ماه ۹۰ با اشاره به اینکه خداوند متعال به طور مستمر در حال خلق مخلوقات متنوع با کارکردهای گوناگون و زنجیروار است، گفته است: انسان می تواند مظهر خلاقیت خدا شود و هر آنچه خدا خلق کرده است انسان هم می تواند خلق کند با این تفاوت که او خالق و انسان مخلوق است.
این سخنان عجیب آن زمان با واکنش هایی هم مواجه شد اما چندان مورد توجه صاحبان تخصص در این زمینه قرار نگرفت.
جناب مشایی هم روز گذشته در مراسم جشن بزرگ هنرمندان ایران با بیان اینکه مدتی درمورد این موضوع فکر کرده که وضعیت بشر در آینده چگونه خواهد شد، گفت: به نظرم میرسد در کمتر از صدسال آینده با انسان هایی زندگی می کنیم که ساخته خود ما هستند. انسان هایی دقیقا مثل ما که با آنها انس می گیریم و زندگی می کنیم و بدون تردید این آینده قطعی بشر است.
وی در ادامه می افزاید: از خود پرسیدم چرا خدا به انسان و خلق او افتخار می کند و پس از اندیشه بسیار به این نتیجه رسیدم که خداوند به خلق موجودی فکر کرد و انجام داد که مثل هیچ کس نبود و مثل خودش بود در واقع خدا با خلقت انسان خدا آفرید.
شاید پس از سخنان ایشان در مورد پایان دوران اسب سواری که چندی پیش از ایشان نقل شده بود و فیلم آن دست به دست میان مردم می گشت، این تازه ترین اجتهاد قابل تامل از سوی وی می باشد.
شاید دوستداران ایشان چنین سخنانی را منتج از گسترش دایره قلمرو عرفان و شوریده حالیشان بدانند، اما باید توجه داشته باشیم هرآنچه که مرتبط با عقاید قدسی است چون عموماً در سایه ی قدرت هم قرار می گیرد ممکن است جماعتی را با زمینی سوخته از بی دانشی و آینده ای پر ابهام و بی هویت مواجه کند، پس باید عمل ما در وادی قدسی نسبتی با علوم مرتبط با آن نیز داشته باشد وگرنه:
تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از که می نالی و فریاد چرا می داری؟
براساس آیه ۷۳ سوره حج اگر همه انسانها جمع شوند نمی توانند یک پشه هم خلق کنند. در تفسیر نمونه درباره این آیه نوشته شده است: همه بت ها و همه معبودهای آنها و حتی همه دانشمندان و متفکران و مخترعان بشر اگر دست به دست هم بدهند قادر به آفرینش مگسی نیستند.
حال نسبت میان تولید صنعتی انسان با کلام وحی چگونه قابل توجیه است؟
اگر این سخن را به فرض محال نیروی درجه n ام دولت های هفتم و هشتم زده بود، امروز چه می شد؟
آیا زبان عاشق عارف، عزت و حرمت کلام وحی را نگاه نمی دارد؟ دردی کش این میکده در دایره ی تشعشع نور ازلی امان دارد، ولی سوداگران این بازار به سبب توهم همان اعتبار اکتسابی از قدرت، خود بینی را بجای خدابینی قرارداده و فتنه ای پر غبار می افرینند و بر موج بی دانشی عوام ترکتازی می کنند و متاع خرافات می فروشند و خلق را هم آلوده دامن می کنند.
شاید سخن گفتن در این مورد عبثباشد چراکه خود حضرت پروردگار در قرآن کریم می فرماید: " انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون " اما در این میان جایگاه علمای دین کجاست؟
آیا این سخنان را باید شنید و دم نزد؟
علمای دین در این تند باد حوادثباید هوشیار باشند، چه اگر به روز واقعه برسیم، فاجعه ای بس هولناک در جامعه رخ می دهد.
باید هوشیار بود، برخی اوقات بی تفاوتی ها، آنهم در حوزه مسائل قرآنی خطرات جبران ناپذیری به همراه دارد.
و هذا كتاب انزلناه مبارك فاتبعوه و اتقوا لعلكم ترحمون(آیه ۶ سوره انعام)