آیا یک کلاه مخملی رییس جمهور میشود؟
بهروز وثوقیراد، لیدری که با کلاه مخملی معروفش در فوتبال ایران چهرهای نامآشناست، در انتخابات ریاستجمهوری ثبتنام کرد. او میگوید: «اولین کاری که میکنم به تمام شهرهای ایران میروم و برای هریک، یک کارخانه و ورزشگاه میسازم و برای مردم تمام شهرها تفریح درست میکنم».
به گزارش افکارنیوز، «سادهدلی» ویژگی ممتاز همه کلاهمخملیهاست. از دهههای پیش، لوطیها، با درکی مثالزدنی از مشکلات عمومی لایههای پاییندستی جامعه ایران، در حلوفصل «محلهمحور» آنها نقش اساسی بر عهده داشتهاند. «کلاهمخملی» ها هنوز هم پیدا میشوند؛ از سکوهای ورزشگاهها تا وزارت کشور. روشنفکران ایرانی هیچگاه در شناخت توانمندیهای ویژه این گروه موفق نشدهاند. بهطور معمول مطالبات دگراندیشان، در هر انتخاباتی با خواستههای عموم مردم زاویه داشته است. شاید، تنها مرحوم شاملو با «کوچه» اش توانست به زیر بازارچهها و
خیابانها سرک بکشد. حضور بهروز وثوقیراد یکی از اتفاقات خوشایند این روزهای وزارت کشور بوده است.
- وثوقیراد گفته است: «اگر تایید صلاحیت شوم رقیب ندارم و صددرصد رای میآورم. مردم من را دوست دارند. تمام طرفداران استقلال و پرسپولیس و گهر به من رای میدهند». هواداران فوتبال در همه انتخابات گذشته ایران غیرقابل پیشبینی عمل کردهاند؛ چه آن زمان که علی پروین با فلانی عکس یادگاری گرفت و چه بعدتر که آن یکی با آن دیگری. بهطور معمول، هواداران فوتبال با فضای سیاسی و اجتماعی روز ایران، سالها فاصله دارند. برای آنها حضور رییسجمهوری که بتواند ورود رایگان آنها را به ورزشگاه تضمین کند کفایت میکند. آنها مدام بر طبل «بیعاری» بیمارگونه ما میکوبند. شاید این
قضاوت منصفانه به نظر نرسد، آن هم در فضایی که تامین مایحتاج اولیه زندگی غیرممکن است؛ همان «شاخص فلاکت» حمید جعفری. «وندالیسم» تنها راه گذران زندگی است. ورزش قهرمانی و حرفهای هستههای اولیه «فردگرایی» را شکل میدهد و پس از آن زمینههای بروز «ناهنجاریهای اجتماعی» و «آنارشی» را در سطوح زیرین جامعه به وجود میآورد. کنش سیاسی هواداران فوتبال تابعی از قیمت «ماست» و «پنیر» همراه با صدای بیعاری است.
- «نیازی به ستاد انتخاباتی ندارم. سایتها برایم تبلیغ میکنند و همین کافی است. دیگر مثل قبل نیست. مردم اطلاعاتشان بالا رفته و به ستاد انتخاباتی نیاز نیست». این را هم وثوقیراد زمانی گفته که هنوز از ثبتنام هاشمیرفسنجانی و رحیممشایی خبری نبود. در حال حاضر، آرایش نیروهای سیاسی فعال در انتخابات ریاستجمهوری، چیزی مثل سیستم شناور تیمملی هلند در سالیان نه چندان دور است؛ وابسته به چیدمان بازیکنان، نبود تمرکز روی یک سیستم از قبل تعیینشده و مرتبط با بازی تیم مقابل. وثوقیراد اتفاق خوشایند این روزهای وزارت کشور است؛ با کلاهی مخملی و سرشار از آرزوهای
دوستداشتنی. بهتر است جامعه ورزش ایران به جای علیآبادی و رفتوبرگشت بیسرانجامش به ستاد انتخابات، عیارانی خوشنام تربیت کند تا در ورزشگاهها فریاد «نوای بینوایی» سردهند. نام وثوقیراد را در موتورهای جستوجوی فضای مجازی تایپ کنید و برای شاملوی عزیز فاتحه بخوانید.
- کلاه مخملی فوتبال ایران در صورت انتخاب، یکی مثل جهان پهلوان تختی و پوریای ولی و عبدالله موحد و مرحوم محمد علی فردین خواهد شد. اینها را هم وثوقیراد گفته است. ورود امثال او به عرصه انتخابات ریاستجمهوری از اعتماد به نفس کاذب آنها حکایت میکند یا احساس رسالت و تکلیفشان یا بیماری فضایی که در آن نفس میکشند؟ این جا ورود فعالان خوشنام سیاسی به حوزه عمومی با اماواگرهای فراوانی روبهرو میشود اما بهراحتی به چهرهای چون او مجوز حضور داده میشود؛ داستانی که از روی سکوها شروع میشود و بعد، تا بیست و چهارم خرداد و پس از آن نیز ادامه پیدا میکند.