صدای عضو مستعفی حزب مشارکت درآمد
عضو تندرو و مستعفی حزب مشارکت، اصلاحطلبان را دعوت به عقلانیت کرد.
به گزارش افکارنیوز، وی در مصاحبه با یکی از رسانههای ضدانقلاب درباره ترجیح میان عارف و روحانی گفته است: حساسیت چندانی به این مسئله ندارم ولی مسئولیت وضع فعلی با اصلاحطلبانی است که هیچ کوششی برای ثبتنام آقایان دکتر نجفی و جهانگیری نکردند و همه راهها را به رم ختم کردند. برداشت بنده این است که قصد واقعی آنان هم عدم مشارکت بود رویشان نمیشد بگویند، این راه را رفتند تا به این نتیجه برسند. اما گذشته گذشته است. الان هم میان این دو ترجیحی ندارم به نظرم هر دو را حمایت کنند هرکدام تا ۱۵ خرداد رای بیشتری در تهران داشت او را حمایت کنند، اما
اصلاحطلبان هنوز دنبال آقای هاشمی و خاتمی هستند، وقتی بهترین نیروهای خود را کممحلی میکنند و تحویل نمیگیرند و اعتباری برای نامزدی آنان قائل نیستند همین میشود که شده. این رفتارها غیرمنطقی بود.
وی با انتقاد از نامزد شدن هاشمی گفت: «آیا آقای هاشمی میدانست که با چنین وضعی مواجه میشوند یا خیر؟ اگر بگوییم نمیدانست، قدری بعید و ناپذیرفتنی است، چون ایشان در سطحی از سیاست ایران حضور دارند که به خوبی میتوانند این نکات را متوجه شوند، ضمن آنکه بارها هم بر مشکلات و سختیهای این راه اشاره کرده بودند. اگر بگوییم که ایشان میدانست چنین میشود و آمد، در این صورت باید بگوییم که آمدن با علم به این واقعیت، جز ایجاد هزینه برای نظام و نیز کسب اعتبار شخصی، هدف دیگری نمیتوانسته داشته باشد، و این نیز با اظهارات صریح و مکرر آقای هاشمی که خواهان اقدامی هستند که
هزینهای را به حکومت تحمیل نکند، ناسازگار است. پس چرا ایشان آمد؟ اگر به سخنان اخیر ایشان ارجاع دهیم، حداقل از منظر خودشان پاسخ روشن است. صریحا میگویند که «من خودم میدانم که نباید میآمدم.» به این معنا که میدانستند چنین میشود، ولی به علت فشارهای زیاد چارهای جز پا گذاشتن در این راه نداشتهاند. در واقع این کار، انتخاب ایشان نبوده، بلکه اقدامی از روی اجبار بوده است. این همان فرآیندی است که در سال ۱۳۸۸ هم به آقای خاتمی فشار آورد و ایشان را وارد میدان کرد، ولی خیلی زودتر از آنکه کار به بررسی صلاحیت برسد، ایشان کنار رفت و موضوع منتفی شد. این تیر از چله همان
فرآیندی بیرون آمده است که در این دور هم ابتدا بسوی آقای خاتمی هدفگیری شد و هنگامی که دیدند نتیجهبخش نیست، به سوی آقای هاشمی نشانه رفتند.»
عبدی با انتقاد از عوامزدگی اصلاحطلبان گفت: نیروی سیاسی باید متوجه عواقب رفتار خودش باشد، نمیتواند بگوید ما نمیدانستیم چنین میشود، اگر بگوید، فرقی با مردم عادی ندارد و نباید داعیه سیاست داشته باشد. نیروی سیاسی حق ندارد که به افرادی امثال آقای هاشمی یا خاتمی یا هر کس دیگر اصرار کند و کمپین دعوت راه بیاندازد، و با زور و فشار روانی و تبلیغاتی آنان را علیرغم دانش و میل خودشان وارد میدان کند، حضور در میدانی که باید مبتنی بر عقلانیت و محاسبه سود و زیان جامعه باشد. این کارهای تبلیغاتی خوب است به شرطی که بعد از اعلام آمادگی این افراد صورت گیرد، نه آنکه قبل از
تصمیم عقلانی، آنان را در فشار قرار داد و پس از پذیرش این فشارها احساس موفقیت کرد.
وي اضافه کرد: مهمترين اشکال سياست برخي از دوستان اصلاحطلبان در چند دوره اخير، همين سياست راه بنداز و جا بنداز است. مثل برخي از سياستهايي که در دهه ۱۳۶۰ در حوزه جنگ و حتي مديريت اقتصادي صورت ميگرفت. آنان که دل در گرو منافع و هيجانات شخصي خود دارند، ميتوانند سياست را تبديل به يک تفنن و بازي کنند و با اين رفتارها افراد و شخصيتها را تحت فشار قرار دهند، ولي وقتي که کار به اين جاها رسيد، بجاي آنکه حدود مسئوليت خود را تعيين کنند، نبايد به سادگي عليه ديگران به سخنپراکني مشغول شوند.