اصلاحطلبان مثل شاه آدرس غلط میدهند
یک عضو متواری گروهک تحکیم تاکید اپوزیسیون و طیفی از اصلاحطلبان تعمدا سیاست هراسافکنی و مهندسی ترس را پیش می برند.
به گزارش افکارنیوز، علی افشاری با بیان اینکه «در رفتار اپوزیسیون هراسافکنی و جلو بردن سیاست دلخواه خود از طریق ترساندن مردم دیده میشود و حتی برای جا انداختن آن از بیاعتنایی بر حقیقت نیز ابایی ندارند» نوشت: هراسافکنی پروژهای است که عامدانه و در سطح خودآگاه کلید زده میشود تا با بزرگنمایی خطرها و تحرک مخاطب، او را به سمت عملی هدایت کنند که در شرایط طبیعی و محاسبه عقلانی امکان اقناع وی وجود ندارد. در هراسافکنی باید دستگاه تشخیص و شعور افراد به نوعی مورد تهاجم قرار بگیرد که احساس ترس از مخاطرهای بزرگ تمامی ساحت ادراکی آنها را
اشغال کند و در سایه مختل شدن گیرندههای حسی و پردازشگرهای عقلانی جامعه مخاطب، فقط تلاش کند تا جلوی واقعه مهیب را بگیرد، دیگر کیفیت و عیار گزینه بدیل مهم نیست بلکه باید به هر چیزی متوسل شد تا خود را حفظ کرد. هراس افکنی از جنس پروپاگندا است. حقیقت و واقعیت در آن ارجی ندارند فقط باید واقعیت را به صورت گزینشی و موردی به خدمت گرفت تا بسته محتویی «هراسساز» خلق شود و چنان در ترسها مبالغه کرد و از کاهی کوه ساخت تا باورپذیری ادعاهای غیرواقعی آسان گردد. هراسافکنی با پوپولیسم خویشاوند است و بر تنور تهییج کور میدمد تا با اوج گرفتن رفتارهای احساسی، چشمان عقل و
دوراندیشی خردگرایانه بسته شود.
وی که تا مدتها به عنوان آلت دست تندروها در آشوبهای بعد از دوم خرداد عمل کرد، با مرور رویکرد اپوزیسیون و اصلاحطلبان رادیکال نسبت به انتخابات نوشت: کاربرد هراسافکنی برای دفاع از کاندیداتوری را میتوان دید. در واقع هراسافکنی پشتوانه ترسیم دوگانه کاذب «گزینش رئیس جمهور اصلاح طلب» و یا «نابود شدن ایرانی و ایرانی» بوده است. کسانی که عمدتا از این شیوه استفاده کرده و میکنند به دلیل سوابق رادیکال سیاسی که در گذشته اتخاذ کرده بودند در جا انداختن طبیعی ضرورت رای دادن در انتخابات ریاست جمهوری دشواری داشتند. لذا کوشیدند با ترسیم چشماندازی وحشتناک و مملو از
تاریکی از آینده کشور، معترضین به وضع موجود را در راستای پروژه سیاسی بسیج کنند تا بازار کاندیداتوری خاتمی، رفسنجانی و… گرم شود. در این هراسافکنی، تکیه بر آزاد کردن ترس مردم است و هیچ برخورد عقلانی و استدلالی دیده نمی شود که پاسخ بدهند چگونه کسی که خود بخشی از متن و حاشیه بلوک قدرت در سه دهه اخیر بوده است میتواند منجی شود؟
افشاری در ادامه مینویسد: آنها بحثایجابی ندارند و در برابر سوالاتی که با توجه به تجربه دوران اصلاحات مطرح میشود، سکوت پیشه میورزند اما مرتب بر وجه سلبی اصرار میورزند. ترجیعبند هراسافکنان که در سخنان رفسنجانی نیز قابل مشاهده است اقدام کنگره و دولت آمریکا برای تجزیه آذربایجان و سیستانوبلوچستان، بالکانیزه کردن جنگ، دادن چراغ سبز به اسرائیل برای حمله نظامی به ایران، سوریهای کردن است. در ورای این تبیین نادرست و مغایر با واقعیتهای کنونی، نوعی پارادوکس دنکیشوتوار قابل مشاهده است. از یکسو چنان قدرت مهیبی از آمریکا و متحدینش ترسیم میشود که گویی
قدرت فائقه و معمار همه اتفاقات منطقه و جهان هستند. آمریکا میتواند بر اساس منافعش ارادههایش را تحمیل سازد. در عین حال تبلیغ میشود با صرف رئیسجمهور شدن رفسنجانی و خاتمی میتوان جلوی این پیشامد وحشتناک را گرفت! انگار شدت اهتمام به پریشانسازی ذهنیت جامعه و خاک پاشیدن به دیدگاه مردم از یاد آنان برده است که رفسنجانی در دورانی که مقتدرتر بود با تعطیلی همه سفارت خانههای غربی به کار خود پایان داد و منتقدین آن روز و شیفتگان کنونیاش رای آوردن سید محمد خاتمی را موجب منتفی شدن خطر جنگی بشمار آوردند.
اين عضو دفتر تحکيم نوشت: چالش اصلي اين است که حتي اگر آمريکا تصميم به تجزيه ايران بگيرد، عملي شدن اين اراده قطعيت ندارد و با دهها مانع مواجه خواهد شد آمريکا و هر قدرت جهاني چنين تواني ندارد که تصميماتش را محدوده مورد نظر پياده سازد... دادن آدرس غلط چاره کار نيست. اين ادعا مشابه سخن محمدرضا شاه پهلوي است که ميگفت در صورت سقوط او ايران، ايرانستان مي شود! ايران در جنگ با عراق روزهاي سختي را گذراند اما ايرانستان نشد.